LHP

Μη στηρίζεσαι σε κανένα.
Ο μόνος δρόμος προς κάθετι πραγματικό.
γαμησέ τους
να πα να κουμπουριαστούν.
Αν είσαι λάθος,ζήτα συγγνωμη.
αν αγαπάς, πέστο
αν θες κάτι, πήγαινε .
Αυτά τα τρια αρκούν.
Όχι όμως και να στηρίζεσαι.
Σε πεθαμένους
σε γκόμενες
σε σωτήρες
ρε γάμησε τους
στο διάολο όλοι ρε,
μοναχός σου να μάθεις να περπατάς
κι αντι να ζητάς
ξεκίνα να δίνεις
επιτέλους
στον ίδιο σου τον εαυτό
και οι πεθαμένοι,
οι γκόμενες,
οι σωτήρες
ας περιμένουν.
όταν θα είσαι έτοιμος
θα κάνουν το ίδιο λάθος.
θα ψάχνουνε σε σένα  στήριγμά
και τότε εσύ θα γράφεις ποιήματα
που θα λένε το ίδιο
απλό
κι όμως σωτήριο μήνυμα:
Μη στηρίζεσαι σε κανένα τιποτένιο μαλάκα.

σρο τιποτα

Αλοιφή ο χρόνος
οι αισθήσεις
σρο τίποτα

σρο τιποτα
θυμίσου τ'ανείπωτα

Εμ....υπάρχει λόγος...

Δε σκπαμπάζουν οι άνθρωποι....
δε βαριέσαι
θα καταλάβουν όταν θα είναι αργά.
Γιατί άλλο να πιστεύεις επειδή ξέρεις
άλλο να πιστεύεις επειδή είδες.
Χαώδης διαφορά.
Απο τα σκατά μέχρι τις φράουλες.
Παράλληλα Σύμπαντα.
You can leave your hat on..

Mockingbird

Να ξεμένεις με τη δεύτερη
ή την τρίτη επιλογή σου
επειδή δεν είχες ποτέ τα κότσια
να αφήσεις τον εαυτό σου
να ποθήσει τόσο πολύ
που είτε θα αγγίξεις το θεό
είτε θα βουτήξεις στην κόλαση.
Να πηγαίνεις εκεί που σ'αγαπάνε
κι όχι εκεί που αγαπάς
επειδή δεν ανέπτυξες
το αλάνθαστο αισθητήριο
του γούστου.
Να έχεις plan B
μα όχι ανατριχίλα.
Αυτό το αίσθημα
όταν όλες σου οι τρίχες ανασηκώνονται
σε ένα άγγιγμα

που δεν είναι πια υπόσχεση
αλλά
πραγματικότητα.

Και καίγεσαι
και ζεις
και πια δεν είσαι θειά.

Πόρτες παράθυρα αλουμιλ.

Κάποιες ώρες
θα χρειαστεί να πιαστείς απο τον εαυτό σου.
Και να είσαι αποφασιστικός
στην πιο σκοτεινή στιγμή σου
για να σωθείς.
Η μαμά σου είναι μακριά,
οι ήρωες
και οι φίλοι σου δε φτάνουν τόσο μέσα.

Η αποτυχία είναι η άλλη όψη της επιτυχίας
στο κέρμα της προσωπικής ολοκλήρωσης.

Αρκεί να σωθείς.

Η πιο σκοτεινή στιγμή σου είναι ενα παράθυρο.
Θα νιώσεις ένα βουητό
και το παράθυρο να ανοίγει,
αν περάσεις
απο την άλλη πλευρά,
πήρες την αποφαση
να πιαστείς απο τον εαυτό σου
για να σωθείς.

Αυτό που λέω δεν είναι υποκειμενικό.
Όταν είσαι σε μια κατάσταση που βαλτώνεις
μπορείς αν θες να αντιληφθείς αυτό το παράθυρο.
Περνάει απο μπροστά σου.
Στην πραγματικότητα
είναι πύλη
αλλά για μένα είναι παράθυρο.
Όταν το περάσεις
νιώθεις την ενέργεια να σε κατακλύζει
και κάνεις κάτι.
Κανείς δεν ξέρει τι απο πριν.
Μπορεί ένα παγωμένο ντουζ.
Μπορεί άγριο σεξ.
Μπορεί διαλογισμό.

Όλα μετά προκύπτουν.

Και είναι καινούργια.

Θα σου έλεγα πως
απο την άλλη πλευρά
νιώθεις το κάλεσμα
μια πραγματικότητας
που πάντα ήξερες πως αξίζεις
και την απαράιτητη ενέργεια
για να φτάσεις μέχρι εκεί.

Νιώθεις βέβαιος.

Και αντιλαμβάνεσαι χωρίς αμφιβολία
πως πράγματι είσαι ο ηγέτης της ζωής σου
και πως αυτά που είναι υπο τον έλεγχο σου,
δηλαδή οι επιλογές και οι αποφάσεις σου
είναι όπλα εκκωφαντικά παντοδύναμα
υπεραρκετά για να αλλάξουν τη ζωή σου
αλλά και άλλων γύρω σου.

Νιώθεις τη χαρά του παιχνιδιού της ζωής
τον οργασμό των ατελείωτων δυνατοτήτων
τον ενθουσιασμό
και τον πιο ειλικρινή σου θαυμασμό
για το γεγονός πως
σε δέκα λεπτά βρέθηκες
απο την πιο σκοτεινή στιγμή σου
στο μέρος οπου κατοικεί η δύναμή σου.

Νιώθεις ζωντανός και έτοιμος να προστατέψεις
και να τιμήσεις αυτούς που αγαπάς
και όσα πρεσβεύεις.

Θα μπορούσα πραγματικά
να σου αραδιάσω ατελείωτα ακόμα.
Αλλά όσα και να σου πω είναι περιττά
μόλις το κάνεις μια φορά
και άχρηστα αν δεν το δοκιμάσεις ποτέ.
Δοκίμασε το.
Είναι πάντα εκεί,
είναι δικό σου,
είναι τσάμπα
και σου δίνει πίσω με τόκο πολλαπλό.
Μη με διαβάζεις απλά,
κανείς δε χόρτασε διαβάζοντας τσελεμεντέ!
Δοκιμασέ το.
Κι αν δεν είναι πόρτα για σενα
μπορεί να είναι καμινάδα,
μπορεί ένα νησί,
δεν ξέρω.
Αυτό που ξέρω με βεβαιότητα όμως
είναι οτι το δυναμικό μας ξεπερνάει κατα πολύ
αυτό που μάθαμε να πιστέυουμε για τους εαυτούς μας.
Λίγη πρόκληση χρειάζεται.
Λίγη υγιή πρόκληση..

Στο δικο μου κανει κρος,στο δικο σου μοτο κρος.

Λατρεύω να βλέπω ανθρώπους να αποτυγχάνουν
να αποτυγχάνουν οικτρα
ελεεινά
και επανειλημμένα.
Για μένα
η μονη αποτυχία
είναι
να μην αποτύχεις αρκετές φορές
να μείνεις κρυμενος
και φοβισμένος
στη σκιά της πρώτης αποτυχίας
όταν σε περιμένουν τόσες πολλές περισσοτερες
στο δρόμο σου
για την πραγματωση
όσων πραγματικά είσαι.
Όταν αποτύχεις
απέτυχε ξανά,
απλά δούλεψε το στυλ σου,
μαθε να πέφτεις με πιρουέτες
και μαθε να γελάς
και να μην τα παρατάς
κι όταν σου λένε ψέματα
να απαντάς με την αλήθεια που είσαι
και δε θα πάρει πολύ
μέχρι να καταλάβεις
τι ήταν οολες αυτές
οι αποτυχίες
που στολίζουν το πανέμορφο στερέωμα
της ιστορίας σου.
Πχα...βουρκωσα...
με συγκίνησες βρε σκασμένο!

Κοαν.

Τίποτα πιο ντεκαυλέ απο το ψέμα.

Και καμιά αμαρτία μεγαλύτερη απο το να σαι ντεκαυλέ.

Το πραγματικό ταξίδι

Όποτε ακούω φλώρους,
ντιντήδες
και βουτυράτους
να μιλάνε για ταξίδια,
για τα μέρη που έχουν πάει,
για προσκυνήματα,
για το πως ανοίγει το μυαλό σου
και πως αποκτάς κουλτούρα
δε μπορώ παρά να μη σκεφτώ
πόσο
μα πόσο
απίστευτα φλώροι είναι.
Είναι ασφυκτικά φλώροι.Το εννοώ.
Δες τον άστεγο.
Δες αυτόν που τον φτύσανε
και τον πατήσανε.
Δες ένα παιδί στη Συρία του σήμερα
ή ένα παιδί στη Σμύρνη του 1920.
Το ταξίδι είναι μέσα
και είναι μόνο μέσα.
Και όποιος έχει τα κότσια
ή την τύχη
να το κάνει
δε θαυμάζει κάποιον
που θαυμάζει τις επιφάνειες .
Πως διασχίζεις χιλιάδες χιλιομέτρων
σκονισμένος
κουρασμένος
κι όμως λαμπερός
κι ολοκαίνουργιος;
Είτε στη Ζιμπάμπουε
είτε στην Ελβετία;
Πως ρε ταξιδευτή;
Με την easyjet;
Θες ταξίδι;
Χαστούκισε το μαλάκα τον προιστάμενο σου.
Παράτα τα.
Χάσε είκοσι κιλά.
Γίνε στρατονόμος.
Ταξίδεψε στις άκρες της φυλακής
που κατοικεί στο κεφάλι σου.
Και βγες απο αυτή την κόλαση νικητής.
Ωραίες και διασκεδαστικές οι φωτό σου
δε λέω.
Αλλά όχι και ταξιδιώτης.
Όχι και ταξιδιώτης εσύ.
Μπουχέσας είσαι
και ντροπιάζεις
την έννοια του ταξιδιού
που λέγεται ζωή.

Αποψε ο Παντελίτο τραγουδά!

Απο καρδιά σε καρδιά και απο κεφάλι σε κεφάλι.

Γι'αυτα που ξερεις, πλήρωσες.

Γι'αυτά που ξέρεις, μόχθησες.

Γι'αυτά που ξέρεις, πόνεσες,

προσπάθησες,

όρμησες

πολέμησες,

ξενυχτησες.

Και φαίνεται.

Ξέρεις τι ξέρεις.

Μίλα μου.

Ραβασάκι.

Δε θα σου πω γιατί,
είναι πολύ προσωπικό.
Ακου με όμως
και θα σου πω μόνο αυτό:
Πρόσεχε ποιον ακούς
και ποιον πιστεύεις
και που σε πάνε
τα λόγια κι οι προθέσεις
του καθενός,
του εαυτού σου συμπεριλαμβανομένου.
Δεν είναι τυχαίο
που λίγοι τα καταφέρνουν.
Παρά τα όσα απασχολούν
και το δικό σου μυαλό,
που είναι και δικό τους.
Θες θεωρίες ζωής
η έξαψη;
Θες νίκες και επιτυχίες
μανουρες και ξεσπάσματα
βαθύτατους έρωτες
και μίση
ομορφιά και έκπληξη
ευρηματικότητα και πανουργία
εξέλιξη των ικανοτήτων σου
και αρμονία;
Ή πουρέ;

Ικαριά μου Ικαριά μου!

Όταν πηδας απ'το βράχο
αχ
όταν πηδας απ'το βράχο
και ειναι ψηλά
και κάτω το νερό
και όλη αυτη η ώρα που το πάλευες
και το σκεφτόσουν
παφ!καπνός και πάει
και τι θα γίνει
και πως
και μετά
και αφού
και άχ καπνός και πάει
και πέφτεις
πέφτεις
πέφτεις ή πετάς;
πετάς
πετάς
πετάς
και φτάνεις
σε καλούσε
και να'σαι
κι όλα αυτά
τα πριν
τα της μοίρας
τα μετά
και πφφφ
κρυάδες
αηδίες και ξεράσματα
και το νερό
το νερό
αχ
το νερό
κρύο
και δροσιστικό
σε ξεδιψάει
και ξεπηδάει
καθώς πηδάς
ξεπηδάει
είναι εκεί
σου γνέφει
και του γνέφεις
και όλοι το είδαμε
και χαρήκαμε πολύ
που είναι νιότη
και ζωή
και λάμπει τον τρόπο της χαράς
της χαράς
που ξεπηδάει
σα μάγος
απ'το καπέλο του λαγού
χάαααααααααααααα!!!!!!!

My jutsu

Αν κάτι μ'έσωσε εκείνη τη φορά
είναι
πως υπάρχει κάτι εξαιρετικά κακόγουστο
στο να τιμωρείς τον εαυτό σου.
Δεν ήταν το θάρρος
που με τράβηξε απο εκεί,
αλλά το γούστο.

Καλή εβδομάδα!

Δεεεν έχουν σημασία τα περασμένα.

Κάθε στιγμή

είναι καθαρή,

δίνεται με το σελοφάν,

μυρίζει καινουργίλα,

σα μαύρο σέξυ βρακάκι

κομμένο και ραμμένο στα μέτρα σου.

Μου λες πως θέλεις

η φύση να σου δίνει δύναμη

να βελτιώνεσαι

να μαθαίνεις

να χορεύεις

και να εντυπωσιάζεις.

Απλά,

απλά πες της το!

Εσύ είσαι η φύση!

Τη στιγμή που το λες,

γίνεσαι!

Δεν τ'αφήνεις να σκονίζεται

στη γωνιά

παραπεταμένο

και αχρησιμοποίητο

ένα τέτοιο κομμάτι..

Το πιάνεις και το φοράς

το ολοκαίνουργιο σέξυ βρακάκι σου,

αγγίζει το κορμάκι σου,

και όπως καταλαβαίνεις

εντυπωσιάζεσαι

-για να το πω κομψά-

και κατά συνέπεια

όπως καταλαβαίνεις

εντυπωσιάζεις.

Για να το πω κομψά.

Αντιλαμβάνεσαι και αγκαλιάζεις

τον αιώνιο οργασμό της ζωής

και το δώρο της επιλογής

την κάθε στιγμή

κι έτσι

βελτιώνεσαι

μάθαίνεις

και χορεύεις

παντού και πάντα!

Που κάνει και ρίμα με τη Λαμπάντα!

Τυχαίο; Δε νομίζω..

Γάμα τους ρόλους.Παίξε τη ζωή σου.

Στην εναλλαγή των ρόλων
στην εφαρμογή τους
υποκριτικά θαυμάζεις ένα σάπιο κόκαλο
στην εναλλαγή των ρόλων
στην αντίθεση τους
σφάζεις το να
θάβεις τ'άλλο
για να βρεις το πιο καλό.
Το θειάφι
το διαμάντι
σούρφαμο
και συμφορά
στη φορμόλη
και στην Ξάνθη
κάρδαμο
και καμφορά
ποια η έννοια
ποια η εικόνα
μας θρυμμάτισέ ο θεός
με ροκφόρ
και με κολόνια
μας στιγμάτισε εντός
κι όλα τ'άλλα
σαν κορδόνια
σα σαμπρέλες
σαν παπγιόν
στη χωματερή του αιώνα
στον αγώνα
στον αγώνα.
Ξέρω εγώ πως να αλλάζω
πουθενά δεν κατοικώ
σαν αλέκτωρ αλαλάζω
σαν ξερακιανός ποθώ
σαν τον κόρακα κοάζω
ζω και βρίζω και θαυμάζω
κι όσο ζω θα το φωνάζω
πως αλλάζω
πως αλλάζω!
να'χα αλλά χίλια χρόνια
και αιώνες εκατό
να χα τέσσερεις χιτώνες
να σου έδινα τους δυο
να με φώναζες λεβέντη
όμορφο
και χριστιανό
να σου έσπαγα τα μούτρα
κι εσύ τον κουμπαρά
να σπαζομασταν κι δυο μας
που δε φταίμε πουθενά.
Όποιος κι αν πλυθεί βρωμίζει
δεν υπάρχει γιατρειά
ξόφλα τα χρυσά σου δόντια
δεν ανήκεις πουθενά.
χειροκρότα με σου λέω
σε χειροκροτάω κι εγώ
το κοινό κι αυτό κοίταει
και θαυμάζει το κενό
που στολίζει τη σκηνή μας
και χειροκροτάει στ'αυτί μας
το κοινό
και το κενό .
Να'χα χίλιες άλλες λέξεις
θα τις έφερνα εδώ
θα ψιθύριζαν στ'αυτί μας
θα καυλώναν το μουνί μας
κι ο,τι βρέξει ας κατεβάσει
η επίδραση περνά
κι η επήρειά μ'αφηνει
να'μαι τώρα που γυρνώ
σαν αεροπλάνο
αναπηδώ
προσγειώνομαι
σταματώ
η πόρτα ανοίγει
κατεβαίνω.
Φοράω λευκό κουστούμι.
Γυαλιά μαύρα.
Ανοιχτό μπλε ντενιμ πουκάμισο.
Κατεβαίνω τα σκαλιά του ιδιωτικού μου τζετ.
Ο αέρας από τους έλικες ανακατεύει
τα κομψά κουρεμένα
πυκνά γκρίζα μαλλιά μου.
"Δεν ανήκεις κανενός,ξέρεις τι σημαίνει αυτό;"
Σου λέω καθώς γελάω
με την τελεία τεχνητή μου οδοντοστοιχία
και απομακρύνομαι
αν και σκέφτομαι πως θα ταν καλύτερα
να μείνω και να σου εξηγήσω.
Πφφ!Δε γαμιεται!Μοίρα!

Να'χα τώρα μοσχαράκι με μπάμιες και φέτα..

Να είσαι ανυποχώρητος.

Να είσαι ανυποχώρητος.

Να πεις νίκη ή ήττα.

Κι αυτο δε σημαίνει τίποτα.

Αυτοί γύρω σου δεν ξέρουν τι λένε

δεν ξέρουν τι τους γίνεται

δε φελάνε ακόμα.

Οι ίδιοι που σε λοιδωρούν

οι ίδιοι θα σε επευφημούν.

Κι αυτό δε σημαίνει τίποτα.

Να είσαι ανυποχώρητος

σα νόμος φυσικός,

σα φυσικό φαινόμενο,

σαν την ανατολή του Ήλιου.

γιατί να τι είσαι,

είσαι η ίδια η βαρύτητα της φύσης σου,

είσαι

Φύση

και 

φαινόμενο

και ανατολή

και Ήλιος.

Κι αυτό δε σημαίνει τίποτα.

Να είσαι ανυποχώρητος

που σημαίνει

να μάθεις

πότε να υποχωρείς.

Και κυρίως,

πότε όχι.

Κι αυτό δε σημαίνει τίποτα.

Αν σου αρεσει το μαγείρεμα,

μια Κυριακή

φτιάξε ένα όμορφο φαγητό,

μίλα του,

νιώσε την παρουσία

και την ουσία του,

παίξε μαζί του,

δές το σαν κάτι ζωντανό,

γιατί είναι, 

κάντο υπέροχο σαν κι εσένα,

δωστου λίγη απ'τη μαγεία σου,

ψώνισε αλκοόλ

κάλεσε πολλούς φίλους,

καθίστε και φάτε

και γελάστε,

γελάστε!

Κι όσο άσχετο με τα παραπάνω κι αν σου φαίνεται,

σε διαβεβαιώ

ω, σε διαβεβαιώ,

πως αυτό σημαίνει κάτι!

ιν δε χουυντ...Οοοϊ....

Υπάρχει κάτι λυτρωτικό
στο να σβήνεις ποιήματα
ο εαυτός απελευθερώνεται
βγαίνει απ'τη λούπα
μπαίνει σε καινούργια
αν γουστάρει
κι αυτο που μετράει
δεν είναι η λούπα φίλε
μα ο εμ σι
γαμώ την πουτ-πουτ-πουτ-πουτάνα μου
ο εμ σι!

Τάο

Ενα λουλούδι κατοικεί

μέσα σ'όλους.

Κάτω λάσπη,

μέσα ρίζες

πάνω χυμοί και ανθός.

Κατάλαβες;

Καθρεφτες.

Αυτή την ώρα όλοι κοιμούνται

κι εγώ χαζεύω τα πρόσωπά τους.

Όμορφα,

γαλήνια,

ήρεμα,

στεγνά απο δάκρυα

γυμνά απο πόνους,

ήσυχα

σεμνά

καθαρά

όλα τους

ζεστά

κι ανυπόκριτα

πεντακάθαρα

και λαμπερά

απλά

απλά πρόσωπα.

Παντελής.

της φύσης μου το σκοτάδι
σκοτάδι γλυκό
σκοτάδι παρορμητικό
αδάμαστο
μαυλιστικό
σκοτάδι της νύχτας
και των ψιθύρων
σκοτάδι του πάθους
σκοτάδι της έμπνευσης
και της αυτογνωσίας
σκοταδι
σκοτάδι
σκοτάδι
της σκληρότητας
της ομορφιάς
του κρύου
και της φώτισης
σκοτάδι του αυτοσεβασμού
της αυτοκυριαρχίας
και της επέκτασης
σκοτάδι της επιμονής
φλεγόμενο σκοτάδι του έρωτα
σκοτάδι υπέροχο
μοναδικό σκοτάδι ολόλαμπρο
ολοδικό μου.