Πέμπτη, 4 Δεκεμβρίου 2014

Ικαριά μου Ικαριά μου!

Όταν πηδας απ'το βράχο
αχ
όταν πηδας απ'το βράχο
και ειναι ψηλά
και κάτω το νερό
και όλη αυτη η ώρα που το πάλευες
και το σκεφτόσουν
παφ!καπνός και πάει
και τι θα γίνει
και πως
και μετά
και αφού
και άχ καπνός και πάει
και πέφτεις
πέφτεις
πέφτεις ή πετάς;
πετάς
πετάς
πετάς
και φτάνεις
σε καλούσε
και να'σαι
κι όλα αυτά
τα πριν
τα της μοίρας
τα μετά
και πφφφ
κρυάδες
αηδίες και ξεράσματα
και το νερό
το νερό
αχ
το νερό
κρύο
και δροσιστικό
σε ξεδιψάει
και ξεπηδάει
καθώς πηδάς
ξεπηδάει
είναι εκεί
σου γνέφει
και του γνέφεις
και όλοι το είδαμε
και χαρήκαμε πολύ
που είναι νιότη
και ζωή
και λάμπει τον τρόπο της χαράς
της χαράς
που ξεπηδάει
σα μάγος
απ'το καπέλο του λαγού
χάαααααααααααααα!!!!!!!

Τρίτη, 25 Νοεμβρίου 2014

My jutsu

Αν κάτι μ'έσωσε εκείνη τη φορά
είναι
πως υπάρχει κάτι εξαιρετικά κακόγουστο
στο να τιμωρείς τον εαυτό σου.
Δεν ήταν το θάρρος
που με τράβηξε απο εκεί,
αλλά το γούστο.

Δευτέρα, 24 Νοεμβρίου 2014

Καλή εβδομάδα!

Δεεεν έχουν σημασία τα περασμένα.
Κάθε στιγμή
είναι καθαρή,
δίνεται με το σελοφάν,
μυρίζει καινουργίλα,
σα μαύρο σέξυ βρακάκι
κομμένο και ραμμένο στα μέτρα σου.
Μου λες πως θέλεις
η φύση να σου δίνει δύναμη
να βελτιώνεσαι
να μαθαίνεις
να χορεύεις
και να εντυπωσιάζεις.
Απλά,
απλά πες της το!
Εσύ είσαι η φύση!
Τη στιγμή που το λες,
γίνεσαι!
Δεν τ'αφήνεις να σκονίζεται
στη γωνιά
παραπεταμένο
και αχρησιμοποίητο
ένα τέτοιο κομμάτι..
Το πιάνεις και το φοράς
το ολοκαίνουργιο σέξυ βρακάκι σου,
αγγίζει το κορμάκι σου,
και όπως καταλαβαίνεις
εντυπωσιάζεσαι
-για να το πω κομψά-
και κατά συνέπεια
όπως καταλαβαίνεις
εντυπωσιάζεις.
Για να το πω κομψά.
Αντιλαμβάνεσαι και αγκαλιάζεις
τον αιώνιο οργασμό της ζωής
και το δώρο της επιλογής
την κάθε στιγμή
κι έτσι
βελτιώνεσαι
μάθαίνεις
και χορεύεις
παντού και πάντα!
Που κάνει και ρίμα με τη Λαμπάντα!
Τυχαίο; Δε νομίζω..

Τρίτη, 18 Νοεμβρίου 2014

Γάμα τους ρόλους.Παίξε τη ζωή σου.

Στην εναλλαγή των ρόλων
στην εφαρμογή τους
υποκριτικά θαυμάζεις ένα σάπιο κόκαλο
στην εναλλαγή των ρόλων
στην αντίθεση τους
σφάζεις το να
θάβεις τ'άλλο
για να βρεις το πιο καλό.
Το θειάφι
το διαμάντι
σούρφαμο
και συμφορά
στη φορμόλη
και στην Ξάνθη
κάρδαμο
και καμφορά
ποια η έννοια
ποια η εικόνα
μας θρυμμάτισέ ο θεός
με ροκφόρ
και με κολόνια
μας στιγμάτισε εντός
κι όλα τ'άλλα
σαν κορδόνια
σα σαμπρέλες
σαν παπγιόν
στη χωματερή του αιώνα
στον αγώνα
στον αγώνα.
Ξέρω εγώ πως να αλλάζω
πουθενά δεν κατοικώ
σαν αλέκτωρ αλαλάζω
σαν ξερακιανός ποθώ
σαν τον κόρακα κοάζω
ζω και βρίζω και θαυμάζω
κι όσο ζω θα το φωνάζω
πως αλλάζω
πως αλλάζω!
να'χα αλλά χίλια χρόνια
και αιώνες εκατό
να χα τέσσερεις χιτώνες
να σου έδινα τους δυο
να με φώναζες λεβέντη
όμορφο
και χριστιανό
να σου έσπαγα τα μούτρα
κι εσύ τον κουμπαρά
να σπαζομασταν κι δυο μας
που δε φταίμε πουθενά.
Όποιος κι αν πλυθεί βρωμίζει
δεν υπάρχει γιατρειά
ξόφλα τα χρυσά σου δόντια
δεν ανήκεις πουθενά.
χειροκρότα με σου λέω
σε χειροκροτάω κι εγώ
το κοινό κι αυτό κοίταει
και θαυμάζει το κενό
που στολίζει τη σκηνή μας
και χειροκροτάει στ'αυτί μας
το κοινό
και το κενό .
Να'χα χίλιες άλλες λέξεις
θα τις έφερνα εδώ
θα ψιθύριζαν στ'αυτί μας
θα καυλώναν το μουνί μας
κι ο,τι βρέξει ας κατεβάσει
η επίδραση περνά
κι η επήρειά μ'αφηνει
να'μαι τώρα που γυρνώ
σαν αεροπλάνο
αναπηδώ
προσγειώνομαι
σταματώ
η πόρτα ανοίγει
κατεβαίνω.
Φοράω λευκό κουστούμι.
Γυαλιά μαύρα.
Ανοιχτό μπλε ντενιμ πουκάμισο.
Κατεβαίνω τα σκαλιά του ιδιωτικού μου τζετ.
Ο αέρας από τους έλικες ανακατεύει
τα κομψά κουρεμένα
πυκνά γκρίζα μαλλιά μου.
"Δεν ανήκεις κανενός,ξέρεις τι σημαίνει αυτό;"
Σου λέω καθώς γελάω
με την τελεία τεχνητή μου οδοντοστοιχία
και απομακρύνομαι
αν και σκέφτομαι πως θα ταν καλύτερα
να μείνω και να σου εξηγήσω.
Πφφ!Δε γαμιεται!Μοίρα!



















































Δευτέρα, 17 Νοεμβρίου 2014

Να'χα τώρα μοσχαράκι με μπάμιες και φέτα..

Να είσαι ανυποχώρητος.
Να είσαι ανυποχώρητος.
Να πεις νίκη ή ήττα.
Κι αυτο δε σημαίνει τίποτα.
Αυτοί γύρω σου δεν ξέρουν τι λένε
δεν ξέρουν τι τους γίνεται
δε φελάνε ακόμα.
Οι ίδιοι που σε λοιδωρούν
οι ίδιοι θα σε επευφημούν.
Κι αυτό δε σημαίνει τίποτα.

Να είσαι ανυποχώρητος
σα νόμος φυσικός,
σα φυσικό φαινόμενο,
σαν την ανατολή του Ήλιου.

γιατί να τι είσαι,
είσαι η ίδια η βαρύτητα της φύσης σου,
είσαι
Φύση
και 
φαινόμενο
και ανατολή
και Ήλιος.
Κι αυτό δε σημαίνει τίποτα.

Να είσαι ανυποχώρητος
που σημαίνει
να μάθεις
πότε να υποχωρείς.
Και κυρίως,
πότε όχι.
Κι αυτό δε σημαίνει τίποτα.

Αν σου αρεσει το μαγείρεμα,
μια Κυριακή
φτιάξε ένα όμορφο φαγητό,
μίλα του,
νιώσε την παρουσία
και την ουσία του,
παίξε μαζί του,
δές το σαν κάτι ζωντανό,
γιατί είναι, 
κάντο υπέροχο σαν κι εσένα,
δωστου λίγη απ'τη μαγεία σου,
ψώνισε αλκοόλ
κάλεσε πολλούς φίλους,
καθίστε και φάτε
και γελάστε,
γελάστε!
Κι όσο άσχετο με τα παραπάνω κι αν σου φαίνεται,
σε διαβεβαιώ
ω, σε διαβεβαιώ,
πως αυτό σημαίνει κάτι!

ιν δε χουυντ...Οοοϊ....

Υπάρχει κάτι λυτρωτικό
στο να σβήνεις ποιήματα
ο εαυτός απελευθερώνεται
βγαίνει απ'τη λούπα
μπαίνει σε καινούργια
αν γουστάρει
κι αυτο που μετράει
δεν είναι η λούπα φίλε
μα ο εμ σι
γαμώ την πουτ-πουτ-πουτ-πουτάνα μου
ο εμ σι!

Σάββατο, 15 Νοεμβρίου 2014

Σάββατο, 8 Νοεμβρίου 2014

Καθρεφτες.

Αυτή την ώρα όλοι κοιμούνται
κι εγώ χαζεύω τα πρόσωπά τους.
Όμορφα,
γαλήνια,
ήρεμα,
στεγνά απο δάκρυα
γυμνά απο πόνους,
ήσυχα
σεμνά
καθαρά
όλα τους
ζεστά
κι ανυπόκριτα
πεντακάθαρα
και λαμπερά
απλά
απλά πρόσωπα.

Παρασκευή, 7 Νοεμβρίου 2014

Παντελής.


της φύσης μου το σκοτάδι
σκοτάδι γλυκό
σκοτάδι παρορμητικό
αδάμαστο
μαυλιστικό
σκοτάδι της νύχτας
και των ψιθύρων
σκοτάδι του πάθους
σκοτάδι της έμπνευσης
και της αυτογνωσίας
σκοταδι
σκοτάδι
σκοτάδι
της σκληρότητας
της ομορφιάς
του κρύου
και της φώτισης
σκοτάδι του αυτοσεβασμού
της αυτοκυριαρχίας
και της επέκτασης
σκοτάδι της επιμονής
φλεγόμενο σκοτάδι του έρωτα
σκοτάδι υπέροχο
μοναδικό σκοτάδι ολόλαμπρο
ολοδικό μου.

Σάββατο, 25 Οκτωβρίου 2014

Τώρα ο ήχος ρέει.

Μια άπειρη σούπα ενέργειας,
μια μόνιμη παρουσία,
μια αγκαλιά,
μια φωτιά.
Δεν είναι πλοκάμι,
δεν είναι πηγή,
δεν είναι ,
δεν είμαι,
ούτε και είμαστε.
Μια
και τέλεια.
Δεν είναι παρουσία,
δεν είναι αγκαλιά,
ούτε και φωτιά.
Είναι πλοκάμι,
είναι πηγή,
είναι,
είμαι ,
είμαστε.

Πέμπτη, 2 Οκτωβρίου 2014

Συγχαρητήρια! Είστε ο 14.894ος αναγνώστης της σελίδας μας!Κερδίσατε ένα μπρλόρφ!!

14.894 προβολές!
Σας ευχαριστώ
για την αγάπη
και την εμπιστοσύνη
που μου δείχνετε όλα αυτά τα χρονια
μου δίνετε κουράγιο
να συνεχίσω την καλή δουλειά,
να σας γράφω
ακατάπαυστα
για όλα αυτά τα τόσο φλέγοντα ζητήματα
που απασχολούν την κοινωνία μας σήμερα!

Γιατί σε αυτό το μπλόγκ

φίλε αναγνώστη

ακούγεται μια φωνή

η δική σου φωνή...

Εσένα.

του εργάτη,

του κατατρεγμένου,

του μαλάκα.

Χάχαχαχαχαχα!
Αλήθεια τώρα
14.894 προβολές σε πέντε χρόνια?
Και πάνω απο τις μισές είναι οι δικές μου???
Χάχαχαχαχα!!!!
Δε γίνεται,
θα βγω στα κανάλια,
στα ραδιόφωνα,
δεν ξέρω,
θα γράψω βιβλίο
με πορτοκαλί εξώφυλλο
και ουράνια τόξα
και θα λέγεται

"Γιατί ο Μαέβιους Μπρονξ (χαχαχαχαχαχα)
είναι μια γυναίκα με Πάθος!Εσύ!"

Σόρυ παιδιά, ήμουν ο 14.894ος αναγνώστης,
αρα, το μπρλόρφ είναι δικο μου..
Και γαμάει....
μωβ με πούπουλα...

Τρίτη, 30 Σεπτεμβρίου 2014

ε ρε μανία όλοι να πηγαίνουν να τη βγάλουνε στο τζάμπα!

Στους μοναχικούς κίτρινους τοίχους
μια τσίχλα βυσσινί ήταν κολλημένη.
Να πω απο την αρχή
πως τα χρώματα έχουν σημασία.
Και οι λεπτομέρειες.
Έτσι, η μπογιά στο ταβάνι είχε σκάσει (ήταν άσπρο)
και ο φωτισμός ήταν μπεζ.
και οι τοίχοι μοναχικοί.
Η τσίχλα φίλε ήταν όλα τα λεφτά.
Ήταν απο αυτές τις τσίχλες που κατέβηκαν στη γη
για να απελευθερώσουν(μουάχαχαχαχαχα) τις άλλες τσίχλες απο τον εαυτό τους
το ζουμερό το φρουτώδη το γλυκό κι εύπλαστο.
Κι αν οι σκύλοι δεν ήταν τόσο μπούφοι,
κι αν οι γρύλοι δεν ήταν τόσο ισχυρογνώμονες
κι αν οι τζίτζικες δεν ήταν τόσο μαλάκες
και αν οι άνθρωποι το βουλώναν για μια στιγμή
κάτι θα γινόταν και μέσα σε αυτούς.
Η τσίχλα όμως φίλε ήταν όλα τα λεφτά. Η τσίχλα ήταν όοολα τα φράγκα.
Ήταν τέλεια
ήταν υπέροχη
και δε χωράει παρομοίωση,πάρτο έτσι.
Τέλεια και υπέροχη.
Μια τσίχλα όλα αυτά,
ένας βούδας,
ο θεός.
Και που να πήγαινε δηλαδή;
Τι να κανε;
Να μεταμορφωνότανε κοκκινοσκουφίτσα και να θεράπευε τον κακό το λύκο
απο τα παράξενα φετίχ του;
Να πήγαινε στα κεντρικά του CNN και να διαλαλούσε το νέο ευαγγέλιο;
ήταν εδώ, στο χώρο, κάπου στη γύρα,
κάπως βρέθηκε
κάπως προεκυψε,
μας βγήκε τσίχλα τελικά
και ήταν εντάξει.Φυσικά και ήταν εντάξει.
Χάχαχα, φυσικά και ήταν εντάξει.
Κάνα δυο υποψιασμένοι πήραν ένα βιβλίο του πλάτωνα
και της το πήγαν
να δουν τι θα πει
αλλά το μόνο που μύριζε η τσίχλα
ήταν η βρώμα της χωρίς έρωτα ανάγκης για επιβεβαίωση.
Γιατί όταν το θέλεις το κορίτσι
δεν περιμένεις τη μαμά να σου δώσει το οκ.
Το θες ακόμα κι αν ο ίδιος ο θεός σου πει όχι.
κι έτσι ανασταίνεται ο θεός μέσα σου.
Αυτά τους είπε.
Και δεν ξαναμίλησε σε άνθρωπο,
όλα τα άλλα τα είπε στα τσιχλίσια.

...He was above all a lover,of men,women,gods,goddesses and himself..

ονείρωξη με τον εαυτό,
σεξ με τον εαυτό,
έρωτα με τον εαυτό.
Και φυσικά με το δέντρο.
Αυτά είναι πιο σημαντικά.
Τα άλλα απλά προκύπτουν.
Κάτι βέβαια μου λέει
πως έχει κι άλλο
και βεβαίως κι έχει κι άλλο
αφού όλο το άλλο είναι
αυτό πέρασε, πάει,
το άλλο,
το άλλο φίλε μου είναι,
αυτό δεεεν είναι έρωτας με τον εαυτό
σεξ,ονείρωξη με τον εαυτό
στου κόσμου
το ολόλαμπρο όνειρο.

Στο σκούρο μπλε του σύμπαντος με τα αστέρια του και όλα, μια κιτρινοπορτοκαλί ρουκέτα ταξιδεύει κι εχει χρόνο μόνο για αιωνιότητα.

γαβ γαβ γαβ
θελω να σε δαγκωσω παντου
να μη μεινει τιποτα
ολο μπλε και μελανιες
και γελια και καπου στη μεση εσυ
δαιμονικη αλεπου
και καπου στη μεση εσυ
ενα μικρο γλυκο ποντικακι
και καπου στη μεση εσυ
με το γατισιο μουτρακι σου
να με φωτιζεις
να με γεμιζεις φως
φως
φως
εσυ μοναδικο μου φως
λάμψη μου ολόλαμπρη
ροζ
και κοκκινο
με πυκνα
μπλεγμένα φρύδια
με τα μεηκαπ
τα αρωματα
τα κραγιόνια σου
τα πατουσάκια σου
να πατάς πάνω τον ήλιο
και πάνω στο φεγγάρι
να με γεμίζεις
με γεμίζεις
ρε το καταλαβαίνεις πως με γεμίζεις;

Κυριακή, 28 Σεπτεμβρίου 2014

ώ βόιντ ώ βόιντ!

Επιφάσεις
λεπτοδουλεμένες στην εντέλεια,
με τρομερή φροντίδα.
Τα μπιμπελό στη θέση τους,
το σκρίνιο στη γωνιά.
Πύργος απο τραπουλόχαρτα.
Όλη αυτή η πανουργία..
Όλη αυτή η ευρηματικότητα...
Ούτε ενα τσακ πιο κει
ούτε μια ρωγμή στο τείχος.
Λάμπει
και στέκει
στιβαρή
φυλακή.
Και μπλα
και μπλα
τα παμε
ξεθυμάναμε
λαμπερή
φυλακή
ούτε ενα τσακ πιο κει.

Πέμπτη, 21 Αυγούστου 2014

The vastness of your existence

Καινούργια μέρα.
Τι βάθος απροσμέτρητο
τι απέραντη ευλογία
κάθε στιγμή
μία καινούργια μέρα
γεμάτη φως
ένας Ήλιος ευτυχίας
και ευγνωμοσύνης
που μας δίνει ζωή
και ενέργεια
τόσο γενναιόδωρα
και μας ποτίζει ελευθερία.

Παρασκευή, 8 Αυγούστου 2014

Κοιτα,αρχίζω με πρέπει γιατί πρέπει.Χωρίς τη μυρωδιά του μανταρινιού ο κόσμος θα ήταν πιο λυπηρός.

Πρέπει να καταλάβεις
πόσο σημαντική είναι η ουσία σου
πρέπει να το καταλάβεις
να το πιάσεις στα χέρια σου
να το μυρίσεις
να το γευτείς
πως είσαι ισάξιος με όλους
όχι γιατί το λένε διάφοροι
και κάτι τρέχει στα γύφτικα,
αλλά γιατί έτσι είναι.
Ούτε παραπάνω,

ούτε παρακάτω

ούτε παραδώ                ούτε παρακεί!

ΜΠήξε τα δάχτυλα στο μανταρίνι!

Τετάρτη, 16 Ιουλίου 2014

Καύλα μου μόλις σε είδα, πέσανε τα κλικ βροχή...

Ενα κλικ είναι,
ενα κλικ.
Έχει όλα τα διαδικαστικά
μιας ερωτικής πράξης.
Γι'αυτό σου λέω,
μη γίνεσαι μηχανικός,
ακολούθα τα βήματα ένα-ένα
και απόλαυσε τα
δε μετράει μόνο ο προορισμός
μετράνε όλα
και ο προορισμός
μέσα σ'όλα.
Πάρε το χρόνο σου
και μην ακούς τους κλαψομούνηδες
αυτοί θα σε αποθαρρύνουν
πάντα
γιατί πάντα αποθαρρύνουν τους εαυτούς τους
σου πετάνε γκρίζες τσιχλόφουσκες
γκρίζες βιοχλαπάτσες
στα μουλωχτά
χαχαχα
ρε τις λινάτσες,
ξέρεις και καλά
για το καλό σου
ή απορούν
ή προσπαθούν να καταλάβουν!Χάχαχα!
Ενα κλικ
και ξεμπερδεύεις
με την ανοησία του φόβου.
Ενα κλικ και το κάνεις,
δεν το ψάχνεις.
Ενα κλικ
και τσαφ!
φωτίστηκες!

Δευτέρα, 14 Ιουλίου 2014

Ίντρα

Η μαλακία είναι
πως όσο κι αν με έχεις πληγώσει
είσαι τέλειος.
Τόση ικανότητα,
τόσες δυνατότητες,
τόση ευκαιρία
συγκεντρωμένη
σε
40
50
60
130 κιλά.
Αυτή είναι η μαλακία κατάλαβες;

Πως είσαι 42 χρονών
και κάπου στα 25 σου κάτι έγινε
και σου γάμησε το ταμ-τιριρι
κι ακόμα να συνέλθεις
και λες τώωωρα;
τώρα γέρασα..
Πφφφ....
Η όλη εικόνα μπορεί να είναι
ο Θάνατός
που αργά μας τσουβαλιάζει
ακάθεκτος
έναν-έναν
σα λουλουδάκια
σα ρίγανη.
Ή ο αυτοκαθορισμός,
που με την τόσο βαθειά γνώση
του περατάρικου
της όλης αυτής τελοσπάντων ιστορίας,
κάνει θαύματα.
Όλα είναι σεβαστά,
απλά δε θα στο κάνω κι εύκολο
επειδή νομίζεις τα δικά σου.
Κι αυτό γιατί
όταν σε βλέπω
με βλέμμα κενό
με ώμους κυρτωμένους
ασουλούπωτο
απεριποίητο
παραιτημένο
ζουμπουρλό,
βλέπω εμένα.
Όταν σε βλέπω
πανέμορφη,
μουνάκι για λατρεία,
για πραγματική αγάπη,
ένα πλάσμα που μπορεί να κάνει
έναν άνθρωπο ευτυχισμένο
και κοιτάζω στα μάτια σου το φόβο
ή σε βλέπω σεταρισμένη ήδη
για την επόμενη μαλακισμένη μάνα
λέω
γαμιόλα κοινωνία
μας έχεις κάνει όλους ηλίθιους.
Και φυσικά, βλέπω εμένα.
Γενικά μην τα πολυλογώ
με βλέπω παντού ρε παιδί μου,
είμαι ήδη σούπερ-σταρ!Χάχαχαχα!
Ετσι,
όταν σε βλέπω ευτυχισμένο,
δυνατό,
πρωτοπόρο,
ήρωα,
μάγο,
δημιουργό,
γενναιόδωρο,
άνετο,
χαρισματικό,
γοητευτικό,
μαέστρο,
βλέπω όοοολους εμάς
και σταματάω να παραμυθιάζομαι
με τις μαλακίες σου
σταματάω να ακούω τις παπαρολογίες σου
και περιμένω το επόμενο θαύμα σου......
.......
..........
............
...............
.......................
Λοιπόν;Άντε, τελείωνε!
Ήρθα για το θέαμα!
Έφερα και πασατέμπο!

Παρασκευή, 11 Ιουλίου 2014

Κρισναμούρτι

Αυτή η στάλα
που στάζει
απ'τη στέγη
και η επιφάνεια του νερού
στο ποτήρι
πάνω στο γραφείο
που πάλλεται
καθώς γράφω,
είναι αρκετά.


Πέμπτη, 3 Ιουλίου 2014

Σα βεντάλια.

:)
Θέλω να μιλήσω και δεν έχω τι να πω.
Μαλακία;
Τι θα κάνουμε τώρα γι'αυτό;
Μμ;
Κάποιες φορές νιώθω πολύ έντονα
την παρουσία σου
νιώθω πως είσαι εδώ μαζί μου
σου κρατάω το χέρι
και μας λούζει ο ήλιος
και είμαστε ευτυχισμένοι
και γαμώ.
Σεξ,
μαρμελάδα,
ερωτόλογα,
φως,
μεγαλεία.
Δαγκώνω το σβερκάκι σου
και γουργουρίζεις
και η μυρωδιά σου....
η μυρωδιά σου ρε άγγελε μου...
Πφφ..
με κατάφερες πάλι!
:)
Τώρα έχω πράμα να πω
αλλά αυτό είναι μόνο για σένα ;)

Τρίτη, 17 Ιουνίου 2014

Επιλέγω επιλέγω επιλέγω.

Πορτοκαλί λιακάδα
χορεύει απο εδώ
χοροπηδάει απο κεί
μαθαίνει
σμίγει με το κίτρινο
με το μωβ
με το ροζ
χιονισμένο χωριό τα μεσάνυχτα
λύκος
και πεταλούδα
μπορεί ακόμα
να γίνει
δύο φορές το ίδιο
μπορεί να γίνει
και δύο φορές
σχεδόν το ίδιο
μα ολότελα διαφορετικό
θέλω να πω
ποιος είπε πως όλα τα γκρί είναι ίδια;
Όχι δα!
Άλλο το γκρί της ασφάλτου
άλλο του ελέφαντα
γιατί άλλο ο ελέφαντας
άλλο ο ποντικός,
άλλο ο ποντικός
άλλο η καπαρντίνα του αστυνόμου Σαίνη.
Βεβαίως!
Μοναδικότης μοναδικοτήτων.Τα παντα μοναδικότης!
Κίτρινη λιακάδα με πορτοκαλί ανταύγειες
την πίνω στο ποτήρι
τη βάζω στο ποτήρι
και την πίνω
και σιγά μη σου πω πως είναι
μωρέ πρίτς!
Φτιάξε τη δικιά σου!


Δευτέρα, 16 Ιουνίου 2014

Τώρα αυτό γιατί το πες;

Μου είπε πως το προβλημά μου
είναι το πρόβλημα.
Μου είπε να μην τρελαίνομαι
γιατί εγώ είμαι το πρόβλημα.
Μου είπε ακόμα
πως αυτό είναι το μυστικό:
Οι κινήσεις που θα κάνω
για να λύσω το πρόβλημα.
Τα άλλα είναι επιφάνειες
περιστάσεις,
σκηνικά,
και καλά, ξέρεις.
Μετά άλλαξε φωνή,
φόρεσε ένα ψεύτικο μουστάκι
και μου είπε
πως όλα αυτά
είναι ολίγον τι μαλακίες,
όχι τελείως
αλλά κάπως μαλακίες
και πως στην τελική
ένα ωραίο πρωί
σηκώνεσαι και το ξεκινάς.
Ποιό
την ρώτησα.
Ελα τώρα,μου λέει,αυτά είναι μαλακίες..
Τι ποιο;
Αυτό φυσικά!
Ποιό αυτό;;
Την ξαναρωτάω ενοχλημένος,
τι περιμένεις να καταλάβω;;
Πφφ...
απαντάει και γελάει κουνώντας το κεφάλι:
Αυτό!
Αυτό!
ΑΥΤΟ ΡΕ ΠΑΠΑΡΑ, ΑΥΤΟ!!!!!
Μάλιστα.
Κατάλαβες η κυρία;Μας λέει και παπάρες τώρα.
Αλλά ναι.
Αυτό.
Τι άλλο να μου πει δηλαδή που μου τα είπε όλα;

Παρασκευή, 13 Ιουνίου 2014

Τέρμα φίλον γαίης, αρχή πόλου

Βζζζζτ!
Βζζζτ!
μπίου-μπίου!
Βζζζτ!
Download complete.
Αχα..
Έχεις την παραμικρή ιδέα,
φαντάζεσαι,
μπορείς να διανοηθείς,
πόσες φορές
πόσες ατελείωτες φορές
το είπες στον εαυτό σου
μέχρι να το πιστέψεις;
Μέχρι να γίνει βίωμα
πραγματικότητα
απόλυτη αλήθεια σου
θεός σου;
Νομίζεις είναι κάτι το εξαιρετικό,
κάτι το κρυφό
αυτή η διαδικασία;
Τι διαμορφώνει το χαρακτήρα σου
αν όχι τα λόγια
που ψιθυρίζεις στον εαυτό σου
με επιμονή και απόλυτη πίστη
με παραίτηση
και απολυτη εστίαση
κάθε μέρα
κάθε ώρα
κάθε στιγμή;
Απόλυτη πίστη
Απόλυτη παραίτηση
Απόλυτη εστίαση
Κάθε μέρα
Κάθε ώρα
Κάθε στιγμή.
Γιατί δε δοκιμάζεις έναν νέο πειραματισμό;
Μια νέα προσέγγιση;
Μια νέα οπτική;
Ενα.Νέο.Μάντραμ.

Σάββατο, 7 Ιουνίου 2014

Είμαι Τραπεζίτης.Δώδεκα χρόνια καριέρας.Δώδεκα χρόνια κι ακόμα απορώ.

Αλήθεια τώρα,
τι  μετράει πιο πολύ στη ζωή σου
αν όχι αυτός ο ενθουσιασμός,
της αγάπης
της εξέλιξης
αυτή η ανάγκη
η βαθειά ανάγκη
να προσφέρεις στον κόσμο
την ομορφιά σου;
Τόσα χρόνια στα θρανία της ζωής
κι έχεις μάθει
έχεις μάθει φίλε τον κώλο σου
δε σε καλοπιάνω
είσαι μία γαμημένη υπερπαραγωγή
είσαι πολεμιστής
και όλες οι καντάδες που έκανες
όλες οι καντάδες που σου κάνανε
όλα αυτά τα ακραία,
τότε που δεν ήξερες τι θα γίνει
που όλα κρέμονταν απο μία κλωστή
και όμως πήγες.
Και όμως πήγες.
Εσύ και κανένας άλλος.
Εσύ.
Εσύ μπροστά στην ομορφιά.
Εσύ μπροστά στο θέλω σου.
Εσύ διάλεξες το ρίσκο
γιατί ήξερες πως δεν είναι ρίσκο,
είναι ο εαυτός σου.
Δε σε θυμάμαι νομίζεις;
Δε σε θαύμασα νομίζεις;
Δεν κατάλαβα νομίζεις;
Τι, νομίζεις οτι θα το ξεχάσω ποτέ;
Τι,ακόμα πιστεύεις σε αυτά που σου είπα τότε;
Δες μέσα στα μάτια μου την κρυμμένη κραυγή!
Σα δράκος που κολυμπάει στα νερά των ματιών μου,
σαν αγριόγατα που εντόπισε το θήραμα.
Μην ακους τι λέω!Νιώσε!
Όλοι μας λαχταράμε αυτό που έχεις φίλε,
γιατί είμαστε ένα
και αυτό που έχεις το έχουμε κι εμείς
και μας ξυπνάς
μας αναζωογονείς
μας θυμίζεις.
Αυτό είναι όλο,
μην το παίρνεις και πάνω σου.
Σήμερα τραπεζίτης, αύριο ζογκλέρ.
Σήμερα ζογκλέρ, αύριο τραπεζίτης.
Αν έτσι πρέπει.
Αυτό και τέλος.

Παρασκευή, 30 Μαΐου 2014

Μα Δάντη??Κι ομως Δάντη αδερφε...

Στο δωμάτιο αυτό
έγινα η τροφή μιας σκιάς...
Πςςςς....
Που να εξηγείς
τι να λες
και τι έγινε στην τελική
γιατί
κι απο που κι ως που
να λέμε τέτοια;
Όλα καλά
που λέει κι ένας φίλος,
είναι σα να λέμε
ότι κάποιες φορές
πρέπει να σκάψεις βαθειά
για να ρίξεις τον καρπό.
Να μου πεις
μπορείς να αναλώσεις όλη τη ζωη σου
στις κατηγορίες
τα μίση
και τα υπόλοιπα μελό
να παραιτηθείς
να τα παρατήσεις
να φρικάρεις
να τα σπάσεις
ή να σπάσεις
να πεις
μωρε δε γαμιέστε κι εσείς
και τα καλά σας,
είναι μια επιλογή.
Απόλυτα σεβαστή.
Τι!Σιγά δηλαδή!
15 δισεκατομμύρια ανθρώπων
απ'όσο γνωρίζουμε
έχουν περάσει απο αυτή τη γη,
γιατί η αυτοδιάλυση σου
να είναι κάτι το ιδιαίτερο;
Δεν είναι!
Κελ σουγπγίζ!
Κι όσο κι αν μου τη δίνει
να χρησιμοποιώ αλλά,
τώρα θα χρησιμοποιήσω:
Αλλά,
γλυκέ μου σαμπιεντίνο,
αν έχεις
μία πτυχή ιερής τρέλας,
που έχεις,
θα σεβαστείς κάθε δευτερόλεπτο πόνου
ανοησίας
φόβου
παράκρουσης,
οποιοδήποτε σχήμα κι αν έχει η κόλαση σου
όποιους κι αν γνώρισες,
ό,τι κι αν αντίκρυσες,
ό,τι κι αν παίχτηκε
θα το σεβαστείς
σαν καλό παιδί
θα το καταστήσεις έγκυρο
θα το αγκαλιάσεις
ακόμα κι αν σου συμβαίνει τωρα
αυτή τη στιγμή που μιλάμε,
και θα γελάσεις
θα γελάσεις
θα γελάσεις με τα γλοιώδη χάλια σου
χαχαχαχα
και σιγά δηλαδή!
Δεκαπέντε δισεκατομμύρια ξεπλέμηδες
έχουν περάσει απο αυτή τη γη,
γιατί η λυτρωσή σου να είναι κάτι ιδιαίτερο;;;
Μμμ;;;
Τι,
να μαζευτούμε γύρω γύρω και να χτυπάμε παλαμάκια;
Οκ ρε παιδί μου
εγώ είμαι μέσα,
αλλά δε θα χρειαστεί.
Το σύμπαν ξεμουρλένεται για μουρλούς,
κάνε τη ντρίμπλα σου
και η πλάση ολόκληρη θα χτυπάει παλαμάκια,
θα σου πετάει γαρδένιες
χωρίς τη γλάστρα
πιάτα
και ιστορίες,
πανικός θα γίνει
της πουτάνας θα γίνει
της πουτάνας θα γίνει λέμεεεεε!!!
Τσίμπα το Δάντη σου τώρα
για να μάθεις να με λες σκυλά.

Τετάρτη, 21 Μαΐου 2014

Σουρεάλ?

Ένα ποίημα 
κίτρινο φωσφοριζέ
με ροζ φωσφοριζέ καρδούλες.
Όλα σταμπίλο.
Κάτω κάτω
πράσινο φωσφοριζέ
σαν τα γρασίδια που ζωγραφίζουμε
ξέρεις
χρίτσι χρίτσι χρίτσι
πράσινες κάθετες γραμμές.
Και γκλονγκ γκλόνγκ
στη μέση του ποιήματος
εκείνη κόβει βόλτες.
Έχει χείλη βαμμένα κατακόκκινα
είναι μουνάρα
κι ας είναι ψάρι,
και δέντρο να ταν
πάλι μουνάρα θα'τανε
πως το λένε
είναι θέμα αύρας
όχι μορφής.
Θέλω να σε φφφάω!
της φωνάζω!
Όχι μου λέει,
εγώ
εγώ θέλω να σε φφφάω!
Μωρε πριτς!της λέω!Μη φας, έχουμε γλάρο!
και βουτάω
κι όλα είναι κίτρινα φωσφοριζέ
και κάτι ροζ φωσφοριζέ καρδιές
πετιούνται δεξιά κι αριστερά μας
και το γρασίδι γαργαλιστικό
κι ούτε που κατάλαβα πότε ξημέρωσε
και πιο χαπυ έντινγκ δεν παίζει
γιατί στο τέλος
αποκαλύφθηκε
οτι τελικά
το μόνο που μετράει 
είναι να κυνηγάς
και να κατακτάς
αυτό που πεθυμάς.
Ή να σε κυνηγά
και να σε κατακτά
αυτό που πεθυμάς.

Κυριακή, 11 Μαΐου 2014

Ντουμντελατζουμ!

Ε ρε πράματα ωραία :)
πριν λίγο της είπα πως το απόγευμα κυλάει επάνω μου
σα ζεστή κρέμα βατόμουρο!
τέλοσπάντων,
τώρα κυλάει πάνω μου σα ζεστός άνεμος
κάπως κόκκινος
αλλά με την καλή έννοια
πάμπλουτος
ξέρεις
άνθρωποι είμαστε
τόσα και τόσα είναι πάμπλουτα για μας.
Αν με ρωτούσε θα της το λεγα,
αλλά αφού δε ρωτάει δε μου πέφτει λόγος.
Ο Τζούμας πχ..
Τι απόλαυση, μου είχε λείψει ο κόσμος του.
Κατα τ'άλλα όπως τα ξέρεις,
και καλά,
λες και δεν είδαμε,
λες και δεν ξέρουμε,
σιγά!Πφφ!
Το στυλ και η χάρη
είναι έννοιες πολύ βαθύτερες
απ'ότι πολύ πιστεύουν.
Δικαίωμά τους
και δικαίωμά μου.
Γειά σας κύριοι και κυρίες.Ευτυχείτε!

Σάββατο, 10 Μαΐου 2014

Μπούούουου!Είμαι ο μάγος με τα σκήπτρα και τα κόκκαλα!Μπούουου!

Δώστους ένα φάσκελο.
Να'σαι άνετος
να μαθαίνεις
και ποτέ μην τσιγγουνεύεσαι.
Πλάσματα που σε λατρεύουν και τα λατρεύεις.
Εκεί μιλάμε.
Στην έκσταση.

Πέμπτη, 24 Απριλίου 2014

Και όνειρα γλυκά με μενα φυσικά.

Δε με συναρπάζεις πια.
Αυτό είναι το θέμα.
Όχι οι περιστάσεις,
όχι ο περίγυρος,
αλλά οι επιλογές σου,
η προσωπική σου ιστορία.
Είναι βαρετή.
Είμαι σίγουρος πως το σεξ μαζί σου θα είναι ενδιαφέρον.
Για μια-δυο φορές.
Αλλά πότε ασχολήθηκα με αυτό
για να ασχοληθώ τώρα;
Αυτά είναι για γορίλλες
όχι για εραστές.
Καληνύχτα.

Τετάρτη, 23 Απριλίου 2014

Πεταλούδα

Ξέρεις πότε έγινε θαυμάσια;
Όταν του έδειξε το γράμμα που είχε γράψει μόνο γι'αυτόν.
Κάτι τέτοιες στιγμές αξίζει να τις ζεις.
Όταν οι άνθρωποι κάνουν στη μπάντα
και αφήνουν τις καρδιές να καθαρίσουν.
Φυσικά ήταν αργά πια.
Τίποτα δε θα άλλαζε.
Εξ'ου και το θαυμάσια.
Δεν είχε ζημιές και κέρδη μέσα η ιστορία,
τον είχε χάσει για πάντα 
και το ξερε.
Καθαρός πόνος
καθαρή αγάπη
καθαρή καρδιά
και σε μια στιγμή,
για μία στιγμή,
μεταμορφώθηκε.

Τετάρτη, 9 Απριλίου 2014

Άλφα Ωμέγα

Ερχεται μια ωρα που δεν πείθεις πια κανέναν
ούτε τον ίδιο σου τον εαυτό.
Αντε γαμήσου: επαναπροσδιορίσου
που λέει και το άσμα.

Κι όλα τ'άλλα σ'άλλο σύμπαν.

Πέμπτη, 27 Μαρτίου 2014

Πάμπλο Πικάσο-Μίνι Μάους-Εσύ-Το φως-Η ομορφιά σου.

Βαρεμάρα η μοναξιά,
μαλακία
δε λέει.
Αλλά και το άλλο;
κι αυτό μαλακία είναι.
Δε θυμάμαι νομίζεις;
Πωω τι τράβηξα ο καημένος...
Αλλά είναι όμορφο
παρόλα αυτά.
Τι να το κάνεις
να είσαι όμορφη (εξωτερικά)
αν απο μέσα είσαι βράστα...
Τι να το κάνεις να είσαι γόης
και να πηγαίνεις κάθε μέρα με άλλη γυναίκα;
Λες και καταλαβαίνεις τίποτα...
Μούδιασμα...
Της ψυχής
του κορμιού
της συνείδησης,
όλων.
Ούτε και που ξέρω τι λέω σήμερα,
φαντάζομαι αυτό που λέω
είναι πως τη θέλω.
Προφανές δεν είναι;

Τετάρτη, 26 Μαρτίου 2014

Λέγκο-Μπάρμπι-Πικατσού

Ποιος υπάρχει απο την άλλη μεριά της γραμμής;
μια αντανακλασή μου
ή ένα άλλο ανθρώπινο ον;
Είναι στ'αλήθεια βαρετό
να μην παίρνεις καμμιά πρωτοβουλία,
εγκλωβίζει την ενέργεια σου,
την ίδια αυτή ενέργεια
που η πρωτοβουλία
όποιουδήποτε είδους 
απελευθερώνει.
Κανείς δεν έγραψε τραγούδι
για τις μικρές τρικλοποδιές.
Κι όμως,
οι μικρές τρικλοποδιές
που προκαλούμε στην καθημερινότητα μας
είναι σαν το γέλιο του θεού
σαν καθαρός αέρας,
μας κάνουν καλύτερους ανθρώπους
μας βγάζουν έξω απο το κουκούλι μας
απο το μικρόκοσμό μας.
Άλλωστε κανεις δεν παραπονέθηκε ποτέ
επειδή του έκανες δώρο την αγαπημένη του γκοφρέτα,
ή επειδή του είπες
ξέρεις κάτι;Τα μάτια σου είναι σαν δύο καστανές φωτιές
που ζεσταίνουν την ψυχή μου κάποια βράδια.
Αλλωστε,
χρειάζεται να στο πω;
Όλοι ξέρουμε τι σημαίνει η βαρεμάρα,
η ρουτίνα,
όλοι ξέρουμε τι προκαλεί.
Το παιχνίδι,
το παιχνίδι..
Τι κοσμογονική
αρχέγονη 
απόλυτα συνυφασμένη με την εξέλιξη μας
ανακάλυψη...

Τρίτη, 18 Μαρτίου 2014

Diamonds are forever




Our lives are full of mistakes
roads we didn't follow
things we didn't do
things
things
things we should have said
full
full
of noise
yearnings
numbness
and our minds
our poor mind are full of the past...
the past....
oh...the past is our avenger..
It's as if we've created
an angel of darkness
with beautiful, mellow eyes
and harsh heart,
with bloody feathers,
needy
and ruthless
bossing us
just because of this
simple
one
reason:

We
Didn't
Follow
Our
Hearts.

Nothing more,
nothing less.

We didn't follow are hearts.

I didn't follow my heart.

Is that what you really
want,
need.
deserve
to have written on your headstone?
Fuck off,
of course not.
When you follow your heart,or even better
when
you
follow
your
heart,
every mistake you make gets you a step closer
to dignity,
to self reliance,
to joy.
Because heartbeat is
our inner shaman's teaching.
And we respect.
And we follow.

Κυριακή, 16 Μαρτίου 2014

Ένα αρκεί.

12 συμβουλές για να χάσεις βάρος,
5+1 τρόποι να σε ερωτευτεί,
9 πολύτιμα tips για να αλλάξεις τη ζωή σου.
Πάρε μονάχα ένα.
Ένα αρκεί.
Γιατί το ένα φέρνει τ'άλλο.
Φροντίζει η Αρμονία γι'αυτό.

Κυριακή, 9 Μαρτίου 2014

Nightclubbing in the Orcs' lair

What's that man?
Man...What's that?
How can they be like that?
It's breathtakingly shallow
It's nothing,
it's worse than making ballies with your snotties
which actually is something
-I mean, probably,I am not sure,my English are bad;
making ballies with your snotties...
Does that make any sense? -
I mean,
how can they still be alive
with such  boring  minds?
With such rudeness
and with such an almost unforgivable lack of taste..
Oh my, oh my....
Hahahahahah....
Oh my, oh my.....
Am I in Mordor?
Aaaand...
They are snobbish....
Of course...
Always the same mistake...
Hahahah...
Nothingness is
their sceptre
their crown
and their throne.
So, are they kings?
Are they?
Hmm?
Is nothingness a kingdom you can actually rule?
Anyway,
let's admit that:
I'm only writing this
because I feel this irresistible urge
to express myself
express ME
communicate
raise the bar
to a new world
a new challenge
with new words
for
the same old feelings
impulses
potentials.
Oh....Communicating your feelings...
Oh..that's a good thing...
more good
and sexy
and seductive
than anything,
it makes people melt together
and be born again
as one.
Yeah, it's a cliche.
But true...

Τρίτη, 4 Μαρτίου 2014

Ευοί ευάν Πα(γά)να

Επιταγή ακατανόητη
όπως πυκνά κλαδιά
μέσα στην παγωμένη νύχτα.
Στις άκρες τους
παγοκρύσταλλοι
και δροσιά που στάζει,
ακούς τις σταγόνες
που σπάνε πάνω στα πεσμένα φύλλα.
Μυρίζει χώμα δροσερό
και η μύτη σου είναι παγωμένη
μα δε φεύγεις.
Όλο σου το σώμα συμμετέχει
είναι το δάσος
και η νύχτα
και τ'άστρα κοφτερά διαμάντια στον κατάμαυρο ουρανό.
Πουλιά
πουλιά
πετάνε
μαύρα σμήνη
σμέρνες σκοτεινές
στο τίποτα
στο πουθενά
στο τίποτα
στο πουθενά.
Ακούς λαούτο
και τρείς γυναίκες τραγουδούν
πίσω και δεξιά
στην αρχή για τα πάθηματα σου
μετά για τα παθήματα μας
μα ούτε και σταματάνε
λένε μετά και άλλα
μα όλο και πιο γρηγορα
ή ίσως πιο αχνά
ίσως σε άλλη γλώσσα
ίσως και να σωπάσαν
μα το λαούτο παίζει
αργά
μυστικά
το δάσος κοφτερό διαμάντι στα χέρια σου
το παίρνεις
το εισπνέεις
και σφαδάζεις στον πόνο
και μέσα απ'τον πόνο σε γνωρίζεις
γνωρίζεις τα άκρα
τα αγγεία σου
το λάρυγγα
τις κόγχες των ματιών σου
τη σπλήνα
το βροντοχτύπι της καρδιάς
γέυεσαι το αίμα σου
νιώθεις όλες τις αυλακώσεις του εγκεφάλου σου
και το δέρμα σου ανατριχιά και σχίζεται
απο τη δύναμη σου
ουρλιάζεις
ουρλιάζεις
ουρλιάααζειιιςς.
Θα θυμηθείς;
Θυμίσου.
Θα θυμηθείς;
Θυμίσου.
Κατάκοπος στο βράχο
ιδρώτας χυμένος 
σαν ποταμός
σα δράκος
κι ομπρός σου τρεις γυναίκες.
Έχουν λευκά φορέματα
πανώριες
κι η ανάσα τους
η ανάσα τους...
είναι το Σύμπαν
πάλλεται
εξαπλώνεται
σαλεύει
ρυθμικά
μέσα
εντός
κι εκτός σου
διπλώνεται στα μύχια
εκτοξεύεται στο άπειρο
η ανάσα τους
ανάσα
ανάσα
άνασσα.

Δευτέρα, 3 Μαρτίου 2014

Ναι.

Χωρίς έρωτα
είσαι ένας κουραμπιές.
Χάχαχαχα!
Δε μπα να λες,
χωρίς έρωτα,
άαασε μας ρε κουραμπιέ.
Το κουβαδάκι σου και σ'άλλη παραλία...
Αλαργινή...

Κυριακή, 2 Μαρτίου 2014

Παναρχία

Πως διάολο να το χωρέσεις όλο αυτό
σε ένα είδος
μια μανιέρα
μια τέχνη;
Πως να το ορίσεις,
τι να πεις γι'αυτό;
Κι όταν το δεις
πως να ασχοληθείς
με ό,τιδήποτε άλλο;
Δε γίνεται.
Όταν αντιληφθείς
τι σημαίνει ηγέτης,
καπετάνιος της ζωής,
πως,
πως να καταδεχθείς
να είσαι μούτσος
στο ίδιο το καράβι σου;
Να σκέφτεσαι σα μούτσος
να λειτουργείς ως τέτοιος
να κάνεις ματσακόνι στην κουβέρτα
ενώ στη γέφυρα,
στο τιμόνι
δε βρίσκεται ψυχή;
Αυτό είναι αρετή.
Μία φορά αρκεί
και είσαι πάντα εκεί
ό,τι κι αν κάνεις
ό,τι κι αν καταλαβαίνουν.
Είσαι καλλιτέχνης,
ασκείς την Τέχνη των τεχνών,
τον αυτοκαθορισμό.
Πρόσεξε:
Υπάρχουν δάσκαλοι εκει έξω.
Γίνε μαθητής τους,
όχι ανδρείκελο.

Σάββατο, 22 Φεβρουαρίου 2014

Ζέσταμα.

-Καλησπέρα.
-Καλησπέρα.
-Αληθεύει οτι εδώ μένει κάποιος κύριος Λάνκαστερ;Ντρέυφους Λάνκαστερ;
-Όχι φυσικά.Εδώ είναι ο οίκος της οικογενείας Μπλού Μορφόνιανς.Είμαι ο μπάτλερ.
-Α, σόρυ.Καλησπέρα.
-Καλησπερα.

Πέμπτη, 20 Φεβρουαρίου 2014

Τσιγάρο αναμμένο στο τασάκι.Κι ο καπνός αναδύεται..

Θυμίσου τα ξέφωτα.
Τον καθαρό αέρα.
Τότε που δε χρειάστηκε να κουβαλάς τσάντα,
ούτε ομπρέλα
και βρέθηκες στο ξέφωτο
με χέρια ελεύθερα
με πλάτη ξεκούραστη.
Θυμίσου διαβάτη,
θυμίσου.
Όχι μια φορά.
Πάντα μπορείς;
Τρεις φορές την εβδομάδα μπορείς;
Τρεις φορές το μήνα μπορείς;
Μπορείς απλά να θυμάσαι οτι πρέπει να θυμάσαι;
Το απλό,
όχι τίποτα περίεργο
όχι τίποτα δύσκολο.
Μέτρα κουκιά.
Σπάζε τσατσάρα.
Χτίζε μονοπάτια
προς το ξέφωτο.
Ξέρεις εσύ
καλύτερα απο τον καθένα
μόνο εσύ ξέρεις
μόνο εσύ το βρήκες
το ανακάλυψες
εκείνη τη βραδιά
που έκανες εξερεύνηση στον κήπο
στο μαγικό λειβάδι των αναμνήσεων
της ψυχής σου.
Να θυμάσαι τα ξέφωτα.
Ήταν εκεί,
είναι εκεί
και θα είναι εκεί
γιατί είναι ένα με τη ζωή σου,
είναι το ένα,
είστε ένα.

1 new notification!

Να ελπίζεις μόνο σε πράγματα
που θα επέτρεπες να συμβούν.
Μη σπαταλάς ενέργεια
μη σπαταλάς θέληση.
Έχεις τόση πολλή..
Βγες..

Σάββατο, 15 Φεβρουαρίου 2014

Ο άγγελος φορούσε πράντα.

Ο κόσμος γυρίζει γύρω απο εμένα.
Κανείς πιο δω,κανείς πιο κει
τίποτα.
Αυτά.
Ό,τι λες και κάνεις με αφορά.
Έχεις κανένα πρόβλημα;
Μου είπε.
Όχι βέβαια!Απάντησα!
Τι λόγος μου πεφτει εμένα;
Απο πίτα που δεν τρως τι σε μέλλει κι αν καεί,
που λέει κι ο λαός.
Και λάκισα,
χωρίς πολλά-πολλά.
Ο καθαρός αερας έλουζε το πρόσωπο μου,
έτρωγα χοντρές μπουκιές κρύου αέρα
και αυτό με γέμιζε χαρά,
έτσι που, δε γαμιέται,
γύρισα ξανά τα μπρος πίσω.
Αλλά κάτι δεν πήγαινε καλά, φαινόταν.
Είχε θυμώσει μαζί μου;Τι ήταν αυτό τώρα πάλι;
Γιατί γύρισα ο μαλάκας;
Όπως με είδε να πλησιάζω έσκυψε
έβγαλε το ένα τακούνι 
και με πήρε στο κηνύγι
κάνοντας κουτσό!Χάχαχαχ!Ρε γαμώ την τρέλα μου!
Μωρή! Άσε κάτω το τακούνι!
Λογικέψου!
Μου κάρφωσε μια στα μαλακά
που με άφησε σέκο!
Θα σου σπάσω τα μούτρα μωρή κάργια..ψέλλισα...
Τιιιι;;;Γκρρράαου!!!Τακουνιά χειρουργικής ακρίβειας
στο δόξα πατρί.
Όταν άνοιξα τα μάτια,
εκείνη έβαφε τα χείλη της.
Κρατούσε στο αριστερό χέρι το καθρεφτάκι της
και στο δεξί το κραγιόν.
Ήταν όμορφη η πουτάνα..
Όταν τελείωσε
έβαλε με γρήγορες σπασμωδικές κινήσεις
τα σύνεργα στην τσάντα της.
Τώρα θα μ'ακούσεις.. είπε.
Ήταν εκεί,
απο πάνω μου,
φωνάζοντας 
για διάφορα
ασύνδετα και 
κουλουβάχατα,
φώναζε και μ'έσπρωχνε
και μ' έβριζε.
Τσέκαρα διακριτικά.
Τουλάχιστον φορούσε τα τακούνια της. Δόξα τω θεώ...
Και μύριζε ωραία.
Μου είπε για την αγάπη
και τι τομάρι που ήμουν
τι τελειωμένο κατακάθι
τι βρώμικη φάρα
και πως δεν είχα ιδέα απο αυτά,
άσχημα λόγια...
Όποτε νομιζα οτι τελείωσε
πηγαινα να μιλήσω,
αλλά δεν της άρεσε αυτό,
οπότε μόκο.
Ήθελα απλά να τη ρωτήσω γιατί με βρίζει,
αλλά δε φτάσαμε ποτέ ως εκεί.
Απλά μ'εβριζε.
Τι συμπέρασμα να έβγαζα το καημένο;
Εντάξει, εδώ που τα λέμε
θα είχε κι αυτή τα δίκια της που"Με ακούς ρε ΜΜΑΛΑΚΑΑΑ;;;;;"
Ναι κοριτσάρα μου σε ακούω,σκέφτηκα
αλλά δεν το είπα,
απλά έκανα νεύμα
να μην την ταράξω
και συνέχισα να μην την ακούω.
Μόνο την έβλεπα.
Έβλεπα και δε χόρταινα.
Τις φλεβίτσες στους κροτάφους της,
το σκληρό πρόσωπο,
τις απαλές γραμμές του κορμιού της παρόλη την ένταση,
τα αυστηρά της χέρια που δε σταματούσαν στιγμή
καθως τινάζονταν και δείχναν
πότε εμένα, πότε τον ουρανό, πότε το δρόμο.
Κι απο πίσω της δύο τεράστια λευκα φτερά αγγέλου.
Εδώ είμαστε, σκέφτηκα...Η τακουνιά την έκανε τη δουλειά της...
Έχουμε και οπτασίες τώρα....
Αυτή με έβριζε
μου φώναζε,
μ' έσπρωχνε,
μα τα φτερά της με αγκαλιάζαν,
τεράστια και λευκά,
και στην παραμικρή μου κίνηση
αυτά ήταν εκεί και με ακολουθούσαν,
ότι κακό πήγαινε να με πλησιάσει
αυτή το έδιωχνε,
χωρίς πολλά-πολλά,
τα φτερά της με προστάτευαν
και με χάιδευαν.
Τι να πίστευα; Αυτό που έβλεπα ή αυτό που άκουγα;
Εσύ;
Τι θα πίστευες;
Χάιδεψα τα φτερά της κι εγώ με τρόπο
και αυτά μου το ανταποδώσανε,
αρκετές φορές,
σα να μου λέγαν, μην ακούς σε παρακαλώ,
μόνο κοίτα, κοίτα!
Όταν επιτέλους το βούλωσε,
ξερόβηξα.
Αχχμμμ...μπορώ;Είπα.
Μμ!Μού κανε. 
Της είπα το λοιπόν:
"Όλα σου τα λόγια είναι χωρίς νόημα.
Είναι όλα ψέμματα
και ίσως ήρθε η ώρα να πεις την αλήθεια στον εαυτό σου.Και σ΄εμένα".
Αυτό ήταν όλο.
Τρία λογάκια είπα το φτωχό!
Τότε, εκείνη,
με μία έκφραση γνήσιας απόγνωσης,
σήκωσε το πρόσωπο της προς τον ουρανό
και μετά βουρ για το τακούνι.
Τώρα το πράμα όμως είχε χοντρύνει,το ξερα.
Έπρεπε να σωθώ!
Ώχ!Οι μπάτσοι!Φώναξα έντρομος!
Πού; είπε το χτικιό!
και με το που γύρισε αριστερά
έτρεξα απο τα δεξιά δίχως αύριο!
Αλλά ήταν σβέλτη σαν ιαγουάρος η γάμια!
Όχι!Όχι!Εντάξει, συγγνώμη! Κατσε μισό λεπτό!
Σσσχίιςς!Ξυστά στο σβέρκο μου!Κάτσε μωρή!
Μισό να εξηγήσω!
Σσσσάου!
Κάτσε μωρή τρελή!
Γουάμμμ!!!
Να μαστε λοιπόν στην πλατεία μαβίλη
εγώ μπροστά,
εκείνη απο πίσω
και τα περιστέρια να απορούν,
τρώγωντας σουσάμι
χοντρα και στρουμπουλα
γκρίζα και μαλακισμένα,
αλλά σίγουρα δικαίως απορημένα...

Παρασκευή, 14 Φεβρουαρίου 2014

Αφιερωμένο σε εσένα μωρό μου...

Όπως είσαι μπρούμυτα ξαπλωμένη
φορώντας μόνο το βρακάκι σου
έρχομαι απο πίσω,
το κάνω στην άκρη και γλείφω το μουνάκι σου
και το κωλαράκι σου
ανεβαίνω γλείφοντας όλη την πλάτη σου
μέχρι το λαιμό σου
και σου ψιθυρίζω να φτύσεις την παλάμη μου
τη φτύνεις
και σε φιλάω στα χείλη
έχεις γυρίσει στο πλάι,
κατεβάζω το χέρι μου χαιδεύοντας την απαλή κοιλιά σου
και τον αφαλό σου
μέχρι που το βάζω μέσα στο υγρό σου μουνάκι
σε φιλάω και ακούω το βογγητό σου
και καυλώνω πιο πολύ
μωρό μου
απωθημένο μου
για σένα
για σένα
μόνο για σένα
κι ενώ χαιδεύω την κλειτορίδα σου
μπαίνω επιτέλους
επιτέλους μέσα σου
μετά απο τόσο καιρό
τόσο πολύ καιρό
νιώθω τα υγρά σου
τη ζεστασιά σου
είσαι ανάσκελα
είμαι απο πάνω σου
και σε γαμαω
σε γαμάω επιτέλους
καυλάκι μου όμορφο
αγάπη μου γλυκιά
ομορφότερο πλάσμα του πλανήτη...

Πέμπτη, 13 Φεβρουαρίου 2014

Εκ των τεσσάρων.

Tι ευλογημένος
ευχάριστος
άνθρωπος
όταν ξεχνιέσαι
δε σε προγκάει με βια
απλά είναι εκεί
για να στο θυμίσει,
πάντα,
και δεν κρύβει την αδυναμία του
μα κρύβει τη δύναμη του.
Τι τύχη να γνωρίζεις τέτοιους ανθρώπους
χρήσιμους
αυτάρκεις
μοναδικούς,
που παρά τα σκουπίδια που συσσωρεύονται
ποτέ δεν τα αφήνουν να θολώσουν
το λαμπερό τους βλέμμα
και που πολεμάνε
πολεμάνε με τον ίδιο τους τον εαυτό
και τολμάνε το αδιανόητο,
να παραδειγματίζονται,
να έχουν πρότυπα,
να είναι ταπεινοί,
μα μεγαλομανείς,
βασιλικοί
και ωραίοι τύποι.
Μμχμμ...
Σαν κι εσένα φίλε μου.

Τετάρτη, 12 Φεβρουαρίου 2014

Πραγματικότητα.

Στο κάτω-κάτω της γραφής
έτσι όπως ρέει
χωρίς κανένα ιδιαίτερο σκοπό
βρίσκεσαι εσύ
κι έτσι όπως κοιτάς την οθόνη
προσπαθώντας να καταλάβεις
χαλαρώνεις
και σιγά σιγά
όπως αφήνεσαι
σε αφήνει
ακούς τον παφλασμό των κυμάτων στην πλώρη
το τρίξιμο των καταρτιών
νιώθεις τη δροσιά
στο άνω χείλος σου
και στα δεξιά ένα μικρό νησί
πάνω στο βράχο στέκεται ένα όμορφο παιδί
και σου κάνει ένα συγκεκριμένο νόημα
του γελάς
χαλαρή
κρατάς το καπέλο σου με το αριστερό σου χέρι.
Πριν λίγο ήσουν μέσα στο δροσερό νερό
κολυμπούσες
και είναι τόση η ευεξία που νιώθεις αυτή τη στιγμή
που αφήνεις ένα γελάκι
πιάνεις με τα δυό σου χέρια την κουπαστή
και τεντώνεσαι σα γάτα
ο Ήλιος ζεσταίνει την πλάτη σου
το αεράκι σε αγκαλιάζει
με τις γυμνες πατούσες σου πατάς στο κατάστρωμα
προχωράς προς το τιμόνι
που είναι οι δυο φίλοι σου
και συζητάνε τι θα κάνετε το βράδυ.
Μα ότι και να κάνετε,
είσαι ευτυχισμένη,
είσαι πλήρης,
είσαι εδώ
και όλα είναι τέλεια.

Τρίτη, 11 Φεβρουαρίου 2014

Μωβ.Αλλά και όχι.

Νέοι εθισμοί
να μη βαριόμαστε
να μην ξεχνιόμαστε
μπες στο μυαλό μου
και συνάρπασε με
σύρε με σε κόσμους ανύπαρκτους
δείξε μου
μα μη μ'αφήσεις να αγγίξω
δείξε μου
το σχήμα της τρέλας σου
την ειδή του πόθου σου
έλα
άσε με να αγγίξω λίγο
μονο λίγο
το χνουδωτό ροδάκινο
αυτό που δεν άγγιξε ποτέ κανείς πριν απο μένα
εκεί το μαχαίρι
εκεί το  μαστίγιο
εκεί η αθωότητα
εκεί η λησμοσύνη
δυο ζώα κάτω απο τον ήλιο
η υπόσχεση
το φιαλίδιο με τη στρυχνίνη
η μυρωδιά του σιδήρου.
Ένα για το φαλλό
δύο για το αιδοίο
τρία για το αύριο
τέσσερα για την παράδοση
πέντε η ηδονή
γαβγίσματα
και έξι για την έξη
τη νέα έξη
την έλξη
ένα δύο τρία τέσσερα πέντε έξι
ο πιο λάθος δρόμος είναι η σκέψη
κι αν τον πήρες
δεν έχεις καμμια δουλειά εδώ.
Εδώ εκείνους τους σκοτώνουμε
κι εκείνους τους ανασταίνουμε
ξανά
και ξανά.
Εκείνη λέει μαύρο.
Κρατάει ένα μάυρο βατόμουρο
ένα μαύρο σύκο
και βάφει τα χείλη της
τις μασχαλες της
τον αφαλό του.
Εκείνη μπορεί και πετάει.
Ή έτσι λέει.
Κρατάει την ουρά του ποταμού
που ξεχύνεται απο το στομάχι της
και ταξιδεύει σε έναν αλλόκοτο κόσμο.
Πάνω απο το κρεββάτι της ένας αράχνινος ήλιος.
Όσο για κείνον,
σκύλος ήταν
σκύλος είναι
σκύλος θα είναι.
Εκείνος λέει μαύρο.
Κραδαίνει ένα μαύρο ραβδί
κάτι με τα ουράνια σώματα
κάτι με τους πλανήτες
κάτι συμβαίνει
και διαμάντια απο χιόνι λούζουν όλη την έρημο.
Η φωνή του
η πρόθεση του
ο χαλκάς.Όλα ψέμματα.
Όλα απ'την αρχή σικέ.
Ο έρωτας είναι το δοξάρι.
Και ο βιολιστής.
εσύ το βιολί.
Ο έρωτας ο Μεγάλος Λύκος.
Εσύ το αρνάκι
το κατσικάκι
το άδολο αρμαντίλλο.
Στο εφτά
ειν όλα τα λεφτά
έτσι που στα κλεφτά
έκλεψα το φιλί σου
και δεν το μοσχοπούλησα
χαχα
μόνο το κράτησα
για λίγο
ίσα που το άγγιξα.
Έλα, λίγο ακόμα,
αφού το ξέρω πως το θες.
Ξέρεις τι κάνω
ξέρω τι κάνεις
όλα τα ξέρουμε
και τίποτα δεν ξέρουμε.

Σάββατο, 8 Φεβρουαρίου 2014

Μπανάλ is the new sexy!

Η Κυρα-Σούλα η καημένη είχε μιαν αγάπη.
Το Διονύση.
Αχ, ένα παληκάρι ο Διονύσης...
Είχε μια μουστάκα τρεις παλάμες
και όλα τα κορίτσια του χωριού
όταν τον βλέπαν, κρυφοσβήναν.
Όχι όμως αυτή.
Αυτή δεν κρυφόσβηνε,
αυτή έλιωνε και πλάνταζε.
Στα κρυφά βέβαια. Γυναίκα είναι, όχι γυναικούλα.

Τώρα η Κυρα-Σούλα βρωμάει λουκάνικο,
μαλλιά καροτί
και βρίζει στην ουρά στο ΙΚΑ.
Αλλά τότε, κόμματος...

Τι λυπητερή ιστορία..Α, όχι για τα καροτί μαλλιά, θα δεις παρακάτω....

Κάποτε λοιπόν ο Διονύσης πήγε με το λαούτο του
κάτω απο το σπίτι της και της τραγούδησε.
Ένα βράδυ,
δύο βράδια,
τρία βράδια...

Τι την έπιασε;
Τί είχε στο μυαλο της;
Τι δεν την άφησε να κατέβει κάτω,
κοντά του;

Ήτανε νύχτα,
ήταν καλοκαίρι,
ήταν μια ζωή
ήταν ένα όνειρο.

Κι όλα τ'άλλα θόρυβος,
απλή οχλαβοή,
για τις εντυπώσεις,
τίποτα ιδιαίτερο.

Τις προάλλες λοιπόν
κουβαλούσε βλήτα και πορτοκάλια
και γύρναγε σπίτι απ' τη λαική
όταν τον ειδε πάλι,
τελείως τυχαία....
Και ήταν το ίδιο,
ίδια παιδούλα,
ίδια νύχτα,
όλα ίδια.
Πόσο γελοία μικρή είναι η ζωή μας, σκέφτηκε,
πόσο μικρότερη απο μάς...

Ούτε που ξέρει πως έγινε αυτό
αλλά έτρεξε προς το μέρος του!
Συγγνώμη!Του είπε.
Συγγνώμη
συγγνώμη
συγγνώμη
συγγνώμη
συγγνώμη!

Ο Διονύσης είχε μουστάκι και πουλί τρείς παλάμες.
Και δεν ξέρει τι τον κράτησε
να μη σηκώσει τις δυο του παλάμες
και να τη φασκελώσει.
Ίσως σεβασμός σε όσα ένιωσε γι'αυτήν
ίσως σεβασμός στο ξεγύμνωμα της
ίσως αγάπη
ίσως φόβος
ποιος ξέρει...
Πάντως κρατήθηκε
κι αυτό πρέπει να του το αναγνωρίσουμε.
Τελικά, μετά απο μια παύση λίγο μεγάλη,
χαμογέλασε.
Της έπιασε τα χεράκια,
πλησίασε στο αυτάκι της και της ψιθύρισε: Ξύπνα..
Ξύπνα..
Ξύπνα..
Ξύπνα..

Η Σούλα άνοιξε τα μάτια της,
κάποιος επαιζε μουσική απο κάτω.
Τι όμορφη φωνή,
τι γλυκιά μελωδία...
Γιατί σταμάτησε;;;
Γιατί σταμάτησε;;;;;
Εεεε που πας ρε;;;;;;

Κατέβηκε τρέχοντας,
παντόφλες και όλα λίμπα,
άνοιξε την πόρτα και του φώναξε
καθώς έφευγε.
Εκείνος γύρισε
την κοίταξε
χαμογέλασε, όπως στο όνειρο,
ε, και
τα υπόλοιπα τα ξέρεις..

Πέμπτη, 6 Φεβρουαρίου 2014

Καλημέρα



Τα μάτια του ήταν δύο αναμμένα κάρβουνα.
Κοίταγε μέσα στη νύχτα.
Κάτι έκαιγε και αυτό ήταν σίγουρο.
Δεν είχε ακούσει και δεν ήξερε,
αλλά και ποιος να του λεγε;
Μόνος.
Ολομόναχος.
Σε έναν αχανη ωκεανό.
Δε φέγγανε τα μάτια του,
έφεγγε όλος μέσα απο αυτά
μπορούσε να μυρίσει
να αισθανθεί
να γευτεί
να αιθανθεί
όπως ποτέ νωρίτερα.
Κανείς δε θα ερχόταν αυτή την ώρα,
δε γινόταν,
και γι'αυτό δε θα γινόταν.
Σήκωσε τα χέρια του ψηλά στον ουρανό
τα γύρισε απο την ανάστροφη
τα κοίταξε
και τα ξαναπίθωσε στο τραπέζι.
Ήταν μόνος,ολομόναχος
και το ταξίδι είχε αρχίσει.

Οι Μπρους Λη των αιθέρων.

Στα άλλα νέα της ημερας:
"Δεινοί πιλότοι οι Βομβίνοι!"
Βέεβαια!
Νυστάζω τρομερά,
αλλά έπρεπε να το μοιραστώ αυτό!
Μιλάμε οι τύποι δεν υπάρχουν!
Να, έστριψα και τσιγάρο τώρα!
Μπορούν να πετάξουν ακόμα και πάνω απο το Έβερεστ
και δεν τρέχει τίποτα λέει!
Να,κοίτα!Με βλέπεις;
Πετάω τώρα κι αυτό εκει κάτω είναι το Έβερεστ,
αλλα δεν τρέχει τίποτα,
να, κοίτα με, κάνω κόλπα με το μπεγλέρι μου εγώ!
Βζίου-βζίου-βζιου!
Βζιου-βζιου-βζιου!
Πάρε και μια κωλοτούμπα τώρα, να ψαρώσεις πιο πολύ!

Τετάρτη, 5 Φεβρουαρίου 2014

Τσεκούρι.

Η ζεστή σοκολάτα κι η βροχή.
Φαντάσου λέει να βρεχε ζεστή σοκολάτα
και να πίναμε βροχή για να χαλαρώσουμε.
Με γάλα και ζάχαρη.
Tι εκλεκτή πολυτέλεια!
Να μην έχεις να αποδείξεις τίποτα σε κανέναν
να μην περιμένεις κάτι απο τον καθένα
να ρέεις
σα ζεστή σοκολάτα 
νωχελικά
στο ρυθμό σου
χωρίς να χρωστάς
χωρίς να σου χρωστάνε
σα χοντρό αγαλματάκι του βούδα
σα σκύλος στην αλάνα
σα λάβα.

Τρίτη, 4 Φεβρουαρίου 2014

7,11,14,19,9,11,13

Ποιος είναι ο κανόνας;
Πληρώνεις για να μάθεις;
Μήπως πληρώνεις πάρα πολλά;
Μήπως δε δίνεις δεκαρα;
Χρειάζονται κανόνες;
Πότε τους αψήφησες;
Το γούστο είναι κανόνας;
Υπάρχουν εσωτερικές ανάγκες;
Και το μέτρο;
Είναι το μόνο που λειτουργεί;
Είναι αντικειμενικό;
Μπορεί ένα υποκείμενο να το προσεγγίσει;
Πως;
Χρειάζεται να είσαι λειτουργικός;

...Με τα υγρά σου δάχτυλα..

Νυστάζω
αλλά έβαλα of the wand and the moon.
Γενικά,
αποφεύγω να ακούω μουσικη
όταν γράφω.
Ξέρεις,
οι συγγραφείς,
οι φίλοι,
οι μουσικές που αγαπάς,
είναι σημεία αναφοράς,
είναι ιστορίες,
θολώνουν τα νερά,
δε σ'αφήνουν να το πεις,
σου επιβάλλονται
με τη γοητεία τους,
ζούμε μόνο μία στιγμή
ενώ το παρελθόν είναι μόνο μια σκέψη.
Χαχά!Τι καλά όλα αυτά,
μα πόσο γαμάνε οι of the wand and the moon...
Yeahhh...
Ας βγει κάτι καλό απο αυτό:
Εσύ ας πούμε να ξυρίζεις τα πόδια σου
και να με σκέφτεσαι,
να με σκέφτεσαι
χωρίς να με έχεις δει ποτέ,
και αστεία αστεία
να αρχίσεις να χαιδεύεσαι..

04-02-2104 (ναι 2104)

Κοιτάζω την οθόνη.
Στο δωμάτιο μου.
Έχω σβήσει ως τώρα πεντε ποιήματα.
Καλούτσικα ήταν,
αλλά τόσο ηθικοπλαστικά,
τόσο ψεύτικα.
έβδομη γραμμή ήδη.
Προς τι το ξεγύμνωμα;
Αν πρόκειται να επακολουθήσει 
μια κάποια ερωτική πράξη
τότε ναι,
κάποια στιγμή προκύπτει και το ξεγύμνωμα.
Κοιτάζω την οθόνη.
Ηθικοπλαστικά.Λέξη κι αυτή!
Τη λέω μετα παρρησίας 
και ούτε που έχω κάτσει ποτέ
να δω τι σημαίνει.
Καποιος μπήκε σπίτι.
Μάλλον ο Syd. Καλός τύπος.
Το αρωματικό στικ τελειώνει.
Ακούω ένα υπέροχο τραγούδι...
Υπέροχο
υπέροχο
υπέροχο....


Δε θέλω κάτι,
και είναι υπέροχο τίποτα:

Αν μπορούσα μεμιάς
ν'αρΠάξω την καρδιά σου
και να τραβήξω την ομορφιά της 
στο προσωπό μου

Ησυχία.
Άραγε να΄ναι καλός τύπος ο Syd;

Πέμπτη, 30 Ιανουαρίου 2014

=;>

Επιτέλους έφτιαξε η μαλακία!
Το αερόθερμο ζεσταίνει τα ποδαράκια μου,
η τσιγαρούκλα ανα χείρας.
Τι ήθελα να πω;
Ηταν κάτι σχετικό με το όλο θέμα,
αλλά όχι ακριβώς επι του θέματος.
Έλεγε μεν πολλά και συγκεκριμένα,
αλλά τα έκρυβε κάτω απο μια αληθοφανή αστάθεια,
σα να έπρεπε να πιστέψεις όχι απο το παράδειγμα
αλλά απο το Λόγο που εσύ θα τον κάνεις παράδειγμα.
Ήταν κάτι περίεργο
σαν ένα κάλεσμα
σαν ένα "Έλα, πριν να'ναι αργά.."
πολύ ύπουλο μα το θεό
αλλά με την καλή έννοια.
Ξεγελούσε με τον τρόπο του,
δεν καταλάβαινες,
μόνο ένιωθες.
Αλλά ένιωθες δικέ μου...παπάδες ένιωθες.
Όπως πρέπει δηλαδή, 
σε ξεπερνούσε
ήταν πέρα απο τις δυνάμεις σου,
σε υπερνικούσε
και παρόλα αυτα σε καλούσε
να το ξεπεράσεις..
Αλλά δε σε καλούσε.
Σε λοιδωρούσε
σε οικτίρε,
τι στον πούτσο ήθελε απο σένα;
Ήταν πολύ περίεργο.
Έμοιαζε βρώμικο
και απαράδεκτο.
Αλλά εκεί που πηγαινες να το σχηματίσεις
να το χαρακτηρίσεις
να το σιχτηρίσεις,
κάτι σε κράταγε
κάτι σε γύρναγε τούμπα
κι έλεγες
πως αυτό ειναι το μόνο φυσιολογικό
το πιο καθαρό
το μόνο που παραδέχεσαι.
Σα μια αράχνη
που τη βλέπεις
την επεξεργάζεσαι
τη στριμώχνεις στη γωνιά
τη βλέπεις με μεγεθυντικό φακό
και ήσυχος και σίγουρος πια το λες:
Ναι, είναι αράχνη.
Και βουαλά!Παπάρια αράχνη είναι,
απο την αρχή το ήξερες
απο την αρχή το έβλεπες
ακόμα και με το μεγεθυντικό φακό.
Ποια αράχνη ρε ζαγάρια;Μαιμού είναι!
Κι απο μαιμού, ομίχλη
κι απο ομίχλη, τίποτα
κι απο τίποτα μπρίκι.
Αλλά ένα μπρίκι με καρδιά
μια μαιμού με συνείδηση
μια ομίχλη με μάτια,
σα να σου έλεγε
πως ότι κι αν κάνεις
ότι κι αν πεις
ούτως η άλλως
είτε το καταλάβεις
είτε όχι
όλα έχουν ψυχή.
Πολύ παιχνιδιάρικο
και δε μπορώ να το θυμηθώ.
Κάτι έλεγε
αλλά τι έλεγε;
Πάει πέντε το πρωί εδώ.
Αρα στρίβω άλλη μια τσιγαρούκλα
και αν δεν το θυμηθώ απόψε 
όσο σοβαρό κι αν είναι
εγώ θα καπνίσω την τσιγαρούκλα μου
και θα ζητήσω τη βοήθεια σου.
Αφηνε τα νοήματα όλα να ξεχυθούν
ωστε να τα διαλύσει όλα μαζί,
σε σκουντούσε κι άκουγες "θάνατος"
ή "μερέντα"
ή "ζωή"
και όσο ακαταλαβίστικο κι αν ήταν
έβγαζε νόημα
νόημα αδιάλυτο.
Σαν την ελευθερία.
Ή ίσως καλύτερα
σαν την εγκλωβισμένη κραυγή.
Όταν κραυγάζεις τόσο δυνατά
και όχι φυσικά απο απόγνωση
αλλά απο αυτή την παρόρμηση να τους φέρεις όλους εδώ
έναν-έναν
και να τους γαμήσεις.
Για όλο τον χαμένο χρόνο
για όλες τις ευκαιρίες
αυτά που έχασες
αυτά που λάτρεψες
στην τελική
για την υπέρτατη τύχη του τώρα.
Για τίποτα φυσικά απο τα ανωτέρω.Μην κοροιδευόμαστε πρωινιάτικα.
Ούτε καν τα ξεπερνούσε.
Απλά ήταν κάτι άλλο.
Σαν απουσία;
Όχι.
Ας παίξουμε ένα παιχνίδι:
Αν ποτέ το διαβάσεις
και έχεις διάθεση
γράψε μου ένα σχόλιο
και πες μου αν το θυμάσαι.
Κι αν όχι όλο, δεν πειράζει,
χρησιμοποίησε το ένστικτό σου,
τη διαίσθηση σου
και πες μου ό,τι μπορεις να θυμηθείς επι του θέματος.
Αλλά να είναι σχετικό σε παρακαλώ.
Μιας και θέτω το παιχνίδι,
ας θέσω κι έναν μοναδικό κανόνα:
Πριν μου γράψεις,
κλείσε τα μάτια,
πάρε μια ανάσα
και ψιθύρισε:
"ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ"