Δευτέρα, 10 Δεκεμβρίου 2012

Το αστέρι με τις 42 αιχμές.



Και ξέρεις τώρα
μου είπες
για την αξιοπρέπεια
την αγάπη
την ηρεμία
του νερού
καθώς χιονοσταλίδες
κρυσταλλώνουν
την επιφάνεια του ρυακιού
(ωχ θεέ μου ηδονή)
και τα ρουθούνια μου άνοιξαν,
η ψυχή μου ευφράνθηκε
και η καρδιά μου σκίρτησε.
Μα
η εξέλιξη σέρνει αργά και αδυσώπητα
-sexy boys-
είναι τραγούδι
-fancy boys-
είναι τραγούδι
-playboys-
Και κάποτε οι πλακίτσες τελειώνουν
και τα όνειρα γίνονται πραγματικότητα.
Ω θεοί...τι μπάντα
τι μπάντα!
No hay banda!
No hay banda!
Χάααχαχαχαχαχαχαχαχα!!!!!!

Σάββατο, 24 Νοεμβρίου 2012

http://youtu.be/_Y7c6r2NUOk

Κατάβαση
από κόσμο σε κόσμο
σε κόσμο σε κόσμο μικρότερο
μικρότερο
πιο μικρό
πιο μικρό
ταχύτεροταχύτερο
περιστρέφεταιγυρίζειπως να μπεις;
Πάντα με μια ανάσα και το γάντζο σου.

Κλίνγκι-κλίνγκι-κλινγκλινγκλόν.....
οι νότες πέφτουνε βροχή,
πως είναι δυνατόν εγώ να βρέθηκα εδώ;
Νομίζω η απάντηση κρύβεται μέσα στην ερώτηση,
είναι μια λέξη
με τρία γράμματα
αρχίζει από ε
και τελειώνει σε γω!

Μμμμμ.....
Μμμμμμμμμ...
Χμμμμμμμμμμμμμμ.....
Αινιγματική η απάντηση σου γέρο!
Αι-νι-γμα-τι-κό-τα-τη τολμώ να πω!
Αι-νι-γμα-τι-κό-τα-τη...
Χάαα....
αλλά εγώ θα τη βρώ!
χάααα!!!
Εγώ θα τη βρώωωω......


Oh and I declare there's nowhere to hide....

=;>
<;=
=;>

Σάββατο, 6 Οκτωβρίου 2012

Νούμερο Πέντε : Τσεκ! Άντε, και πως είπαμε τις λένε τις κότες;

Είναι αυτός ο μύθος,
του Ηρακλή
που πήγε και καθάρισε
τους στάβλους.
Τριάντα χρόνια βρώμικοι έτσι;
Δηλαδή,
άκου τώρα τι είπαν τα τούμπανα...
Τι διάολο,
διαστημόπλοια ήταν ρε πούστη μου;

Τέλοσπάντων,
πάει ο Ηρακλής,
μπρατσαράς,
ημίθεος,
σούπερήρωας,
να καθαρίσει τους στάβλους.
Χά!
Που δεν ήταν καν δικοί του!
Του Αυγεία του βρωμύλου ήτανε!
(Ρε δεν παίζονται οι τύποι λέμε!)

Αλλά ας τα πάρουμε
τα πράματα από την αρχή.

Πάει λοιπόν στον Αυγεία και του λέει:

"Κοίτα, εγώ θα στα καθαρίσω όλα σε μία μέρα
αλλά κι εσύ θα με πληρώσεις,
ειδάλλως
οι μπούφλες
θα πέσουνε βροχή
καλέ μου Αυγεία..."

"Ναι, ναι ρε φίλε! Τι; Μαλακίες θα λέμε τώρα;"

"Όχι αλήθεια, μη φάω καμιά πιστόλα"

"Εε ώχου αδερφάκι μου τώρα...Παιδιά είμαστε;"

Και μια και δυο, με το γλυκοχάραμα
παίρνει των ομματιών του
και φτάνει στο στάβλοοο....
Πάει...
πιάνει το χερούλι....
ανοίγει τις πύλες...
και του σκάνε κάτι ντουμάνια...
Αλλά ΚΑΤΙ ντουμάνια....
Χάχαχα, τριάντα χρόνια είναι αυτά!
Τι περίμενες; Λεβάντα και πικραμύγδαλο;

Μέσα στο σκατό λοιπόν,
με τα μουσχάρια τριγύρω
να εξακολουθούν να χέζουν νωχελικά,
τις αγελάδες
με τα μαστάρια τους
να καμπανίζουν πέρα-δώθε
και με τους ταύρους
να βλέπουν το λευκό
άτριχο δερματάκι του
και να σκανδαλίζονται επικίνδυνα....
Δύσκολη πίστα....

Ε, και μπούρου-μπούρου
το σκέφτηκε απο δω,
το πάλεψε απο κει,
τελικά
χρησιμοποίησε το νερό
του Αλφειού και του Πηνειού
και τα κανε όλα λαμπίκο.

Όχι,μισό, εδώ θέλω να το πω,
γιατί με ξύνει:
Ο Ηρακλής ήταν πολύ δυνατός,
από τους θνητούς ο δυνατότερος τότε.
Ήταν μάλιστα τόσο δυνατός,
σπιρτόζος
και παγανόμαγος,
που τη δύναμη του
τη χρησιμοποίησε απλά σαν αγωγό.
Έσκαψε δηλαδή με τις χερούκλες του
ένα τεράστιο αυλάκι
κι άλλαξε τη ροή των ποταμών.
Ειδάλλως,
ακόμα εκεί μέσα θα τανε
να φτυαρίζει
και να ξεφτυαρίζει σβουνιές,
δε πα να τανε ήρωας
δε πα να τανε ημίθεος
δε πα να τανε κι ο Χουλκ ο ίδιος!

Μετά λέει
κατά το βραδάκι,
αφού έχει καθαρίσει,
ικανοποιημένος
και κορδωτός
πάει στον Αυγεία μαας...
Έλα ρε,τον Αυγειούλη μας!
Τ'αδέρφι ρε!
Τ'αδέρφι!

...
.....
.......
.........
............
................
......................
.............................

Αχ! Τόσες τελίτσες.................
Δε μπορεί να προμηνύουν τίποτα καλό!

Τελικά,
ο βλακεντιότατος δεν πλήρωνε.
Άρχισε τις στροφές και τα τσακίσματα
Τα
"κι εγώ δε σού'πα..."
"κι εγώ νόμιζα.."
και τα "να μωρέ, να ανοίξουν οι δουλειές"
καταλαβαίνεις τώρα....

Ε, όπως ήταν φυσικό
άρπαξε μια
μπρατσαράδικη,
ημιθεική,
σουπερηρωική
βροχή από μπούφλες.

ΜΠΡΛΦ!
ΜΠΡΛΦ!
ΜΠΡΛΦ!
ΜΠΡΛΦ!
παύση.

ΜΠΡΛΦ!
ΜΠΡΛΦ!
ΜΠΡΛΦ!
αλλαγή χεριου


ΜΠΡΛΦ!
άπερκατ
ΜΠΡΛΦ!
αεροκλωτσιά
ΜΠΡΛΦ
στουμπηχτή α λα Οβελίξ....
...
.....
........
............
..................
.........................
..................................
.
.
.

Νύχτα....
Οι κουκουβάγιες κάνουν βάου-βάου...
τα τριζόνια κρρρτ-κρρρρτ...
Το φεγγάρι
φωτίζει το δρόμο ανάμεσα στα δέντρα,
ο Ηρακλής βαδίζει εξοργισμένος.
"Άντε με τον παπάρα μωρέ,
τον ελεεινό,
το μπήξα,
το δείξα...".
Ε, εντάξει
εδώ που τα λέμε
κι ο ίδιος ένιωθε λίγο κορόιδο .
Κι όχι τίποτα άλλο,
δε μπορούσε να κάνει κι αλλιώς,
ο χρησμός ήταν χρησμός,
ο καθαρμός, καθαρμός
κι άλλωστε όπως πολύ σωστά λένε,
κάθαρμα και καθαρμός
είναι έννοιες ύποπτα συνδεδεμένες.

Όπως και να'χει,
η ουσία ήτανε πως εκείνος περπατούσε
ζέχνοντας και βρίζοντας
πηγαίνοντας προς τον Ευρυσθέα
που ποιος ξέρει
τι θα του καύλωνε αυτή τη φορά
να τον βάλει να κάνει.

Επίσης, η ουσία ήτανε
πως βρισκόταν ακόμα στον πέμπτο άθλο,
νιώθοντας πιο μαλάκας από ποτέ.

Και κυρίως
η πιο ουσία απο τις ουσίες ήτο
πως είχε μπροστά του ακόμα
εφτά
ανυπόφορους
μπαμπάτσικους
κι εξοργιστικά δύσκολους άθλους!!!
Χάχαχαχαχαχα!!!!

"Δε μας γαμάς ρε πατέρα;"
Είπε, μόλις τα σκέφτηκε όλα αυτά.

Τότε ξαφνικά φίλοι μου,
ποιος ξέρει από ποια πρωτόγονη παρόρμηση
ή από ποια αλλόκοτη σύμπτωση,
ένα κανελί αγριοκάτσικο
που στεκόταν σε ένα βραχάκι στην άκρη
μασουλώντας αργά τα φυλλαράκια του,
τσούουπ!
πηδάει στη μέση του δρόμου,
γυρίζει,
τον κοιτάζει
και με όλη την απάθεια
που άρμοζε στην περίσταση
του απαντά:

"Μπέ-ε-εεε"..

Έτσι λοιπόν ο ηρωάς μας,
αφού πρώτα του ριξε μια βλαστήμια
κι αφού έπειτα προσπάθησε
να το πιάσει το κωλόπραμα
κι εκείνο χάθηκε
χοροπηδηχτό-χοροπηδηχτό στους αγρούς,
συνέχισε κι αυτός το δρόμο του προς το παλάτι,
ζοχαδιασμένος με τη μαλακία
που δέρνει τον κόσμο,
τη μαλακία που δέρνει κι εκείνον,
τη μαλακία σαν ιδέα γενικά!

Πέμπτη, 2 Αυγούστου 2012

Λίγο λιγότερη μάσκα

Κάποιους σκοπούς
δε γίνεται
να τους μοιραστείς.
Άλλα κάνεις,
άλλα καταλαβαίνουν.
Πως;Αλήθεια;
Αλήθεια!
Μωρέ τι μου λες....
Α, κοίτα να δεις,
εγώ τα είπα.
Και αμαρτία ουκ έχω...

Σάββατο, 28 Ιουλίου 2012

Πέτρες.

Δικό μου λάθος,
δική μου πληρωμή,
δικός μου πόνος,
δική μου γνώση,
δικός μου κόσμος,
δική μου επιλογή.

Δεν το μαθες;
Η μοναξιά δε χτίζεται
απο έναν.

Πέμπτη, 26 Ιουλίου 2012

Μην καίγεσαι σε μια κατσαρόλα νερό!

Λες να βράσεις μακαρόνια
Έχεις βάλει νερό να ζεσταίνει
και κάποια στιγμή βράζει.
Πιάνεις το πακέτο τα μακαρόνια,
το σπας στη μέση
για να χωράνε και να μη λασπώσουν,
τα ρίχνεις μέσα
και από μια στροφή,
από ένα τσαλίμι της μοίρας,
μαζί με τα μακαρόνια
πέφτει μέσα στο βραστό νερό
και το κειμήλιο της προ-προ-προγιαγιάς σου.
Το σούπερ
το μοναδικό
το υπεραπίθανο
φτιαγμένο
από λευκόχρυσο
δαχτυλίδι
με το τεράστιο πετράδι
που της είχε κάνει δώρο
η Βασίλισσα της Αβυσσηνίας
πριν 160 χρόνια
όταν η καλή προ-προ-προγιαγιά σου
με τη δύναμη της αγάπης
την έσωσε από ένα κοπάδι αλιγάτορες.
Και ξέρεις τώρα,
από μάνα σε κόρη
έφτασε ως τα χέρια σου
και δε μασάς
δεν το κρύβεις
το φοράς
και το δείχνεις
και βράζεις και μακαρόνια με αυτό
γιατί πως να το κάνουμε,είσαι καύλα..
Ε ωραία, κι έπεσε στο βραστό νερό.
Δηλαδή τι,
η λύση που εσύ βρήκες
είναι να
βουτήξεις τα χέρια μέσα;
Άααασε ρε παιδί μου το χρόνο
να δουλέψει λιγάκι,
να το στρώσει το πράμα...
Κάνε τη σάλτσα σου εσύ..
Θα κρυώσει το νεράκι
θα βάλεις το χέρι μέσα
και θα το πάρεις.
Κι αν έχεις κάνει κι ευχή,
μπορεί να πιάσει κιόλας!

Κυριακή, 24 Ιουνίου 2012

Σκατά

Ποιος;
Τι;
Που;
Γιατί;
Ποιος να ξέρει!
Τι να ξέρει!
Που να ξέρει!
Και γιατί!
Γιατί να ξέρει!
Μόνο μια τεράστια
τρύπα
στο
στήθος.
Μόνο αυτό,
διαρκώς.
Αδικία
ρε πούστη μου,
αδικία...

Δευτέρα, 4 Ιουνίου 2012

Κυριακή, 27 Μαΐου 2012

Κι όμως, όσο κοινότυπο κι αν σου ακούγεται...

Τίποτα
δε σου απαγορεύει
να επιθυμείς
τον αφρό,
την κρέμα,
το άξιο.
Γιατί θα πεθάνεις
θυμάσαι;
Ώωω!
Οποία έκπληξις!
Δε μπαίνουν
ντροπές,
ηθικές,
παραμυθιάσματα!
Άρπα το!
Κι αν δε μπορείς,
τότε
γίνε λύκος!
Λύκος!
Γι'αυτό γίνεται όλο,
αυτό είναι όλο!
Πως ξέχασες να είσαι αγρίμι;
Να θες σαν αγρίμι;
Πότε έχασες τον εαυτό σου;

αθρωπος

Την αληθινή ουσία σου
δε θα την καταλάβει
ποτέ
κανείς.
Αναλύεις
γοητεύεσαι
μπερδεύεσαι
επιθυμείς
επιλέγεις
σκοντάφτεις
μέσα απο δρόμους
αχαρτογράφητους.
Ε, δεν είναι και για να τρελαίνεσαι.
Απαραίτητα τελοσπάντων...
Είσαι η φαγουρόσκονη
που έτριψε ο Θεός
στα μούτρα του διαβόλου
όταν ο τελευταίος του είπε:
'Ντάξει όλα αυτά,
δε λέω,
ωραία,
αλλά Θεέ μου,
Θεέ μου!
Πόσο
πόσο βαρετά...
Αούχμμμ...

Αύρα αύρα αύρα αύρα!

Δε νιώθω καμμία
παρόρμηση
να τρέξω.
Αυτό
γύρω μου
και μέσα μου
είναι το πορτοκάλι
που ξεζουμίζω.
Πως το λένε ρε φίλε,
αράζω και τρώω το πορτοκαλάκι μου!
Δύο γατούλες
τρίβονται στα πόδια μου
κάτω από την βαλανιδιά
και
ο,τι κερδίζω εδώ
το κερδίζω παντού.
 =;>

Πάνθηρας

Πάρε τ'αλμυρά μου χείλη.
Πάρε την αγκάλη μου
και την κόκκινη πνοή μου.
Στη γωνιά εκείνη
που με κρατάς αλυσοδεμένο
σου κάνω δάγκωμα
γλυκό:
"Είμαι εδώ,
εδώ,
είμαι εδώ"

Ελ τορέρο!


Μέχρι να
συμφιλιωθείς
με το κενό σου
και να καταλάβεις
πως δεν είσαι τέρας.
Όλε!
 

Και να τρέχεις
προς τα κει
κάνοντας το μάγκα,
αλλά
με χεσμένα τα βρακιά!
Όλε-Όλε!!!

Ατσούμπαλα
αλλά
 
ευγενικά!!!
Όλε-Όλε-Όλε!!!!!!!

Θα το χλευάσεις το γκρίζο!

Και το καλύτερο;
Χωρίς αλλά!!!!
Aρρρίμπα μουτσάτσος!!!!!
Πάω για παστα-φλώρα.

2042

Το ζήσαμε χώρια.
Βλαμμένη..

Κάνε τον το περιβάλλον του και θα τα ξεχάσει όλα.Είναι αδύναμος.


Μπροστά απο τον καθρέφτη
και είσαι εσύ.
Τόσα χρόνια
ίδιος,
παγιωμένος,
πληροφορία
που όλοι κατέχουν,
απλώνουν το χέρι
και σε αρπάνε,
χχχάπ!
Είδες πολλά,
ξέρεις πολλά,
πέρασες πολλά,
άντεξες πολλά
κι ας μην το δείχνεις,
απλά είσαι τέτοιος άνθρωπος εσύ.
Είσαι τέτοιος
και τέτοιος
και τέτοιος
και τέτοιος
και τέτοιος
και τέτοιος
 
και τέτοιος
ακριβώς!
Έ;;;
(Κουνάω κεφάλι με προσμονή τώρα,
οτί το πέτυχα διάνα δηλαδή!)

Σάββατο, 5 Μαΐου 2012

Χούντα έχουμε μωρή κρυψίνοη μπουγιαμπέσα;

Χρώματα,
παρελθόντα,
λέξεις,
ράντες σκέψεων,
καταστάσεις
γαντζώνονται
σαν φιλήδονες ερμίνες
και χλούτσου-χλούτσου
με τις γλωσσίτσες τους
στα αυτιά σου
σε καθοδηγούν.
Νομίζεις δηλαδή.
Διότι
όλα αυτά 
πλατσουρίζουν
στη λίμνη του παθητικού,
είναι δοχεία κατ'ουσίαν,
όχι φαλλοί.
Και αν σπαταλούσες
πέντε δευτερόλεπτα
ώστε να ********
******,
θα καταλάβαινες
ότι το ταξίδι
***** *** ******
*******....
**** *******...

Τρίτη, 1 Μαΐου 2012

Goodnight moon...

Περνάν τα χρόνια
και κρεμάω παράσημα..
Σάπιες γυναίκες
υπέροχες γυναίκες
τρελές γυναίκες
πανέμορφες
κουρασμένες
καταθλιπτικές γυναίκες
πιράνχας
βαμπίρ
γαμιόλες
θαυμάσιες
φοβισμένες
καλές γυναίκες
20χρονες
30χρονες
40χρονες
ίδιες
απαράλλαχτες
γυναίκες
δειλές
δυνατές
στριφογυρνάτε
μέσα στο δωμάτιο
αφουγκράζομαι τις κατάρες σας
πονάω τον πόνο σας
γεύομαι την ένταση σας
νιώθω την αγάπη σας
σας διαολοστέλνω
και ξανάρχεστε
ξανάρχεστε
με καλείτε
με άλλο πρόσωπο
άλλο σχήμα
κάθε φορά
σας αγαπώ
και με διαλύετε
αδιαφορώ
και με λατρεύετε
κάθε φορά
με καλείτε
κι εγώ ο μαλάκας
απαντώ
και σας έρχομαι
μέχρι πάλι να χαθώ
και να κατοικώ
μες τις σκιές σας
αλλά και κάτω απ' το φως
της κουζίνας σας,
ενώ χαζομιλάτε με φίλους
με τον εραστή σας
με τον εαυτούλη σας
το ίδιο και το ίδιο
κωλοπαίχνιδο
που δεν τελειώνει ποτέ.
Να, ορίστε πάλι...
Μόλις με πήρες τηλέφωνο
και ΚΑΥΛΩΣΑ ρε μανάρι μου.
Ναι μανάρι μου να έρθεις,να έρθεις, ναι...

Τρίτη, 17 Απριλίου 2012

η τσούχτρα του εαυτού

3 φορείς
3 κόσμοι
3 κολάσεις
ένταση
στην ένταση
τρέλα
και μίσος
το μέσο ξεχύνεται
στα άκρα
αδειάζει
πληρώνει
παραληρεί.
Τι φλέγει;
τι φλέγεται;
Το διάλεξες.
Δε θέλεις
δεν πρέπει
δε χρειάζεται.
Χάααπ!
Και σ'έκανε μια χαψιά!
Η τσούχτρα
η τσούχτρα
της άμαθης ψυχής.