Παρασκευή, 27 Δεκεμβρίου 2013

http://htwins.net/scale2/

Το μέγεθός μας.
Ό,τι έχουμε και δεν έχουμε,
είναι αυτό.
Το ελάχιστο.
Το μέγεθος παρόλα αυτά.
Ξέρεις, υπάρχει κάτι το γκροτέσκα γελοίο
στην όλη ιστορία των μεγεθών.
Για παράδειγμα, ένα βουνό είναι θεόρατο,
μα η Γη είναι πολύ μικρή.
Ο Δίας είναι χιλιάδες φορές μεγαλύτερος.
Αλλά
έχεις βρεθεί ποτέ σε φουρτούνα,
στη Μεσόγειο ας πούμε;
 Ή,
ακόμα χειρότερα
στη Βόρεια θάλασσα;
Τι πιο τρομακτικό
απο την άμεση επίγνωση
της μηδαμινότητας σου
μέσα σε έναν τρικυμισμένο ωκεανό;
Κι όμως, μια γούρνα με νερό είναι.
Το μέγεθος
σε ένα σύμπαν τόσο απεριόριστα μεγάλο
και ίσως ακόμα και άπειρο
χάνει τη σημασία του,
η οποία όμως,
φυσικά και δε γίνεται να χαθεί.
Πιάστο αυγό και κούρευτο δηλαδή.
Όσο μικρός κι αν νιώθεις,
είσαι κάτι.
Όπως και το βουνό.
Κι ο ωκεανός.
Και οι πλανήτες.
Και οι ήλιοι.
Και τα βακτήρια.
Είσαι κάτι ζωντανό,
με αδένες ,
με οστά,
με σπλάχνα,
με εγκέφαλο,
και νευρα, μάτια, αίματα, νύχια...
Γαμημένη υπερπαραγωγή,
κομψοτέχνημα,
διαμάντι.
Ό,τι κι αν γίνεται πάνω
κι ό,τι κι αν γίνεται κάτω.
Αχα...
Φερράρι σε κοτέτσι.
Αχά...
Λαμποργκίνι σε αιώρα.
Αχά...
Πόρσε σε ενυδρείο.
Αχά...

Τετάρτη, 11 Δεκεμβρίου 2013

Σσσσσσςςςς.....

Ρε τι παρτάρα ήταν αυτή, μα τον Σκρπφστ?
Μπέσα δηλαδή,
τι παρτάρα ήταν αυτή;

Ε...βέβαια...τι άλλο να περιμένεις απο τυπάδες σαν τους Κάμπιαλ;
Όχι, για να καταλάβεις που κυμαίνονται τα πλάσματα,
όταν ο Μουσμουλοκτόνιαν,δεκατρείς μέρες πριν,
είπε στον αρχηγό των μυστικών υπηρεσιών
οτι η μπίζνα ηρθε εις πέρας,
κι οτι επιτέλους,
απο αύριο θα ξανατρώνε πρωινό,
εκείνος, αφού πρώτα του δωσε ενα ρουφηχτό φιλί
α λα μπαγκς μπάνυ,
του είπε:
"Ωραία!!!Για πες, τι ώρα είναι; Προλαβαίνουμε να το στήσουμε;"

κι αυτός απήντησε:
"Μμμμ...είναι μιάμιση....χλωμούς μας κόβω αφεντικό...."

κι εκείνος επανήλθε:
"Μμμμ....μήπως τοτε να το καθυστερούσαμε κανα-δυο μέρες;;;"

κι αυτός απήντησε:
"Πως; Θα τη βάλουμε να τρέχει σε διάδρομο ρε αρχηγέ;"

και τότε εκείνος:
"Μμμ...και τι ώρα είναι;"

"Μία και τριάντα δύο"

"Μμμμ...."

"Αχμμμμμμ...."

"......."

".........."

"Και τριαντατρία ε;"

"Μμμμ..."

"Εντάξει.Γάμησε το , καλύτερα έτσι! Όσο πιο λίγοι , τόσο πιο καλά!"

"Ε;Τι δηλαδή;"

"Δηλαδή τράβα και φέρε τσάγια και μαλακίες,
μαρμελάδες,
κεικάκια,
αυγά,
μπέικα,
βούτυρα,
ξέρεις τώρα εσύ..."

"Αααα...μάλιστα....ξέρω εγώ....
....Ρε αρχηγέ....δηλαδή τωρα, να...
Αλήθεια συγγνώμη που ρωτάω, αλλά να...
μήπως πριν έρθω ξερω γω...να....
μήπως δηλαδή πριν....Κούμπωσες κάνα κυκλάμινο;"

"Τιιι;;;Χάαααχαχαχα!!!Πήγαινε και μη λες βλακείες!!!
Κάνε γρήγορα, δεν έχουμε χρόνο!!! Άιντε,άιντε ντεε!!!
.
..
...
Μια και σαρανταδύο
ο Μουσμουλοκτονιαν έψαχνε
απορημένος να βρει ανοικτό μίνι μάρκετ.
Την ίδια ώρα δε, ο αρχηγός, μόνος του στο γραφείο,
τηλεφωνούσε στη γυναικα του.....

Ντριιιινννν...Ντριιιινννννν.....Ντριιινννννν....

"....Ναι;"

".....Έλα αγάπη μου...."

Φωνή σμπαραλιασμένη,
τρεις οκτάβες κάτω,
βραχνή,
μονόχνωτη...

"Τι έγινε;Είσαι καλά;"

"Καλά; Ναι, ναι... μια χαρά μην ανησυχείς...
Να σου πω, θα αργήσω να έρθω σπίτι ....
Α...ναι....Κι αν δεις τίποτα στις ειδήσεις μην ανησυχήσεις....
Εντάξει παξιμαδάκι μου;"

"Τι;Τι ειναι αυτά που μου λες;Τι μην ανησυχήσω ρε;;;Θέλεις να με τρελάνεις;;;"

"Συγγνώμη...πρέπει να κλείσω τώρα...Φιλιά..."

Χίχιχιχιχι!!!!Της την έσκασα!!!Χίχιχιχιχι!!!!

Σάββατο, 7 Δεκεμβρίου 2013

Εμ τι νόμιζες, έτσι απλά γίνεσαι δήμαρχος? Άντε, πάμε να γίνουμε όλοι δήμαρχοι?Κούνια που σε κούναγε κακομοίρη μούυυ!!!

"Συγγνώμη κύριε! Σας έπεσε αυτό το χαρτάκι!"
Είπε και του έδωσε βιαστικά το χαρτί
και μετά την κοπάνισε με έντονο βάδην
παριστάνοντας οτι κοιτάζει τους πίνακες.
...
...
...
"Αν δε βρέξεις κώλο,ψάρι δεν τρως"
είχε πει μπροστά απ'τον καθρέφτη λίγο νωρίτερα.
Έβαλε λοιπόν ένα ζευγάρι γυαλιά,
ζωγράφισε και μια ελίτσα στο πηγούνι
και βουαλά!Αγνώριστος ο δήμαρχος!
Πήρε λοιπόν το χαρτί στο οποίο είχε γράψει τις συντεταγμένες
και τράβηξε κατα το αρχηγείο.

Το σκέφτηκε πρώτα.
Το άλλο σενάριο ήταν να πάει και να τους πει:
"Μήπως να κοιτάγαμε κατά εκεί;
Ναι,ναι, για κάνε λίγο ζουμ..
Κάνε τώρα πιο αριστερά...
Κάνε λίγο ζουμ,
κατέβα τώρα λίγο κάτω,
κάνε λίγο ζουμ,
εμμ...λιγάκι δεξιά?Ωραίος.Λίγο ζουμ τώρα.
Τώρα λίιιιγο πιο πάνω.Εκεί.Ζουμ.
Δεξιά...ζουμ??Ευχαριστώ.
Τώρα κατέβα...ζουμ....
Μπράβο! Τη βλέπεις αυτήν την κουκίδα;
Σα να μου φαίνεται οτι είναι το υπερσμήνος γαλαξιών Ζγκρονγκ.
Για πάμε ζουμ τώρα..."
Θα έπαιρνε ώρες.
Κι άσε που,ποιος ξέρει,
ο διάολος έχει πολλά ποδάρια,
μπορεί να τον υποψιαζόταν κανείς...

Όταν ο Ντρέυφους μπήκε στο γραφείο του αρχηγάρα,
εκείνος κρατούσε στα χέρια του ένα χαρτί
και με προβληματισμένο ύφος του είπε:

"Σήμερα το πρωί, ένας περίεργος άντρας
που δεν έχω ξαναδεί ποτέ στη ζωή μου
μου έδωσε αυτό το χαρτί..." 

Παρασκευή, 6 Δεκεμβρίου 2013

Good wines...

Όποτε ακούω τη φράση
"πιο επίκαιρος απο ποτέ"
σκέφτομαι φυσικά
πόσες φράσεις πιο χαζές απο αυτή υπάρχουν.
Δύο;
Μία;
Καμμία;
Πνευματικά μεγαθήρια
που αυτά που είπαν κάποτε,
σήμερα,
Σήμερα,
ΣΗΜΕΡΑ!
είναι πιο επίκαιρα απο ποτέ.
Καλά κρασιά...

Τηγάνια.

Τέλοσπάντων, για να προχωρήσουμε στην ιστορία μας!
Λοιπόν, η κατάσταση έχει ως εξής:
Ο Ντρέυφους ψάχνει τη Μελίνα,
έχει γαμηθεί να διαβάζει χάρτες
να στρέφει τηλεσκόπια
και να στέλνει ειδικές ομάδες εξερεύνησης
(μπράβους δηλαδή)
απο δω κι απο κει στους γύρω πλανήτες
μήπως και αποσπάσουν καμμιά πληροφορία.
Ο στρατηγός Κέλεφ, ανίκανο τον ανεβάζει
κουραμπιέ τον κατεβάζει
και κοκκινίζει και φουσκώνει και ξεφουσκώνει
και καπνίζει.
Ο Ραμίνιορρ η λέρα βάφεται
και φορά τις ψεύτικες βλεφαρίδες του
και έχει αγχωθεί τα μάλα
γιατί αν τους πει "Ει παιδιά!Γεια χαρά!Ξέρω εγώ που έιναι!"
όλοι θα απορήσουν,
και θα αρχίσουν να ρωτάνε
και άντε να τους πει μετά
οτι τετρακόσια χρόνια τώρα ζουν ενα ψέμα.
Που να τους πει κιόλας
οτι αυτός είναι τετρακοσίων τριαντα έξι (σε δυο μήνες τριάντα εφτά)..
Απ΄την άλλη, αν δεν κάνει κάτι,σύντομα θα τους αποχαιρετήσει.
Είχαν κάνει τα κόλπα τους οι Παλαιοί.
Τρεις ήλιοι για να χουμε πιο πολλά μούσμουλα;
Πφφ...μόνο ένας λαός τόσο χαζός όσο οι μους-μους θα πίστευε κάτι τετοιο.
Σκότωσε όσους ήξεραν το μυστικό κι έμεινε μόνο αυτός.
Μετέφερε στη βιλάρα του το ειδικό μηχάνημα Νεοσγιαπαντ και κούκου.Ζωάρα.
Στον κόσμο τότε είχαν πει κάτι ασαφές, του στυλ
"Βρήκαμε έναν ηλιούλη που ήταν μοναχούλης και κρύωνε και φοβόταν
και τον φέραμε εδώ και γιούπι ετοιμαστείτε για σούπερ μαύρισμα!!!"
και φυσικά δεν ασχολήθηκε κανείς περαιτέρω.
Ποιος να ασχοληθεί;
Φαντάσου μόνο
οτι τετρακόσια χρόνια τώρα έιναι δήμαρχος της Κλώντια,
ίδιος κι απαράλλαχτος
και μόνο πέντε μους-μους σκέφτηκαν
"Μμμμ...μοιάζει λίγο με τον προηγούμενο μας δήμαρχο ε;"
Αλλά μετά συνήλθαν.Καμμία σχέση ρε! Εκείνον τον έλεγαν Ραμινόρε.

Τι να πεις γι'αυτούς τους τύπους;

α.)Σνιάουρχ?
β.)Δεν ξέρω-Δεν απαντώ, εγώ για τα παγωτά ήρθα?
γ.)Τα σνιάουρχ μου δεν είναι αρκετά?
δ.)Μήπως σνιάουρχ?



Είχε όνομα, δεν ήταν ο Κανένας πια!

Πως είναι όταν γυρνάς σπίτι και έχει το αγαπημένο σου φαγητό;
Όταν σου έρχεται μήνυμα απο τον έρωτα της ζωής σου
και σου λέει πως είσαι ο έρωτας της ζωής του;
Πως είναι όταν η βραδιά εξελίσσεται τόσο μοναδικά
που ξέρεις πως θα τη θυμάσαι για πάντα;
Τι σημαίνει αυτό το για πάντα;

Ο Μουσμουλοκτονιάκος μας ας πούμε, είναι και γαμώ τα παιδιά.
Όμως ένας μακρινός του προοοο-προπροπάππους δε συνήθιζε να είναι.
Ήταν ο καημένος λίγο γκαγκά, ξέρεις τώρα
είχε τον ποθο της εξουσίας,
είχε βέβαιως-βεβαίως ένα όνομα με πολλά σύμφωνα και δύο φωνήεντα,
άρα σιγά μη μπω στον κόπο να σας το πω,
είχε πολλά λεφτά και ήθελε κι άλλα,
και το κυριότερο, ηταν ο χαφιές των μους-μους.

Αυτός κανόνισε τα κολπα,
και μίαν ωραίαν πρωίαν η μανδάμ
έριξε έναν ολόκληρο πλανήτη ομορφιάς στο σκοτάδι...

Μέχρι που ένα άλλο βράδυ,
μετά απο χρόνια που έκανε την πάπια
και πως δε γνώριζε τίποτα
και "δε θα τον βρώ τον πούστη που το έκανε;" κτλ.
συνέβη ένα περιστατικό....
.
.
.
.
Γκντουν-γκντουν-γκντουν-γκντουν....
(μουσική ανάκλησης παρελθοντικών στιγμών)
.
.
.
Το περιστατικό!:
.
.
.
Πέντε λεπτά πριν είχε βγεί απο τη βιλάρα του Ραμίνιορρ
(Ναι, του σημερινού δήμαρχου της Κλώντια ντε! Τη μούμιας!)
μετά απο μια μυστική συνάντηση
και τώρα, απο το πίσω κάθισμα του υπερπολυτελούς του ιπτάμενου οχήματος,
καθισμένος σα ράπερ σε βίντεοκλίπ,
κοιτούσε προς τα αστέρια,
ενώ με το αριστερό μεσαίο του χέρι χάιδευε
ένα ψυγειάκι με αρίστης ποιότητος γρανίτα μούσμουλο (πόσο πολύ του άρεσε...)
και με το δεξί μεσαίο του χέρι,
μία βαλίτσα με λεφτά. Πολλά λεφτά....( μα πόσο πολύ του άρεσαν...)

Και σκεφτότανε.

Και οι σκέψεις ήρθαν με την κάτωθι σειρά:

α.) "Τι ωραία, σήμερα πραγματοποιήθηκε το όνειρο της ζωής μου!
Απέκτησα επιτέλους το πρώτο μου δισεκατομμύριο!Γιούπιιιι!!!"

β.)"Ωραία, σήμερα απέκτησα το πρώτο μου δισεκατομμύριο!Γιούπιιιιι!!!"

γ.) "Ενα δισεκατομμύριο...Γιούπιιιιιι!!!"

Τέλοσπάντων, για πολλή ώρα αυτό πάνω κάτω έλεγε στον εαυτό του,
είχε επιτέλους πετύχει το σκοπό όλης του της ζωής
και τι να λέμε τώρα, γαμώ , είχε ένα δισεκατομμύριο!(Σνιάααουρχ!!!)

Το ταξίδι όμως ήταν μακρινό,πολύ μακρινό...
Θέλω να πω, ειδάλλως όλοι οι κάμπιαλ θα ξέραν που βρίσκεται η Μελίνα τους...
Αλλά η μόνη λύση ήταν να ξέρεις που να ψάξεις.Κι αυτοί δεν ήξεραν..
Πρόκειται για ένα αχανές δίκτυο γαλαξιών και μπλαμπλαμπλα
και τελοσπάντων πυρηνικές αστροδιαγαλαξιακές φυσικές τώρα και άστα,
που να σου εξηγω...

Σημασία έχει πως το ταξίδι ήταν μακρινό.

Έτσι λοιπόν, οι σκέψεις συνεχίζονταν με την άνωθι σειρά,
όταν ξαφνικά, το όχημα έκανε μια στροφή προς τα δεξιά
και καθώς διέσχιζε την ατμόσφαιρα του Μούσμουλτρον, την είδε ξανα...
Και του ξέφυγε ένας λυγμός.Και πήγε να κατουρηθεί.
Πάντα φρόντιζε να φεύγει
όταν αυτή βρισκόταν απο ώρα στη δύση της,
τι στο καλό είχε συμβεί;
Τι πήγε λάθος;
Γιατί,γιατί έπρεπε να τη δει τώρα,
σήμερα,
αυτή την τελευταία φορά
που επισκεπτόταν αυτόν τον ηλίθιο κωλοπλανήτη με τους ντιντήδες;
Γιατί, γιατί ήταν τόσο όμορφη η ρουφιάνα;
Γιατί ρε πούστη του;
Και το χειρότερο,
όλη αυτήν την ώρα που εκείνος φρίκαρε,
αυτή είχε αρκεστεί στο να του ζεσταίνει το αριστερό μαγουλάκι
που χωρίς να το καταλάβει το είχε κολλλήσει στο τζάμι
και την κοίταγε
καθώς
απομακρυνότανε,
απομακρυνότανε,
απομακρυνότανε
...

Και το ταξίδι να ξέρετε, ήταν πολύ μακρινό.
Μέχρι να φτάσει, όπως καταλαβαίνετε, στ'αρχίδια του πλέον τα λεφτά.
Μηδεν.
Τίποτα.
Στάχτη και μπούρμπερη όλα.
Ήταν γελοίος.Και ηλίθιος.Και χαφιές.
Μα αυτό δεν τον πλήγωνε καν.
Μόνο η ανάμνηση στο αριστερό του μάγουλο..
Αυτή, αυτή η πιο ιερή αίσθηση που είχε σε όλη του τη ζωή
μόνο αυτή μέτραγε
και μόνο αυτή τελικά τον έσωσε.
Αμέσως μόλις γύρισε πίσω,όλα τούμπα!
Είχε καταλάβει φίλε μου,
τη θέση του
και τη θέση της,
δεν αρκούσε να πεθάνει,
δεν αρκούσε να μετανοήσει,
να βγει και να τα ξεράσει όλα!
Όχι!
Η αίσθηση στο μπουμπουκωτό του μαγουλάκι
τα κατέλυε όλα αυτά.
Έπρεπε απλά να τη φέρει πίσω.
Και μετά ας τον παίρναν απο παντού
μια στρατιά ιπτάμενοι γορίλες. Δεν τον ένοιαζε.
Αλλά πως;
Καλά, τα λεφτά εννοείται τα δώρισε όλα.
Έφτιαξε ένα πανεπιστήμιο
πυρηνικής αστροδιαγαλαξιακής φυσικής,με ειδίκευση στην
"εύρεση κλεμμένων ήλιων σε ένα αχανές δίκτυο γαλαξιών,και επαναφορά τους"
ένα εργαστήριο
πυρηνικής αστροδιαγαλαξιακής φυσικής,με ειδίκευση στην
"εύρεση κλεμμένων ήλιων σε ένα αχανές δίκτυο γαλαξιών,και επαναφορά τους"
κι ένα σούπερ ειδικό τηλεσκόπιο 
για εύρεση κλεμμένων ήλιων σε ένα αχανές δίκτυο γαλαξιών,
(που πρέπει βεβαίως να φροντισθεί η επαναφορά τους).
Τέλος,έγραψε ένα εγχειρίδιο με πορτοκαλί εξώφυλλο και με τίτλο
"Οι Μους-μους γαμιούνται."
Στο οποίο έγραψε ότι ήξερε γι'αυτούς και
για το οποίο όλοι απορούσαν ,
μα ποιοι στο διάολο είναι αυτοί οι μους-μους,
και τι μας νοιάζει δηλαδή εμάς τι κάνουν στα κρεβάτια τους???

Μέχρι που τους είπε.
Ποιοι είναι
και τί έκαναν
και ποιος μαλάκας τους βοήθησε
και τι τα έκανε τα λεφτά και όλα...

Και ύστερα ήρθαν οι γορίλες και δεν τον ξανάδαμε πια...

Παρολα αυτά, οι κάμπιαλτρον είναι περίεργος λαός.
Του έχουν φτιάξει το λοιπόν ένα μνημείο,
που τον δείχνει να τρέχει γελώντας και κρατώντας τα βρακιά του,
καθώς τον κυνηγούν νταβραντισμένοι, εν πλήρει στύσει γορίλες.

Κι απο κάτω γράφουν:

"Το όνομά του είναι
Γκχρμτυστ'  Φτσ΄μ'χνιν.
Μη γίνετε μαλάκες σαν κι αυτόν.
Αλλά, αν γίνετε, ξεγίνετε.Όπως αυτός."

Τι σημαίνει λοιπόν αυτό το για πάντα;
Σημαίνει πως αυτό το πρωί,
ο Μουσμουλοκτόνιαν ξέρει πολύ καλά,
οτι αυτήν την περίεργη αίσθηση στο αριστερο του μαγουλάκι
την είχε πριν ακόμη κι απ'αυτόν τον ίδιο!

Τετάρτη, 4 Δεκεμβρίου 2013

Το όνειρο.

Καταρχήν, είχε να κάνει με τις σκιές.
Σα να ξαναβρήκαν το χαμένο τους νόημα,
σα να ξύπνησαν απο φαύλο όνειρο.
Στάζανε ρε παιδί μου, πως το λένε,
ήταν υγρές πλέον,
κάθονταν καλά,
ταιριάζανε.
Και όπως όλοι ξέρουμε,
δεν υπάρχει πιο όμορφη σκιά
απο αυτή που δίνουν τα μισοκατεβασμένα ρολά,
το καλοκαίρι,
όταν κοιμάσαι με την κοπέλα σου στο κρεβάτι
και όλο το δωμάτιο
μοιάζει σαν ονειρική ζέβρα.

Έτσι κι ο Ντρέυφους.
Το είχε αγκαλιά το κορίτσι και κοιμότανε,
κοιμότανε του καλού καιρού.
Στο όνειρο του,
μανιακές ακρίδες κυνηγουσαν αυτόν και την Αρήθα.
Αλλά αυτοί δε φοβόντουσαν.
Τι να φοβούνται δηλαδή, αυτοί το ξεφτίλισαν!
Ήταν καβάλα σε μια τεράστια πεταλούδα
και γελούσαν με τα αστεία που τους έλεγε,
κοροίδευε τις ακρίδες,
που πετούσαν χοροπηδηχτά ξοπίσω τους,
σα σπαστικά ντελαμπόγκος,
με τα σχιστά τους μάτια και κάτι γκριμάτσες πολέμου,
αλλά κάτι γκριμάτσες...
Η μία καλύτερη απ'την άλλη! Ποίημα!
Άσε που κάναν όλες μαζί
"Χάρχαρχαρχαρ!"
και είχαν δεμένες στο μέτωπο κάτι κίτρινες κορδέλες
με ένα έμβλημα (κάτι του θυμιζε αυτό...).
Και όσο πιο πολύ γύριζαν και τις έβλεπαν,
τόσο πιο πολύ γελούσαν και δε σταματάγανε,
δε γινόταν να σταματήσουν,
είχαν εθιστεί στο θέαμα,
σε τέτοιο βαθμό μάλιστα, που τα πλευρά τους πόνεσαν
και πραγματικά σταμάτησαν επειδή δεν άντεχαν άλλο!
Γύρισαν όλοι τους μπροστά το λοιπόν σαν καλά παιδιά
και ούτε που τολμούσαν να κοιτάξουν ξοπίσω τους,
ούτε μίλαγαν, ούτε γελούσαν...
Ήσυχα-ήσυχα.
Ώριμα!
Σα σωστοί ενήλικες....

Αλλά κι ο ήχος τελικά έκανε δουλειά...
Αυτό....
Αυτό... το χρατ-ταραράτ των φτερών...
Αυτό το μπόινγκ-μπόινγκ κάθε τρεις και λίγο....
και φυσικά αυτη η ακαταμάχητη, πολεμική ιαχή τους...
"χαρχαρχαρχαρχαρ"....

"...Τα χάρχαλα..."

Είπε ο πεταλούδος,
και πάνε όλα,
τους φύγαν οι μύξες ξανάστροφες μονομιάς
κι ο άνεμος τις πήρε
και τις κόλλησε πάνω στα φτερά του αρχηγού τους,
και άστα,
κάθε έλεγχος χάθηκε,
ο παπάρας ο αρχηγός παραπάτησε,
έπεσε,
και όλες οι ακρίδες,
ακραία θορυβημένες
σταμάτησαν αμέσως
και μαζευτήκαν απο πάνω του!
Ο αρχηγός τους!

-Χαρχαρ?!*
-Χαααααρ!!!**
-Χάρχαρχαρχαρχαρ!***
....
....
....
Απαλλαγμένοι πλέον απ'τις κομπλεξικές κακιασμένες,
συνέχισαν να πετάνε,
πάνω απο ένα τοπίο, γνώριμο τελικά,
-βασικά ήτανε η Κλώντια, η πόλη τους-
(περιεργο,πως δεν το παρατήρησε νωρίτερα?)
και να γελάνε..

Είχε κάτι αυτή η πεταλούδα,
κάτι
που σε έκανε να μπορείς να γεύεσαι
την ελευθερία της κάθε στιγμής,
ακόμα κι αυτών που περάσανε,
κι ακόμα κάτι άλλο,
απροσδιόριστο,
αλλά σίγουρα καλό,
που ερχότανε...

"Πωω ζέστη...Να'χαμε τώρα μια γρανίτα μούσμουλο.."
Είπε η Αρήθα.
"Μμμμ..ναι, μια γρανίτα μούσμουλο..."
Είπε ο Ντρέυφους.
"Ναιιιιιι......."
Είπε ο Μουσμουλοκτόνιαν,
και την ίδια στιγμή κοκκίνησε
και κοίταξε δεξιά κι αριστερά μην τυχόν τον άκουσε κάνας δικός του....
"Ναίιιιιι......"
....
...
Άρπες,
φλάουτα,
το τοπίο ξεθώριασε,
οι γραμμές απαλύνανε
καλειδοσκοπικές εικόνες
και ώπ!Ξύπνησαν ταυτόχρονα όλοι τους.
Κι αμέσως μόλις άνοιξαν τα μάτια τους,
πριν να πουν οτιδήποτε,
έτρεξαν και οι τρείς σαν υπνωτισμένοι πιγκουίνοι στο ψυγείο.
.....
....
....
(τσιομπ...-τσιομπ....)
....
....
....

"Χα...όνειρο να σου πετύχει!"
Ήταν οι πρώτες λέξεις που είπε η κάμπια γελώντας
μετά απο δύο γρανιτούλες.
(Επιτέλους είχε βάλει air condition και δε λιώνανε αμέσως.)

"Πλάκα μου κάνεις!"
Ήταν οι πρώτες λέξεις που είπε η Αρήθα,
που κατάλαβε πρώτη,
καθώς ξυπόλητη,
με το γαλάζιο σλιπάκι της,
έτρωγε τη γρανίτα της στα όρθια,
με αγουροξυπνημένα μάτια που λάμπαν απο ευτυχία
και καραντουβρουτζάτη απορία
κι έβλεπε το Ντρεύφους να τρώει τη γρανίτα του
ακουμπώντας στο νεροχύτη
και να την κοιτάει
με αγουροξυπνημένα μάτια που λάμπαν απο ετυχία
και καραντουβρουτζάτη απορία!

Αυτός δεν είχε μιλήσει ακόμα.
Αλλά όταν μίλησε είπε:
"Το έμβλημα στις κορδέλες τους!Είναι το έμβλημα μας!"
Μετά,
"Τι πλάκα σου κάνω;"
Κι όταν πια κατάλαβε κι αυτός τι παίχτηκε,
"Χάααχαχαχα!!! Πλάκα μου κάνεις!!!"


(*Αρχηγέ?!)
(**Γρήγορα, ένα ποτήρι μουσμουλογόνοδύο οξυγόνο!!!)
(***Χάρχαρχαρχαρχαρ!)

Πέμπτη, 28 Νοεμβρίου 2013

Ουδείς έκων κακός...Ούλοι όμως ολίγον βλάκες!

Τα τελευταία τέσσερα χρόνια
στον πλανήτη Μούσμουλτρον
πολλοί είχαν απορήσει:
"Μα τι σόι μους-μους είν'τούτος;
Τι παλαβιάρικο ροζ φουντωτό μαλλί είναι αυτό;
Και γιατί κουβαλάει αυτή τη φωτογραφική μηχανή;
Και γιατί κοιτάει τον ουρανό χαιδεύοντας το μάγουλό του,σαν ξελιγωμένη ζωντοχήρα;
Και κυρίως, τι σκοπός είν'αυτός που διαρκώς σιγομουρμουρίζει;"

Τι μους-μους ρε ζαγάρια;
Έχετε δει πολλούς μους-μους κάμπιες;
Με ροζ άφρο μαλλί;

Δηλαδή, αν σας λέγανε
"Περιέγραψε μου έναν μους-μους"
Το πρώτό πράγμα που θα σας ερχόταν στο μυαλό
θα ήταν μια κάμπια εικοσιέξι εκατοστών;;;
Και όχι ας πούμε ένας, μετρίου αναστήματος
(δηλαδή δύο μέτρα και είκοσι εκατοστά)
κανονικότατος και ωραιότατος μους-μους
με κατάξανθο μαλλί χωρίστρα και κουστουμάκι;

Εμ, απύθμενη η βλακεία...
Σνιάααουρχ!
Ήσασταν που ήσασταν,
τοσο φως και ζεστασιά στο τζάμπα, αποχαζέψατε!

Ενω αυτός...
Αυτός ήταν απο την άλλη μεριά...
Μυστικός πράκτορας των Κάμπιαλτρον,έτοιμος για όλα!
Γιατί εδώ και αιώνες στον πλανήτη του
βλέπανε τους προ-προ-προπαππούδες τους τις πεταλούδες 
μόνο στα ντοκυμανταίρ!
Και ξέρανε, ξέρανε όλον αυτόν τον καιρό
τι ήταν,
τι μπορούσαν να γίνουν,
τι έπρεπε να κάνουν!

Ε, μα γαμώ την πουτάνα μου!
Φαντάσου έναν πλανήτη γεμάτο με άφρο πεταλούδες εικοσιέξι εκατοστών!
Τι ψυχεδέλεια!
Τι άλλο να ζητήσεις;
Τι δουλειά είχατε ρε ζωντόβολα με τη Μελίνα τους;

"Ε...να μωρέ, κάναμε κάτι υπολογισμούς
και βρήκαμε οτι χρειαζόμαστε τρεις Ήλιους 
για να μπορούμε να παράγουμε περισσότερα μούσμουλα
και να μαστε πιο πλούσιοι 
και να έχουμε ακόμα  πιο σούπερ λαμπερά μαλλιά και χαμόγελα
και να παίζουμε μπουγέλο ημίγυμνοι στους δρόμους!"

Σνιάαααουρχχχχχ!!!!!!!
Σνιιιιιιιάααααααουυυυρχχχχχ!!!!

Μικρά,προσωπικά δράματα...Και μεγάλες, οικουμενικές χαρές!

Πλατ...-πλατ...
ο Μουσμουλοκτόνιαν ήτανε κάμπια.
Μα είχε ευαισθησίες.
Και μαλλί άφρο.
Αλλά ροζ.

Πλατ...-πλατ...
Λάτρευε τις γρανίτες.
Και το πραγματικό του όνομα
ηταν Οθσγκρπτμ Πρμτ'τσβγκνόονγκ.
Γι'αυτό και τον λέμε Μουσμουλοκτόνιαν,
για να συνεννοούμαστε.

Πλατ...-πλατ...
Και απο όλες τις γρανίτες πιο πολύ
λάτρευε τη γρανίτα μούσμουλο.
Αλλά σε ποιον να το πει;
Ήταν η μυστική του απόλαυση.

Πλατ...-πλατ...
"Σνιάουρχ! (Επιφώνημα εντονότατης ενόχλησης).
Βρισκόταν αραχτός στον καναπέ,
στο κρυσφήγετο του,
φορώντας τα καφέ παντοφλίνια του
και την ασορτί καφέ ρομπίτσα του
και προσπαθούσε να φάει τη γρανίτα του...

Αλλά που...
Πλατ...-πλατ...
Έλιωνε κι έσταζε στο πάτωμα
με το που την έβγαζε απο το ψυγείο.
"Σνιάαααοουρχ που να πάρει!
Αυτό δεν το είχα υπολογίσει!"
Είπε αρπάζοντας τη σφουγγαρίστρα
και ξεκινώντας να καθαρίζει το δάπεδο του κρησφύγετου.
Λίγο πιο μετά γελούσε
"Έφερα την αγάπη μας πίσω στο σπίτι!
Χαλάλι όλες οι γρανίτες του σύμπαντος!"

Μετά απο αιώνες λυκόφωτος,
ο πλανήτης Κάμπιαλ-Κάμπιαλτρον
αντίκρυζε επιτέλους την πολυπόθητη Ανατολή..
Αυτή,
τη μελένια,
της Μελίνας τους...

Ντρέηφους Λάνκαστερ.Αυτός είναι άντρας.Πιάνει το μούσμουλο και το στύβει.

Τουλάχιστον τώρα πια υπήρχε και λίγο ρομάντζο.
Ή μάλλον όχι λίγο.Πολύ.
Όλη τη μέρα ο ουρανός είχε ένα χρώμα μενεξεδί
που ευνοούσε ζουζουνιές
και βαθειά συναισθηματικές εξομολογήσεις.
Ακόμα,
οι ποιητές εμπνέονταν ακατάπαυστα
απο αυτό το δειλινό.
Βέβαια στα αρχηγεία της Κλώντια,
στο 46ο όροφο,
στο τμήμα αντιμετώπισης
υπερ-υπερέκτακτων αναγκών η κατάσταση δεν ήταν καθόλου,
μα καθόλου ρομαντική.
"ΤΙ ΕΝΝΟΕΙΣ ΔΕΝ ΞΕΡΕΙΣ ΡΕ ΑΝΙΚΑΝΕ;;;;;
ΠΟΥ ΣΤΟΝ ΠΟΥΤΣΟ ΠΗΓΕ;;;;
ΑΣΤΡΟ ΕΙΝΑΙ, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΟΥΣΜΟΥΛΟ!!!"
Ούρλιαξε ο Στρατηγός Κέλεφ,
χτυπώντας τη γροθιά στο γραφείο του
και χύνοντας την πρωινή του μουσμουλάδα.
Με κανέλα και κίτρο.
"Εεε...δυστυχώς δεν ξέρουμε αρχηγέ...
Εδώ και 86 ώρες δεν τον βρίσκουμε πουθενά!"
Ο Ντρέηφους βέβαια είχε να κοιμηθεί 112 ώρες.
Αλλά αυτό ήταν το τελευταίο που τον απασχολούσε αυτή τη στιγμή.
Όπως και τον Κέλεφ.
Όπως και το Δήμαρχο Ραμίνιορρ.
Εμάς όμως μας απασχολεί λιγάκι.
Ε, λοιπόν μάθετε πως ο Ντρέηφους Λάνκαστερ
ήτο λαμπρότατος επιστήμων,
επικεφαλής όλων των επιστημονικών ομάδων του αρχηγείου.
Και ομορφόπαιδο.
Και πουτανιάρης.
Πολύ πουτανιάρης.
Το βράδυ πριν την εξαφάνιση είχε βγει με τρία φιλαράκια
για να απολαύσουν τσιν-μινχ
να γνωρίσουν κορίτσια
και να απογειωθούν στους ρυθμούς του Καράφολ-Ντέμον
του πιο κίνκυ ντιτζέυ (ντιτζέφ προφέρεται) της πόλης.
Κατά το χάραμα λοιπόν, 
κι ενω σε τρεις ώρες έπρεπε να βρίσκεται στο γραφείο,
εκείνος βρισκόταν με ένα πλάσμα υπέροχο 
στο λόφο του ξεμοναχιάσματος και σαλιάριζε.
"Σε λίγο θα δεις τον Αστρομέδοντα.Είναι ο μεγαλύτερος απο τους τρεις
και σήμερα θα ανατείλει στις 46 μοίρες, να ακριβώς εκεί!Σεεε..."
Μέγας θεατρίνος..Είχε τις γνώσεις και τον τρόπο.
Και τα χρησιμοποιούσε παντα!Μα παντα η αλεπού!
"...36 δευτερόλεπτα!"
Και τσουπ!Να σου ο Αστρομέδων, υπέρλαμπρος κι επιβλητικός..
"Ούου!Ντρέηφους!Είσαι τόσο καλός!Σμάτς!"
"Χέχεχε, απλά αυτή είναι η δουλειά μου!
Τώρα ετοιμάσου για τον Καντάριον,
το στολίδι του ουρανού μας, με τα δύο κάθετα και τα έξι οριζόντια δαχτυλίδια.
Να,  θα εμφανιστεί πίσω απο το μουσμουλόδασος της Ελπίδας σεεε...
51 δεύτερα ακριβώς!
Και δως μου δύο φιλιά προκαταβολικά,
γιατί σχεδόν ταυτόχρονα θα ανατείλει και η Μελίνα,
που λένε πως, όταν ο Θεός την έπλασε 
είπε πως αυτό είναι το πιο όμορφο δημιουργημά του
και της χάρισε ένα δάκρυ του
για την άσβεστη χαρά που θα μας έδινε η ομορφιά της.
Εξ ου και η κηλίδα που κινείται κατα μήκος του ισημερινού της."
(Σου λέω, είχε τον τρόπο του ο σάχλας)
Όσο για τα φιλάκια, πάλι καλά που τα πήρε προκαταβολικά.
Γιατί σε 53 δεύτερα ακριβώς
όταν η Μελίνα και η κηλίδα της
αμφισβήτησαν για πρώτη φορά την παντογνωσία του,
ήξερε οτι κάτι δεν παει καθόλου
μα πόσο όμως καθόλου καλά....

“Μεγάλες ιδέες υπάρχουν, μικροί είναι οι άνθρωποι να τις γονιμοποιήσουν δημιουργικά…”

Μα η έμπνευση που λένε,
αυτή η συγκεκριμένη που προκαλεί
κάποιος στους άλλους
είναι σαν το μαχαιρι
που κόβει τη ντομάτα.

"Μήπως είναι πολύ στρογγυλή;"
"Μήπως πολύ κόκκινη;"
"Μμμμ...Δεν ξέρω τι λέτε,
αλλά εμένα
αυτό
για ντομάτα,
ε,δέ μου μοιάζει!
Πιο πολύ σε καρπούζι μεταμφιεσμένο φέρνει..."

"Μπλα-μπλα-μπλα-μπλα" "Κο-κο-κο-κο-κο" οι κοτούλες.
Μετά πια η ντομάτα είναι κομμένη.
Την παίρνουμε,τη βάζουμε στο πιατακ...

"Μα μήπως είναι λίγο σπασμένο εκεί στην άκρη;Μην πεθάνουμε κιόλα!"
"Τι πιατάκι; Αυτό είναι ολόκληρη πιατέλα!Γουρουνόπουλο θα βάλεις εκει πάνω;"
"Μμμμ....Εμένα αυτό το πιάτο μου φαίνεται ύποπτο...
Μήπως είναι ιπτάμενος δίσκος;.....Λέω εγώ τώρα...."

Η γατούλα νιάου-νιάου,το σκυλάκι γαβ!-γαβ!-γαβ!
...ι,ρίχνουμε λαδάκι...

"Αχ!Καλέ; Βενζίνη ρίχνεις;Τι κάνεις εκεί;!"
"Αμ δεν είναι βενζίνη καημένε μου, ντίζελ είναι!"
"Μμμμ....αυτή τη φορά θα συμφωνήσω μαζί σας παιδιά..."

Το κοκοράκι κι-κιρικικιιιι!!!!!!
Και τη σερβίρουμε!

"Αχούγκ!Τι ωραία!Σαλατούλα-σαλατούλα!"
"Πάντα το λεγα εγώ!Χρυσοχέρης είσαι!"
"Μμμμ...τι νοστιμιά!Αυτή είναι σαλάτα..."

Να σε ξυπνά-αει καθέ πρωί!

Σάββατο, 23 Νοεμβρίου 2013

Δεν υπάρχουν μικρά βήματα.

Εσύ μέσα στα γκρίζα χιόνια
μιας αχανούς τηλεόρασης.
Στην αρχή σκέφτηκα
"Πάλι τη φυλακή του προβάλλει".
Και μετά είδα φιλαράκι,
απο μέσα.
Και σε κατάλαβα.
"Εμείς καθορίζουμε τη μοίρα μας"
γελώντας σοβαρά και διδακτικά
όπως δε μ'έχεις συνηθίσει ;>
Ναι,ναι...
Μπράβο,μπράβο...
Ευχαριστώ!

Προγιαγιά+Σύμπαν= Love For Ever

Πως θα εξυγιάνεις τη γενιά σου;
Την παρελθοντική αλλά και τη μελλοντική.
Να ερώτημα για ισχυρούς λύτες.
Δεν έχει σημασία
που σύμφωνα με τον Ινδουιστικό μύθο
υπάρχει εκείνο το δίχτυ
που είναι ολόκληρο το Σύμπαν
και που σε κάθε του βρόχι
κρέμεται κι απο ένα πετράδι
και όπου στο κάθε πετράδι 
περιέχεται ολόκληρο το Σύμπαν.
Θέλω να πω,
μιλάμε για δύο δαφορετικές τάξεις μεγέθους,
πως να μη χαθείς
πως να μην τα βροντήξεις όλα
και να πεις
γάμησε μας
περιέχω το όλον
το ξέρω αυτό,
είμαι πλάσμα του Σύμπαντος,
δε θα με τσουβαλιάσεις σε γενιές
και γραμμές αίματος εσύ,
εσύ
εσύ που μόνο να χωρίζεις 
να μοιράζεις 
και να κατατάσσεις ξέρεις.
Μα μόνο όταν βάλεις τα χέρια στη λασπη
και συνειδητοποιήσεις πως
για κοίτα!Μιλάμε για πραγματικότητα,
για φυσικούς νόμους ύπαρξης,
μονο όταν συνειδητοποιήσεις
έστω σε κάποιον αμυδρό ίσως βαθμό
το χαλκά που πέρασε στη μυτούλα σου η προγιαγιά σου,
το νόημα που έχουν οι ρίζες του δένδρου,
μόνο τέλοσπάντων όταν βουτήξεις το πρόσωπο σου
στο κρύο 
και στο γάργαρο νερό
καταλαβαίνεις πως δεν υπάρχει καμμιά διαφορά μεγέθους.
Το ίδιο και το αυτό.
Το ερώτημα λάμπει
και σε προσκαλεί να παψεις πια να ρωτάς
και να αρχίσεις να δημιουργείς,
να αρχίσεις να γίνεσαι ισχυρός.
Είναι απο τα υπερατού,
και είναι για πολύ,
αλλά για πολύ ρε παιδί μου ισχυρούς λύτες...

Παρασκευή, 22 Νοεμβρίου 2013

[_]



Πυρ
Νικητή
Άγρυπνε φύλακα της ψυχής
Απελευθερωτή
Μεταμορφωτή
Δάσκαλε, Γεννήτορα του Φοίνικα
Αγνέ
Συνοδοιπόρε
Σύμβουλε και Πατέρα 
Ιχώρ
Φανερωτή του αγνώστου
Λυτρωτή
Αίτιε κάθε κίνησης
Κραυγή της Καρδιάς.
Εσύ που δίνεις το έναυσμα 
για την Άγρια Χαρά  της μάχης.
Ευλογία μας η Ευχή σου.
"Σαν τα Ψηλά Βουνά".

Τετάρτη, 13 Νοεμβρίου 2013

Ασπίδα

Σήμερα θα μιλήσουμε
για το σημαντικότερο από όλους τους αριθμούς
που είναι ο εξής κάτωθι:
1,617433925924.
Και είναι ο σημαντικότερος,
γιατί δεν είναι ούτε
1,617433925923
ούτε
1,617433925925.
Όχι.
Λάμπει δια της μοναδικότητάς του
και είναι ο αυτός.
Ποίημα.
Μου θυμίζει μια ιστορία
με τρεις σοφούς γέρους
που ψάρευαν κάποιο χάραμα,
όταν ξαφνικά, μέσα στη σιγαλιά
ο ένας πιάνει ένα τεράστιο ψάρι!
Δεν περνάει μια στιγμή
και να'σου κι άλλος με μια ψαρούκλα να!
Μα δεν πέρασε άλλη μια
και να κι ο τρίτος
με μια ψαράρα θωρηκτό!
Γελάσανε, κι αφού κοιταχτήκαν
με βλέμμα σπινθηροβόλο
κι όλο πονηριά,
έπιασε ο καθένας τον ψάραρό του,
τον κάθισε μπροστά στα γόνατά του
και του φώναξε μπροστά από την ψαρομουτσούνα του:
"Τι τσιμπάς βρε ψάρακα;;;"
Και μπλουμ!
Τους αφήκαν ξανά και πήραν το δρόμο για τον καφενέ.

Μμμμ! Όλο νάζια και καπρίτσια!

Αφού τ'αγαπάς μωρή το παιδί
τι το πληγώνεις;
Πάαρτο μια αγκαλιά,
δώωστου ένα φιλί,
τι το'χεις και το τυραννάς
και τυραννιέσαι;
λύσε τα κορδόνια της καρδιάς σου
κι έβγα ξυπόλυτη
να αναστενάξουν τα πατουσάκια σου
να αναστενάξεις κι εσύ
και να γελάσεις
να γελάσεις
ελεύθερη κι απ'την καρδιά σου!
Αγγγγάπη μου!Γρρρρρ!!!!

Ξέρνα τα όλα!Μη μιλάς!Χόρευε!Μη μιλάς!Ξέρνα τα όλα!

Δερβίσης στροβιλιζόμενος
στο κέντρο του Σύμπαντος
λιβάνια
και αρώματα
ψαλμοί
και επωδές
το μέσα και το έξω
συρρικνώνονται
αλληλοδιαλύονται
εξαφανίζονται
και ο χρόνος
ο χρόνος
γίνεται κουβάρι
μπλέκει με το χώρο
ο πόνος
χάνεται
όπως τα σύννεφα
ποιος Δερβίσης;
είμαι εγώ σε ένα μαγαζί
τα φωτορυθμικά
μια γυναίκα
κάτι μου λέει
η μουσική σαν μια πλάκα
πέφτει και σπάει.
Ποιος εγώ,
είναι ένας σε ένα ψητοπωλείο
στη μέση της ερήμου
και τρώει ζεστό ψητό κρέας
κάνει με το χέρι κάτι περίεργες κινήσεις
σαν τροχονόμος
σα να χαιρετά πολεμικά
πατάει το χώμα
πατάει το χώμα
και το ξαναπατάει.
Το χώμα δε,
δε σκέφτεται
μόνο παφλάζει στα χτυπήματα
και μεταφέρει ένα μήνυμα.
Ταξίδι στα υπόγεια,
τι παιχνίδι κι αυτό με τον ήχο
που γεννά τα πάντα
και μας παριστάνει τον ανήξερο.
Μη μιλάς
ξέρνα τα όλα
μη μιλάς
ξέρνα τα
ξέρνα τα όλα
Χόρευε
χόρευε
Χχχχχχόοοοοορεεεεευεεεεεεε!!!!!!

Ίρις

Ένα ουράνιο τόξο
γεννά όνειρα
και τα αραδιάζει.
Το ένα στέκεται κακόβολο στην άκρη,
έεεε τι έπαθες; του φωνάζει
ένα άλλο.
Εγώ θα το κάνω ΈΤΣΙ
λέει με πείσμα
και δείχνει με το χέρι του
προς τον ουρανό,
να,
βλέπεις εκεί
πάνω από το ουράνιο τόξο
αυτό το σύννεφο;
Ναι!
Ε, πιο πάνω από κει κάτι έχει.
Και που το ξέρεις;Έχεις πάει;
Τι σημασία έχει αν έχω πάει,
αφού πάντα πιο πάνω κάτι έχει;
Και όντως,τώρα πια
πιο πάνω από εκείνο το ουράνιο τόξο
πιο πάνω από τα σύννεφα
υπάρχει
αυτό
το ουράνιο τόξο
και γεννά όνειρα.
Και ένα από αυτά στέκεται κακόβολο στην άκρη,
έεεε τι έπαθες; του φωνάζει
ένα
άλλο.

Σσσσςς....


Αυτή η νύχτα
είναι μια νύχτα,
αλλά δεν είναι απλά μια νύχτα...
Είναι Η νύχτα...
Με τις περικοκλάδες της,
με τα εξωγήινα περιστέρια της
με τα μαύρα σταφύλια της
έξω απ'το παράθυρό μου
κρέμεται
και με παρακαλά
αυτή
που ανάγκη δεν έχει κανέναν
γιατί εκεί έξω έχει λέει παγωνιά
και σιγά μην την πιστέψω
μόνο την τύχη μου ευλογώ
και δεν το λέω σε κανένα
και αφήνω το παράθυρο ανοιχτό
και ας έχει κρύο
κι ας τρέμω,
πάρε αυτό που σου δόθηκε κουτέ λέω
και την αγκαλιάζω χωρίς πολλά-πολλά,
της ρίχνω μια κουβέρτα να μην κρυώνει,
ούτε ψίθυρο δε βγάζω
μονάχα
τη χαιδεύω
τη χαιδεύω
τη χαιδεύω
μέχρι το όνειρο να μας τυλίξει και τους δυο
με μέρα και φως.
Κρύωσες;Μου λέει το πρωί
και δε μπορώ να το πιστέψω
ο...όχι
είμαι μια χαρά,
είμαι μια χαρά!


Τρίτη, 12 Νοεμβρίου 2013

Αυτοί είναι νίντζα!

Λοιπόν ε καλά μιλάμε αδερφάκι μου,
τι εμπειρία ήταν αυτή;
Μιλάμε είδαμε δύο γαλάζιες καμηλοπαρδάλεις
να καβαλικεύουν ένα πάλλευκο μονόκερο με φτερά
μιλάμε ψηλά στον ουρανό
ρε μου φυγε το κεφάλι σου λέω ρεε!!!
Ναι, και μετά λέει, όλο αυτό έγινε ένα πράσινο ζελέ
και μέσα κολυμπάγανε ρε ποιοι λές ρε;
Οι φαντάστικ φορ ρε, ναίιι ρε σου λέω!
Και εγώ επιτέθηκα σε εκείνον τον πέτρινο
γιατί σκάλωσα ρε
νόμιζα οτι ήθελε να μου κλέψει τη ζώνη ρε με το μαλάκα
έφυγα τελείως ρε σου λέω ρε
και του όρμηξα και πάω να του σκάσω μπουκετίδι ρε
και τότε αυτός μεταμορφώθηκε σε ιππόκαμπο
και με πιτσιλούσε με ένα μωβ νερομπίστολο
που έγινα μούσκεμα αδερφάκι μου σου λέω!
Γυρνάω στο δικό μου και του λέω
το δες αυτό;
Και μου λέει ναι τον πούστη
μούσκεμα σ'έκανε,
τότε του ορμάμε και οι δυο μαζί
και τον αναγκάζουμε να μας δείξει το αληθινό του πρόσωπο
και μπλουμπ-μπλουμπ-μπλουμπ
ξανάγινε ο πετράνθρωπος
κι επειδή φοβήθηκε οτι θα τον κάναμε μπίλιες
άρχισε να μας μιλάει για τη μυστική πολιτεία των νάνων
και τους θησαυρούς τους
και μας έδωσε ένα κλειδί
και μια τοποθεσία
και να μαστε τώρα εδω.
Με το κλειδί και όλα.

Τι, πρεζάκια μας πέρασες;

Φέρε ρε πουστη τα λεφτά.

Τά χουμε όλα, έχουμε και τον τίτλο κάθε τρεις και λίγο

Oπλισμένος με πολύ χιούμορ.
όταν οι μάσκες πέφτουνε
αλλά κι όταν δεν πέφτουνε.
Πόσα καλά μυαλά
παραμένουν καλά μυαλά
επειδή δε δοκίμασαν τούτο το άρτυμα;
Πόσα καλά μυαλά
έγιναν τρελά μυαλά
επειδή δε δοκίμασαν τούτο το άρτυμα;
Και τελοσπάντων
μπορεί ένα βαρετό μυαλό να διαθέτει χιούμορ;
Εννοώ, μπορεί ένα καλό μυαλό να μη διαθέτει χιούμορ;
Βασικά ναι, μη λέμε μαλακίες.
Δηλαδή όχι ,μαλακίες θα λέμε τώρα;
Χαχά, δεν ήταν ξεκαρδιστικό αυτό το λογοπαίγνιο
που σκάρωσα τώρα δα για την παρέα;

Δευτέρα, 11 Νοεμβρίου 2013

Είπαμε, μην πιστεύεις τα μεγάλα λόγια!

Η κόντρα φέρνει την απόσταση
η απόσταση σημαίνει χώρο
και ο χώρος γεμίζει από εαυτό.
Κι ο εαυτός πηγάζει από την ψυχή,
την καρδιά που λέμε.
Αυτή είναι η πεμπτουσία
της δημιουργίας της προσωπικότητας.
Η προσωπικότητα
είναι η τάση της φύσης να
γεμίζει τον κενό χώρο 
που δημιουργήθηκε
από την αποκόλληση μας
από καθετί με το οποίο ταυτιστήκαμε.
Άρα, όσο κρατάς καθαρές
τις επιταγές της ψυχής σου,
χτίζεις προσωπικότητα.
Πολύ δογματικό ακούγεται αυτό
και μου φαίνεται πως δεν είναι 
ακριβώς έτσι τα πράματα.
Αλλά πάντως, μια βάση την έχει νομίζω.

Παρασκευή, 8 Νοεμβρίου 2013

Πάμε για σκι και χιονοπόλεμο στην Κλώντια!

Μου αρκεί να ξέρω οτι με ακούς
για να συνεχίσω να σου μιλάω
να σου μιλάω
να σου μιλάω για όσο πιο πολλά μπορώ!
Για το Κιλιμάντζαρο,
για τις κοιλάδες και τις οροσειρές του Άρη
για την παγωμένη μοναξιά
για τη μιζέρια
για την αισιοδοξία
για τα μωβ πετροχελίδονα
για τους μους-μους
τη φυλή που τρέφεται αποκλειστικά με μούσμουλα:
Μια μέρα λοιπόν ο τρίτος ήλιος
δεν ανέτειλε για τον πλανήτη μούσμουλτρον,
τον πλανήτη των μους-μους.
Βρε αμάν βρε ζαμάν τι έγινε
την τύφλα μας δε βλεπουμε
και τι παγωνιά είναι αυτή
μόνο 75 βαθμοί κελσίου
θα πάθουμε τίποτα λέγανε οι κάτοικοι
της πρωτεύουσας.Κλώντια τη λέγανε.
Αλλά και με τους δύο εναπομείναντες ήλιους,κάτι περίεργο έπαιζε...
Σα να είχαν απλωθεί κάπως
σα να είχαν καλύψει και το χώρο του τρίτου ήλιου
σα να ξέραν οτι γενικά,
μάλλον οι μους-μους
θα έπρεπε να αρχίσουν να φοράνε και κάνα ζιμπουνάκι τα βράδια....
Αλλά δε μ'ακούς!Οπότε για ποιον να τα γράψω ε;
Για τον μουσμουλοκτόνιαν;Τον "κακό" της ιστορίας;Ε όχι δα!
Εγώ είμαι σαν το Βασιλικό!Θέλω αγάπη και νερό!

Η Πολιτική θέλει αρχίδια.Όχι αρχιδάκια.

Μουστάρδα
φέτα
και σαλάμι αέρος!
Τι συνδυασμός!
Φαί!
Τώρα που τρώω
μπορώ να μιλήσω για κάτι πιο ανάλαφρο
όπως η κρίση στην Ελλάδα.
Οι φίλοι μου στο φεησμπουκ
φαίνονται ξεκάθαρα προβληματισμένοι με το θέμα.
Τις προάλλες μάλιστα έβαλα για φωτογραφία
ένα κόκκινο φόντο
και αμέσως πέσαν λαίκ απο κάποιους άσχετους φίλους.
Μετά σκέφτηκα οτι με περάσαν
για αναρχοαριστερό.
Τι φοβερή παρεξήγηση...
Μάλιστα
τώρα που το σκέφτομαι
εβαλα μαζί για κόβερ
τον Πάνα να ξεμυαλίζει μια Κόρη.
Γι'αυτό φαντάζομαι δεν πέσανε βροχή τα λαικ,
δεν καταλαβαίναν που το πάω:
Φασίστας Εθνικόφρων
ή Αριστερούμπα και τα μυαλά στα μπλέντερ;
Τώρα τρώω ζελεδάκια
άρα θα συνεχίσω.
Άκυρο.Τα Τελείωσα.

Κάθε κίνηση σημαίνει ζωογόνηση!Ας βγάλουμε λοιπόν την ψυχή απο το σώμα και ας βάλουμε το σώμα στην ψυχή!

Περπατάς σε έναν σχετικά έρημο δρόμο.
Αριστερά σου μια εκκλησία κι ένα πάρκο,
στο βάθος μακριά η θέα της θάλασσας.
Δεξιά ένα αστυνομικό τμήμα κι ένα ταβερνάκι.
Βρίσκεσαι σε υπερυψωμένη τοποθεσία,
στην κορυφή μιας ανηφοριάς
κι έχει κρύο,το νιώθεις στην υγρή σου μύτη.
Σκέφτεσαι συγκεκριμένα πράγματα,
λαχανιάζεις
προχωράς.
Και ξαφνικά συνειδητοποιείς:
Είναι ένας περίπατος
μέσα στην Ψυχή μου.
Δες αυτούς τους ανθρώπους.
Είναι ξεχωριστές οντότητες,
μα είναι μέσα στην Ψυχή μου,
ελίσσονται μέσα της
αφήνουν ασήμαντα ή σημαντικά σημάδια.
Αυτός ο αέρας, αυτές οι σκέψεις,
το ζευγαράκι που πέρασε,
όλα,
όλα,
όλα,
συμβαίνουν αυτή τη στιγμή
σε αυτόν τον μυστήριο
και άπειρο κόσμο
που κανείς δεν έχει καταφέρει να ορίσει
και που είναι η Ψυχή μου!
Μα και κάθε περίπατος
σε κάθε τόπο
είναι στα αλήθεια
ένας περίπατος
μέσα στην Ψυχή.
Σε κάθε είδους τόπο.
Κοίτα αυτά τα δεντρα,
αυτή την οθόνη,
αυτή την προσκόλληση
αυτή τη μνήμη.
Άκου το κωλοπερίστερο μεσημεριάτικα:
Όλα μεσα στην Ψυχή.
Μέσα στην Ψυχή σου περπατάς
διερωτάσαι
γελάς
γλεντάς
αποφασίζεις
και κοιμάσαι.
Και τώρα που μιλάμε
μην απορείς που είσαι:
Μέσα στην Ψυχή σου είσαι,
εκεί με έχεις καλέσει
και παίζουμε εδώ παπάς εκεί παπάς
αλλά με τρία κυπελλάκια και ένα μπαλάκι.
Άντε να βρούμε και κάνα κορόιδο να του φάμε τα λεφτά ε;;;
Εεεε;;;;;

Η ηδονική έκρηξη στoυς γευστικούς κάλυκες απο μια κουταλιά Νουτέλα ...

Άλλο η αχαριστία
και άλλο 
η αυτογνωσία.

Άααλλο πράμα...

Όπως άλλο η πραλίνα φουντούκι
και άλλο οι κουράδες.

Κουράδες
που γίνονται κυράδες
και γεννούν ραγιάδες.

Τα πιο πολλά τραγουδάκια
είναι καταδικασμένα
να σβήσουν
στα χείλη των παιδιών
γιατί δε έμαθαν
πως πρέπει πότε-πότε
να εμπιστεύονται
και τους ψίθυρους.
Αυτούς....
Αυτούς που πηγάζουν απο κάπου
πιο βαθειά απο το φόβο,
πιο βαθειά απο τον κομφορμισμό,
πιο βαθειά απο τον καθωσπρεπισμό,
πιο βαθειά απο το ραγιαδισμό
πιο βαθειά...
Τους ψίθυρους 
του εαυτού
που λαχταρά να σε γνωρίσει.

Θα φτάσεις στις υψηλότερες κορυφές
αφού τσακιστείς στα πιο άγρια βάθη
θα θελήσεις τα πάντα
και θα διεκδικήσεις τα πάντα
γιατί τα αξίζεις,
μα θα σου τα αρνηθούν
θα σε λοιδωρήσουν
θα σε βρίσουν
πριν τα πάρεις.
Οι ανοησίες σου θα κάνουν σαματά
γιατί ΨΑΧΝΕΙΣ καταλαβαίνεις;
Είναι χαοτική η διαφορά,
εσύ ΘΥΣΙΑΖΕΙΣ φίλη μου
εσύ ΔΩΡΙΖΕΙΣ,
και απο το χυλό θες να ξεχωρίσεις.
όχι για τα μάτια των άλλων,
δεν αντλείς ευχαρίστηση
απο τη βαθμολογία που θα πάρεις,
μα απο το ταξίδι.
Η αχαριστία του οτι ζητάς πολλά απο τη ζωή!
Χαχαχα!!!Αν είναι ποτέ δυνατόν!
Πως να ζητήσεις πολλά απο τη ζωή;
Η ζωή σε κανέναν δε δίνει τίποτα!
Ούτε καν ζωή!
Γιατί ο καθένας ΕΙΝΑΙ ζωή.
Μα καλά ρε ζαγάρια τι κάνατε τόσα χρόνια,
λιώνατε στο προ;

Πέμπτη, 7 Νοεμβρίου 2013

Όποτε σκεφτομαι αυτήν,την πιο ανόητη απο όλες τις ερωτικές ιστορίες, θέλω ταυτόχρονα να γελάσω,να ουρλιάξω, να βάλω τα κλάματα, να σε πλακώσω,να σε λατρέψω και να σε γλείψω απο πάνω μέχρι κάτω.


"Τι θα κάνω Θεέ μου?!Θεέ μου!?
Ωώωωω!!!!ΘΕΕ ΜΟΥ ΤΙ ΘΑ ΚΑΝΩ!!???
Ωιμέ, με πιάνει ζάλη,
αλί και φεύ και τρισαλί!
Θα σκάσω αν δεν στο πω!
Αν δεν το κάνω, λοιπον στο λέω:
θα σκάσω-θα σκάσω-θα σκάσω!!
Ναι.
Σα λυπημένη μπουγελοφατσούλα.
Ναι.
Θα πιω ατελείωτο κρασί
και θα σέρνομαι στο σπίτι,
θα κουτουλάω στα έπιπλα
και όπου κουτουλάω
θα ξαναγυρνάω
και θα ξανακουτουλάω
για να πονάω τον κάθε πόνο δυό φορές!
Αχά!
Για να δούμε μετά,
θα σου αρέσει
που έτσι πεθαμένη που θα'μαι
απ'τα πολλά χτυπήματα
θα με θες
και δε θα μ'έχεις;
Εεεε;;;;
Να δούμε, τι θα κερδίσεις που κέρδισες!
Λοιπόν άλλαξα γνώμη.
Ό,τι κι αν σου κανα. Δε σου αξίζω κύριε!
Όοοοοχι κύριε!
Κάτσε εκεί και πέθανε μόνος σου
σα μαγκούφης!
Μαλάκα!

Εγώ θα κάτσω και θα γράψω απλά
ένα ποίημα
που φυσικά και δε θα αφορά εσένα,
αλλά αυτό το όμορφο και γαλήνιο πρωινό
που η φώτιση με χτύπησε κατακούτελα...
Και ίσως κάνω και μια αναφορά στα καινούργια μου τακούνια.
Θα πηγαίνει ας πούμε:

"Κατέβηκα χτες στην Ερμού
και πήρα κάτι κόκκινα τακούνια
για να γιορτάσω
τη μέρα υπ'αριθμ. 563.726 (σερί!)
που δε σε σκέφτηκα
γιατί είσαι το χειρότερο
απ'όλα τα γουρούνια!
Και πόσο θα σ'αρέσανε
τα τακουνάκια αυτά
αχου τι κρίμα!
'Αχου! τι κόσμος άδικος!
Αν μόνο δε μου ήσουν τόσο πολύ αδιάφορος!

Κι όποτε τύχει να περνάς απ'το μυαλό μου
εγώ θα γυρνάω το κεφάλι απο την άλλη
κι αν περνάς απ΄την άλλη
εγώ θα το ξαναγυρίζω απο την πρώτη
και ούτω καθεξής
μέχρι να μου ξεβιδωθεί το κεφάλι.
Χμφ!
Ακούς εκεί!
Εγώ εσένα;
Χά!
Χά-χά-χά!
Πο και τέ!
Ποτέ!

Οι αρετές επουλώνουν = ; >

Μια λάμπα μεσα στη θύελλα
μπορεί να σημαίνει :

α.)Κάποιος κινδυνεύει

β.)Κάποιος σε περιμένει

γ.)Κάτι σε καλεί.

δ.)Κάποιος έρχεται να σε σώσει.

Και στις τέσσερεις περιπτώσεις
μια λάμπα μέσα στη θύελλα
ε, έχει αν μη τι άλλο κάποιο ενδιαφέρον!

Κι αυτό εξιτάρει τη σκέψη μου,
πως δηλαδή μια απλή εικόνα
ξυπνά μέσα μου
την ανάγκη για:

βοήθεια
συντροφικότητα
αυτογνωσία
λύτρωση.

Ε δε θα φαω κι όλη μου τη νύχτα για να βρω ένα τίτλο.Αλήθεια λέω.

Υπάρχει αλήθεια.
Δεν είναι σε φάση
"ο Θεός είναι ένας,
και τα φρύδια του είναι
το ένα μαύρο
και το άλλο πορτοκαλί,
αμήν."
Αλλά υπάρχει.
Μια κοπέλα που ξέρεις οτι της αρέσεις,
η δυσπιστία στο βλέμμα του φίλου,
η αμοιβαία αντιπάθεια με κάποιους ανθρώπους.
Ό,τι και να σου πουν με τα λόγια,
όσο και να στα κουκουλώνουν
και να προσπαθούν το αφύσικο
να το παρουσιάσουν ως φυσικό,
υπάρχει αλήθεια, το ξέρεις,
και η αλήθεια μυρίζει,
είσαι λαγωνικό,
το ξέρεις μέσα σου καλά,
πως η αλήθεια υπάρχει
είναι εκεί
δονεί τα κόκκαλά σου,
λειτουργεί φίλε μου,λειτουργεί...

Νταντάν-Νταντάνννν!!!Ο Μαλάκας!

Τα λάθη άααχ... τα λάθη......
Ένα γραμματάκι να αλλάζαμε
και θα βούλιαζαν στη λήθη.
Αλλά πού!Εκεί αυτά!
-Μαλάκαα; 
Σε φωνάζουνε!
-Ούου!Μαλάκαα;;
Παίρνεις πόζα και γυρνάς:
'Κοίταξε να δεις' λες
'δεν είμαι μαλάκας.
Απλά είχα δύσκολα παιδικά χρόνια'
-Μαλάκαααααα!!!
'Σου εξήγησα,δεν είμαι ακριβώς μαλάκας,
είμαι περισσότ...'
Μαλάκαμαλάκαμαλάκαμαλάκα!
'Μαλάκα να πεις το πρώτο σου παιδί 
και να'ναι και αγόρι.Εντάξει;Εντάξει είπα;
Ε;Εντάξει;'
Και ο μαλάκας συνεχίζει το δρόμο του...
Αλλά, αν το δούμε και αλλιώς,
Το λάθος είναι και άθλος
(μαγκιά;η Αλτάνη το λέει)
γι'αυτόν που θέλει να επανορθώσει
και να επανορθωθεί!
Γιούπιιιιι!!!!
Και γενικά ρε παιδί μου
δεν είναι το θέμα να το δεις σαν άθλο,
δές το σα θάλλος ξέρω εγώ,
σα δηλαδή
το θάλλος να περνάει πρώτα απο το λάθος
ή σαν ας πούμε 
το λάθος
μέσα απο τον άθλο 
να καταντάει θάλλος!
Απλά μην κλαψομουνιάζεις!
Δες το αλλιώς και θα τη βρεις την άκρη!
Κάνε τις πουτανιές σου,
κάνε τα πλασαρίσματα σου!
Άντε κάνε τα χορευτικά σου καυλιάρη μου!
Υπάρχει τρόπος γαμώ την πουτάνα μου!
Δεν είμαι υπεραισιόδοξος!
Απλά υπάρχει!
Χάααχαχαχαχαχα!!!!

Τετάρτη, 6 Νοεμβρίου 2013

Φως Φάος Φως

Το φως έχει την ιδιότητα να μην αργεί.
Είσαι της φιλοσοφίας "Άντρα θέλω τώρα τον εθέλω;"
Ε, εδώ είσαι!
Τυγχάνει να είναι και ότι γρηγορότερο παίζει στη γύρα έτσι;
Αν ξεκινήσει δηλαδή το φως,
αν ξεκινήσει το φως..
είναι σαν οι σπάθες του Συμπαντος να είναι με το μέρος σου,
σαν οι φτερούγες των αγγέλων να φτεροκοπάν πάνω απο το μέτωπό σου,
σα συμπαντικό Φλος Ρουαγιάλ.
Αν ξεκίνησε δηλαδή ρε φίλε, έρχεται, πως το λένε;;;
Γαμιώντας και με μπατιλίκια!
Πως πας στη γκόμενα που αγαπας όταν σου δίνει το οκ;
Γαμιώντας και με μπατιλίκια! Έ μπιρμπίκο;

Το σκοτάδι έχει την ιδιότητα να το θρεφει.
Σκέψου,
θα έπαιζες φιδάκι
αν το φιδάκι δεν έτρωγε τα φρούτα
που όσο πιο πολλά έτρωγε,
τόσο πιο πολύ μεγάλωνε
και τόσο πιο δύσκολο γινόταν το παιχνίδι
και να τα χαϊ σκορ
και να τα χαϊλίκια
και να οι ηρωικοί τερματισμοί;
Όχι βέβαια!

Σκέψου ένα φως χωρίς σκοτάδι
ή ένα τραπέζι χωρίς σχήμα!
Μουααααχαχα!!!
μπρρρρρρβλβλβλβχγαχγαχγαααααααα!!!!

Αρμονία.

Το σκοτάδι θρέφει το φως
τα εμπόδια δίνουν κίνητρο για σάλτους
ανάμεσα στην εκπνοή και την εισπνοή
μεσολαβεί ένας λυγμός ηδονής/πια είναι γέλιο απάθειας
ακριβώς όπως τη μεγαλύτερη μέρα του χρόνου
η μέρα ξεκινάει να μικραίνει,
κι όπως η βροχή ξεκινάει όταν το σύννεφο γεμίσει.

Αρμονία.

Αλλά είναι και κάτι αλλο:

Τι αρμοδένει το φως με το σκοτάδι
σε αυτό το ερωτκό παιχνίδι;

Αγριόχοιρος

Ο αγριόχοιρος τρέχει
τρέχει
τρέχει,
κάπρος
με χαυλιόδοντες
και είναι θυμωμένος
θυμωμένος
δε θα συγχωρεσει
είναι νύχτα
ο αφρός μπαινοβγαίνει στο στόμα του
τρέχει
καλπάζει
δε σταματάει
ξωπίσω ένα ολόκληρο χωριό
με ντουφέκια
ζεστά χνώτα στον παγωμένο αέρα
φακοί
φωνές
μπροστά του βλέπει τα δόκανα
θυμώνει κι άλλο
τα αποφεύγει και τρέχει
τρέχει
τρέχει να σωθεί
μακριά
μακριά
μακριά!
Μακριά απο τα γουρούνια!
Τρέχει
τρέχει
τρέχει-τρέχει-τρέχει-τρέχει-τρέχειιιιιιιιι
Γούςςς!!!
Πέφτει με όλη του τη μανία στη "λίμνη":
Κρύα κρυστάλλινα νερά.
Κολυμπάει με φρενίτιδα,
πίνει νερό,
πνίγεται,
χτυπιέται και τινάζεται τρομαγμένος,
κολυμπάει,
κολυμπάει,
όσο πιο γρήγορα,
όσο πιο μακριά γίνεται,
μέχρι που οι φωνές χάνονται,
η οχλαβοή σβήνει τελείως
και το ένστικτό του του λέει
πως πάει, πέρασε πια,ήρθε η ώρα.
Τότε ηρεμεί.
Κρύα,
γαλήνια νερά και συνεχίζει να αρμενίζει,
νερά που καθρεφτίζουνε τόσα πολλά αστέρια,
τόσα αμέτρητα δισεκατομμύρια άστρα,
έτσι που
αστέρια πάνω
αστέρια κάτω
συνειδητοποιεί πως είναι αγκαλιασμένος απο ένα γαλαξία
και κολυμπάει,
μα πια κολυμπάει στον ουρανό,
είναι κι αυτός ένας αστερισμός,
αυτός του αγριόχοιρου,
αυτός  της λευτεριάς!

ίσον = ίσον

Στα στεγανά μονοπάτια του μυαλού σου
τα ανέγγιχτα
τα καθαρά
οπου πλανάται μόνο η μυρωδιά σου
και όλα είναι ήσυχα
γιατί ο μόνος ήχος είσαι εσύ
και τίποτα δε γυρεύει τίποτα απο εσένα
μόνο αποδοχή
γκλόνγκ
ελευθερία.
Το άσπρο δίνει τη θέση του στο άσπρο
και το σχήμα αναπνέει άνετα στο σχήμα του
έτσι που,
κάποιος μαθημένος στην κίνηση
θα πίστευε οτι εδώ
τα παντα κινούνται τόσο γρήγορα
που μοιάζουν ακίνητα.
Μα αυτός ο κάποιος δεν έχει δουλειά εδώ.
Εδώ είναι το εργοστάσιο των παραμυθιών.
Εδώ η δημιουργία.
Εδώ είναι που πιάνουν οι ευχές.
Πρώτα καληνύχτα κόσμε,
μετά καλημέρα συνείδηση,
τρίτον καλημέρα κόσμε.

Τετάρτη, 30 Οκτωβρίου 2013

«Μουσικήν ποίει και εργάζου»

Το παν δε χωράει σε
είδη
κλισεις
και στεγανά.
Καλύτερα να μη σε δεσμεύουν τα είδη
αλλά να τα δεσμεύεις εσύ.
Το οτι είσαι σκυλάς
δε σημαίνει οτι δε μπορείς να χαωθείς
στη συνειδησιακή σούπα των Autechre.
Κι αν είσαι και γκοθάς
με την αράδα σου θα πας.
Υπάρχει ένας κόσμος εδω μέσα,
πτυχές που λαχταράν
με μια λαχτάρα αταβιστική
να ξεδιπλωθούν.
disobey
disobey
disobey
σε όποιον τολμά να σε κατατάσσει,
πολλώ μάλλον δε
αν εσύ ο ίδιος
τολμάς να κάνεις κάτι τέτοιο
στον εαυτό σου.



Ό,τι λαχταρά η καρδιά σου.
Όχι το είδωλο.



Αχά.

Παρασκευή, 25 Οκτωβρίου 2013

Άντε, τώρα που ανοίγει ο καιρός να κάνουμε και τα μπάνια μας!

Αν ο άλλος τα Χριστούγεννα τα βλέπει για Πάσχα,
τι μπορείς να κάνεις;
Τρελό θα σε βγάζει συνέχεια.
Ε, στο τέλος το παίρνεις απόφαση,
παίρνεις και δυό αυγά και τσουγκράς.
Άντε, καλό μας Πάσχα...
...Αληθώς, αληθώς!
Βάλε κλαρίνα να χορέψουμε ωρέ!

Δευτέρα, 14 Οκτωβρίου 2013

Μπάτα μπάτα μπάτα;Φτάσαμε ως εδώ;

Του δειλού τα κωλομέρια
τρέμουνε μπροστά απ'το θεριό!
Του θαρραλέου τα κωλομέρια
τρέμουνε μπροστά απ'το θεριό!
Πάνω απ'το τζάκι του ο θαρραλέος
δεν έχει καμμιά λεοντοκεφαλή.
Και το χαλί του δεν είναι αρκουδοτόμαρο.

Τρέχα γύρευε...
Τι άλλαζει τότε,
τι στον πούτσο αλλάζει
και ποιός τελικά θα μας οδηγήσει
έξω απ'τη νύχτα;
Χάαχαχαχαχαχαχαα!!!

Παρασκευή, 4 Οκτωβρίου 2013

Αη-αη-αηέ-αηέα-αηό.

Αρχή κι όλα του μοιάζανε
πως ήταν μαγεμένος,
στα χείλη του έστεκε ο καπνός
καθώς κοιτούσε μοναχός
το χρόνο που καιγότανε
σε μια άδεια παραλία,
στα βότσαλα στεγνώνανε
οι μνήμες άγρια πουλιά.

Αρχή και νιώθει τις πηχτές
πλεξούδες του αοράτου,
στα βλέφαρα του φέγγουνε
τα όνειρα άγρια πουλιά.


Σάββατο, 14 Σεπτεμβρίου 2013

Αφιερωμένο!



Να ρε φίλε μπλογκ!
Αυτό είναι χρώμα!
Αάααντε να πούμε...
Τώρα επιτέλους
μπορώ να σας πω
για τον καημπόη τον Σνακ:

Καβάλα στη φοράδα του την Κανελένια,
γυρνούσαν απο την έρημο Γαμήδω,
σκονισμένοι και κατακουρασμένοι...
Ιδρωμέεεενοι...
Λαχανιασμέεεενοι...
Δράμα!

Αν τους έβλεπες
έτσι όπως κατέφθαναν στην πόλη
κάτω από τον άγριο 'Ηλιο,
θα έπαιρνες όρκο οτι ήταν
δύο λιπόθυμα ζόμπι που υπνοβατούν,
σέρνοντας την αύρα τους δίχως νόημα,
ένα βήμα πριν -ή μετά- το χαμό τους.

Κάτι τέτοιες μαλακίες
σκεφτόντουσαν και οι κακοί
καθώς τους περιμέναν κρυμμένοι
πίσω απ'το βενζινάδικο του Μαϊκλ.
Που να ξεραν όμως....

"Πωωω, τι χρέπια είναι αυτά;
Ρε αυτοί οι δυό είναι που μας πήγαν γαμιώντας
απο τη μια άκρη της ερήμου στην άλλη;
Χάαρ-χαρ-χαρ-χαρ-χαααρρρρ!!!!"
Λέγανε και γελούσαν φωνακλάδικα,
ως γνήσιοι κακότατοι
και ως χονδροειδέστατοι ασχημομούρηδες που ήταν!

"Αράξτε, καθαρίζω εγώ! Δυο λεπτά; Δε θα μου πάρει!!"
Είπε ένας μελαχρινός με μούσια και χρυσο δόντι.

Και τσουπ! Πετάχτηκε!

Πάο-πάο-πάο!
Κάνει το πιστόλι του Σνακ
σε κλάσματα δευτερολέπτου!
Σνάκ-Μπάμ Λούκυ Λουκ!

Στα καπάκια πετιέται ένας άλλος!
Με λαμπερά χρυσά μαλλιά
σαν του Λέγκολας!
Ήηηη-η-η-η-ηηη!
Χλιμιντράει η Κανελένια
και του πατάει δυό εναέριες κλωτσιές.

-Να κι ένας τρίτος!!!
-Που είναι; Δεν τον βλέπω!!!
-Ούυυουου!!!Στη στρατόσφαιρα ήδη!!!

Ορμάνε τώρα και οι σαρανταέξι κακοί μαζί!
Ήηηηηη-χάααα!!!

Τα είχαν όλα σχεδιασμένα...
Ήταν σίγουροι πως εδώ και τώρα
θα καθαρίζαν με τα "κανελένια σνακ"
(Αυτό ήταν το κωδικό όνομα που χρησιμοποιούσαν
για να μην καταλαβαίνει κανείς για ποιους μιλάνε!
Πόσο δαιμόνιο!)

Σαρανταέξι κακοί αντρακλαράδες λοιπον,
με μπιστόλες και σπιρούνια.
Δύσκολη υπόθεση για τον καθένα.
Όμως ο Σνακ και η Κανελένια ήταν καλοί.
Καλύτεροι από τους εξωγήινους.
Καλύτεροι από τρίο με δίδυμες.
Καλύτεροι απο το Μπουκόφσκι.
Καλοί.

Εκατόν δεκαεννέα δευτερόλεπτα
μετά από την αχρείαστα αισιόδοξη
δήλωση του χρυσοδόντη
ο Σνακ και η Κανελένια βρισκόνταν
ανάμεσα σε σαρανταοκτώ πτώματα
και μισό έτος φωτός κάτω
απο ένα ακόμα πτώμα-αστροναύτη.
"Αούχμ...Αυτό ήταν όλο;" είπε και τεντώθηκε.
"Ηήηη-η-η-ηηηη" αποκρίθηκε η Κανελένια
και του έγλειψε τη μούρη.
"Πάμε ζαργάνα μου..."

Ήταν επιτέλους τόσο, μα τόσο έτοιμοι να αράξουν
στο μπαρ του
"Σαλούν του καλού μας Κύριου Βασίλη",
να σκάσουν στο μπέρμπον
και να σπάσουν στο ξύλο όποιον τολμήσει να πει
ανέκδοτα για άλογα που κάθονται στο μπαρ.
Γιατί η Κανελένια δεν είναι άλογο.
Είναι η Κανελένια.
Δίχως τζιριντζάντζουλες.



Δε φτάναν οι νταλγκάδες μας,θέλει κι η Μαριγώ γαμπρό....

Άαααχ...
Τόσοι πολλοί λένε και λένε....
Μα είναι μια λεπτή γραμμή...
Αν την ξεπεράσεις
μπορεί να κολλήσεις για μήνες
για χρόνια,
για μια ολόκληρη ζωή....
Όποιος μίσησε τον εαυτό του
ξέρει για ποιο πράγμα μιλάω
και τώρα που το διαβάζει
λέει απλά "ναι".

Κατα τ΄άλλα....
"Πρέπει να στέκεσαι στα πόδια σου."
"Ό,τι έγινε, έγινε. Κοιτάμε μπροστά τώρα."
"Που είναι η πούτσα σου ρε Μπόκορη;"
"Είσαι δειλός."
Και άλλα ευτράπελα,
new age,
ηθικοπλαστικά,
εμέταμπλ,
τελείως ξένα
ως προς την αξιοπρέπεια
και τη δικαιοσύνη
σλόγκαν..

Γαμώ τα νομιστεράκια γαμώ....

Κυριακή, 8 Σεπτεμβρίου 2013

Φίλοι

Που ήταν όλοι αυτοί
όταν τους είχα πιο πολύ ανάγκη;
Όταν βίωσα την απόγνωση;
Που βρίσκονταν όλοι αυτοί
όταν υπέφερα;

Μμμμμ;;;;;;;

Πούουυ;;;;Ε;;

Μήπως στο φραουλοχωριό;

Όχι!

Τότε σίγουρα στη διαμαντένια πολιτεία!

Ούτε!

Μήπως κάτω απο το νεροχύτη, δίπλα στο cif;;;

Πφφφφφ....Μήπως είσαι λίγο μπουνταλάς;Όχι!

Εεεε δεν τρώγεσαι!
Θα μας τρελάνεις εσύ σήμερα!
Ε, μα πες μας, που ήτανε τέλοσπάντων;;;;;

(Μια σημείωση:
Έβλεπε κανείς σας "Το Ρετιρε";
Αν ναι, η παραπάνω στιχομυθία είναι του στυλ 
των σπαρταριστών συνομιλιών
ανάμεσα στη Τζόυς Ευείδη και τη γιαγιά της.
Αν όχι, τότε σας διαβεβαιώ
πως πρόκειται για μια πολύ κρύα στιχομυθία, 
στα πρότυπα μιας απύθμενα κρύας "κωμικής" σειράς.
Συνεχίζω.)

Εεεε! Δεν τρώγεσαι αδερφάκι μου!
Σάμπως να μου φαίνεται
πως εσύ σήμερα
έχεις βαλθεί να μας ζουρλάνεις!
Θα μας πεις που ήτανε τελικά;;;;

Εεε ώχου τώρα...Μα τίποτα δεν καταλαβαίνεις;;;
Δίπλα μου φυσικά!!!!

Μου κάνανε 
φιλικά πατ-πατ στην πλάτη
και θέλανε το καλό μου
-κι ας ξέραν πως δεν ξέραν ποιο είναι αυτό-
μου δίνανε συμβουλές,
με ακούγανε με προσοχή
και κάναμε musaka parties,
πρόβες,
συναυλίες,
σεξ,
μανούρες,
φιλοσοφικές συζητήσεις,
μουσικές βραδιές,
φίλοι και φίλες 
στη σιωπή,
ακούγοντας μουσικές, 
πίνοντας βότκες
και αβαβά, 
ψοφώντας στο γέλιο
τόσο 
απαράδεκτα 
υπέροχα
που ,
μαζί με τις τηγανητές πατάτες,
είμαι της άποψης
πως οι φίλοι είναι ένας ακόμα λόγος 
για τον οποίο αξίζει να γεννηθεις.

Έβαλα το ποτό μου...
Μαρτίνι,
με λικέρ φράουλα,
λεμόνι
και πάγο.....

Μαε-Μαρτίνι.........

Το οτι κάνω πρόποση για την υγεία
και την ευτυχία των φίλων μου εννοείται!
Αλλά δε χορταίνω να το λέω!

Έλα γειά μας! Κάθε Ευτυχία!


Σάββατο, 7 Σεπτεμβρίου 2013

Σαμσάρα (Η γιγάντια κοσμική τσατσάρα- Ή, πως να βγάζουμε τις ψείρες)

Βάρα παλαμάκια
που παίζουν με τη μπάλα
πάνω στη γλυκιά  τους
τη μουσούδα .

" Ώπα-ώπα ώχου το!"

Σαν τις φώκιες.

Βάψτους κλόουν.

Αυτό θέλουνε.
Καμμία συνέπεια.
Καμμία ευθύνη.
Ποτέ ντομπροσύνη.
Ποτέ κότσια.
Αυτό ζητούν.
Να υποδουλωθούν.

Σε θέλουν δικό τους το καταλαβαίνεις;

Είσαι απ'τη μια εσύ
και απ'την άλλη οι άλλοι.

Τι βαρετή ενασχόληση....
Φυλάξου, γιατί
οι άλλοι είναι απλά μέσα σου..

(Ακούγεται βαρύγδουπο άραγε όσο χρειάζεται;
"...Φυλάξου, γιατί
οι άλλοι είναι απλά μέσα σου.."
Δεν ξέρω.
Απλά; Μέσα σου;
Φφφφ....Μα τι άλλο θα γράψω για να γαμήσω;
Επιτέλους ρε κορίτσια...
Εδώ ο άνθρωπος υποφέρει...
Κάντε κάτι να μου κλείσετε το στόμα....) 

Κυριακή, 18 Αυγούστου 2013

"...Η καρδιά του μελίσσι από μουσικόφιλες μέλισσες."

Όταν μου αρέσει κάτι,
μου αρέσει
τόσο πολύ
μα τόσο
τόσο απόλυτα πολύ,
το θέλω τόσο ολοκληρωτικά
και τόσο αμείλικτα
που, όπως είναι φυσικό,
όταν δε μου αρέσει κάτι
δεν το απεχθάνομαι απλά,
το μισώ,
το σιχαίνομαι μέχρι τα βαθύτατα βάθη
και το περιφρονώ μέχρι παραφοράς.
Α.Και το κλωτσάω.
Α.Και δε νιώθω τύψεις.

Να μου πεις, τι σε νοιάζει εσένα;
Εννοείται, αλίμονο αν σε ένοιαζε,
απλά τώρα τρώω τη βανίλια μου,
φεγγαράκι,
αυγουστάδα,
νύχτα,
καταλαβαίνεις τώρα,
μου καρφώθηκε να την πω τη μαλακία μου.

Στα άλλα νέα της ημέρας τώρα,
σε περίπτωση που νιώθεις απροστάτευτος,
άσε με να μοιραστώ ένα λογισμό μου:

Η απόλυτη παράδοση
σημαίνει την απόλυτη εμπιστοσύνη
και η απόλυτη εμπιστοσύνη
σημαίνει την απόλυτη προστασία.


Δευτέρα, 22 Ιουλίου 2013

Ζαμαν-Φου Πάντα.

Πφφφφ....τα ίδια και τα ίδια...
Λίγη εξέλιξη στο μύθο;
Κάτι , κάτι να κουνήσει το πράμα το γαμημένο
που έχουμε πήξει στο χυλό
εφτά χρόνια τώρα;;
Εγώ ήρθα
για να δώ
φαντασμαγορία,
θεάματα
μανούρες και τραβήγματα,
όχι τον αποκαρωμένο αρκούδο σας να τρώει ζελεδάκια κοκα-κόλα!
Και η άλλη σου λέει,
"..Λυπούμαστε κύριε, το γιγάντιο Πάντα κοιμάται...."
Ποιος κοιμάται κυρία μου;
Ε;
Ποιος κοιμάται;
Ύπνο το λες εσύ αυτό;
Αυτός έχει ξεκωλωθεί!
Άκου!
Άκου ροχαλητό!
Λυγμός ηδονής!
Αν είναι δυνατόν!
Βαλαντώνει!
Κοίτα και μια κοιλούμπα!
Κοίτα ραχάτι!
Ούτε πόδι ούτε χέρι δεν κουνάει το πτώμα σας!
Έεεεεεε Τάο-Τάο!!!
Έεεεεε τουλούμπα!!!
Ξύπνα λουκουμά!

Ξύπνα λέμε!!!

Ρε ξύπνα ρε γαμώτημπαναζίαμ γαμώ!
Έλα να προχωράμε!
Έλα λέμμμμμε να προχωράμε!!!

Κυριακή, 14 Απριλίου 2013

Τι να λέμε τώρα....τι να πεις.....

Ευλογημένο νερό,
ιερό.
Μες τις ψυχές μας
αλλά και στην Ψυχή.
Είσαι ο Νότος
και ξέρεις να γίνεσαι ένα,
να δίνεις γενναιόδωρα
ό,τι σου ζητηθεί,
να ενώνεις τις συνειδήσεις
πέρα από τόπους,
να αγκαλιάζεις
τους Θεούς και τα Τέρατα.
Κάνεις τη σούπα
και το αίμα
τα μάτια
και τα συναισθήματα,
κάνεις τα είδωλα
και τα μακρινά ταξίδια,
αγκαλιάζεις το άγνωστο,
αγκαλιάζεις το έμβρυο,
λειαίνεις 
λιπαίνεις
ενώνεις
πληρώνεις το κενό,
στην επιφάνεια σου
βαδίζουν οι ανάλαφροι,
μέσα σου κολυμπούν
οι παιχνιδιάρηδες,
στα βάθη σου βουτάνε
οι ερωτευμένοι
και η ροή σου
η μόνη μας μύηση.
Νερό Ιερό,
αδυσώπητο,
τρομερό στην τρικυμία,
ανίκητο στην πλημμύρα,
διδάσκεις τα πάντα
σε εμάς,
τους φιλοξενούμενους,
μας γεννάς,
μας θρέφεις
και η απουσία σου
είναι απουσία μας.
Ω Νερό,
που μας καθαρίζεις,
μας εξυγειαίνεις,
και μας ξεδιψάς :)

Κυριακή, 7 Απριλίου 2013

Ταρζάν

Δε γίνεται να μπαίνεις σε καλούπια
αν πρώτα απ'όλα
δεν έχεις επίγνωση του τι κάνεις.

Καλύτερα είναι
να αφήνεις πάντα μια πόρτα ανοικτή,
μια πόρτα
που θα οδηγεί
στην απελευθέρωση.

Αποτρέπει
την ανόητη ισχυρογνωμοσύνη
η ικανότητα αυτή,
να καταργείς το είδωλό σου. 


Επιτρέπει να νιώσεις
που σε τραβάει η ψυχούλα σου.


Φυσικά,
είναι ο πιο μεγάλος
και εγκάρδιος χαβαλετζής
που ποτέ σου θα γνωρίσεις.

Γιατί έχει ένα περίεργο ταλέντο
να σου τα λέει γυμνά,
κι εσύ μετά να γελάς σαν το μαλάκα.

Αυτά.

Να σου πω λίγο,
μπορείς να κοιτάξεις το γαλαξία που βρίσκεται
λίγο πιο πίσω απο την οθόνη σου
και να νιώσεις πραγματικός;


Είναι πολύ σημαντικό.
Για τη συνείδηση σου.

Κυριακή, 24 Μαρτίου 2013

Μικρέ μου Σαλτιμπάγκε, Μεγάλε μου Κρετίνε. ( Του εε ουν Κγετάν!)

Έχεις μια πληγή.
Και την πιέζεις
την πειράζεις
τη ζουλάς.
Και δώστου και ωιντά!
Ξεσαλώνεις,
του γαμάς τα πρέκια!
Χάχαχαχαχα!!!!
Και ξεχνάς
τις ώρες που ήσουν εκεί που πρέπει.
Που έλαμπες,
που το έκανες καλά!
Έτσι απλά, καθαρές δουλειές.
Αλλά να μην ξεχνάς!
Να θυμάσαι!
Έλα,
έλα,
να θυμάσαι,
να θυμάσαι!

Απλή μηχανική είναι.

Η γύμνια.
Γλαφυρή πραγματικότητα.
Αναζητώντας
με γενναιόδωρη διάθεση
και καθαρή καρδιά
συνειδητοποιείς κάτι για σένα
και το συνειδητοποιείς για όλους.
Μαλακία; Χάχα!!
Αυτό είναι νέα κατάσταση φίλε μου,
όχι φαντασιοκοπία.
Μπαίνει στη ζωή σου και την επηρεάζει
από την πρώτη στιγμή.
Γύμνια
γύμνια
γύμνια.
Ρε γλαφυρή πραγματικότητα λέμμμεεεε!!!
Το σοκ της ασυνειδησίας
-που θρέφει τα τέρατα-
μέσα στον άνθρωπο
ένας γκρεμός.
Μία ελεύθερη πτώση
που καλό θα ήταν όμως
να σε προσγειώσει
στο φουφουλένιο στρώμα
της κατανόησης.
Χάχαχαχαχα!!!!!Μαλακία;
Προτιμάς την οργή;
Το μίσος;
Την περιφρόνηση;
Χάχαχα!!!
Τι να κάνουμε ρε ψυχάρα που είσαι μπροστά;
Μας έκαψες, μας γάμησες από παντού!
Τώρα συγχώρεσε μας που είμαστε τόσο άμπαλοι.
Χάχαχαχαχα!!!!
Στην τελική
σε εξοστρακίζουμε στο μπαμ!
Σε λέμε παρανοικό,
καταθλιπτικό,
άρρωστο,
επικίνδυνο,
μουνόπανο,
αδερφή,
κακό.
Και σε λυπόμαστε,
σε συμπονάμε,
σε σιχαινόμαστε,
ό,τι χρειαστεί,
ό,τι
μα ό,τι χρειαστεί.
Αρκεί να μην ξανανιώσουμε
αυτή τη φριχτή
αφόρητη ενόχληση...
Της γλαφυρής,
φριχτής
και αφόρητης μας γύμνιας.

Σάββατο, 2 Μαρτίου 2013

Η υγιεινή της θέλησης

Η θέληση είναι ενα φίδι
που πρέπει να το προστατέψεις,
σα μωρό παιδί μέσα στους λύκους,
να το φυλάς
από
τους δούλους
τους δειλούς
και
τους ψεύτες
με κάθε τρόπο,
ωστέ να έρθει η ώρα που 
-θεότητα πλέον-
γεμάτη σοφία
ευγνωμοσύνη
και αγάπη
για την πίστη που έδειξες σε αυτήν
θα σε προστατέψει,
θα σε αποθεώσει
και θα σου δώσει απλόχερα
όλα τα δώρα της.

Και όπως κάθε ταξίδι,
έτσι ακριβώς κι αυτό
ξεκινάει με μια ερώτηση,
ένα γρίφο δύναμης:

Μπορείς να το πιστέψεις;

Σάββατο, 19 Ιανουαρίου 2013

Big in S'apan

Υπάρχουν
κάπου στο ένα
με ενάμιση
τρισεκατομμύριο,
απόλυτα αποδεκτοί,
εκκωφαντικά κατανοητοί,
έ,
κι εδώ που τα λέμε,
ξεκάθαρα συγκεκριμένοι
λόγοι
που έχεις
για
να λυπηθείς τον εαυτό σου.
Κάπου εκεί πάνω-κάτω...
Και υπάρχει ένας και μόνο
για να προχωρήσεις.