Παρασκευή, 27 Δεκεμβρίου 2013

http://htwins.net/scale2/

Το μέγεθός μας.
Ό,τι έχουμε και δεν έχουμε,
είναι αυτό.
Το ελάχιστο.
Το μέγεθος παρόλα αυτά.
Ξέρεις, υπάρχει κάτι το γκροτέσκα γελοίο
στην όλη ιστορία των μεγεθών.
Για παράδειγμα, ένα βουνό είναι θεόρατο,
μα η Γη είναι πολύ μικρή.
Ο Δίας είναι χιλιάδες φορές μεγαλύτερος.
Αλλά
έχεις βρεθεί ποτέ σε φουρτούνα,
στη Μεσόγειο ας πούμε;
 Ή,
ακόμα χειρότερα
στη Βόρεια θάλασσα;
Τι πιο τρομακτικό
απο την άμεση επίγνωση
της μηδαμινότητας σου
μέσα σε έναν τρικυμισμένο ωκεανό;
Κι όμως, μια γούρνα με νερό είναι.
Το μέγεθος
σε ένα σύμπαν τόσο απεριόριστα μεγάλο
και ίσως ακόμα και άπειρο
χάνει τη σημασία του,
η οποία όμως,
φυσικά και δε γίνεται να χαθεί.
Πιάστο αυγό και κούρευτο δηλαδή.
Όσο μικρός κι αν νιώθεις,
είσαι κάτι.
Όπως και το βουνό.
Κι ο ωκεανός.
Και οι πλανήτες.
Και οι ήλιοι.
Και τα βακτήρια.
Είσαι κάτι ζωντανό,
με αδένες ,
με οστά,
με σπλάχνα,
με εγκέφαλο,
και νευρα, μάτια, αίματα, νύχια...
Γαμημένη υπερπαραγωγή,
κομψοτέχνημα,
διαμάντι.
Ό,τι κι αν γίνεται πάνω
κι ό,τι κι αν γίνεται κάτω.
Αχα...
Φερράρι σε κοτέτσι.
Αχά...
Λαμποργκίνι σε αιώρα.
Αχά...
Πόρσε σε ενυδρείο.
Αχά...

Τετάρτη, 11 Δεκεμβρίου 2013

Σσσσσσςςςς.....

Ρε τι παρτάρα ήταν αυτή, μα τον Σκρπφστ?
Μπέσα δηλαδή,
τι παρτάρα ήταν αυτή;

Ε...βέβαια...τι άλλο να περιμένεις απο τυπάδες σαν τους Κάμπιαλ;
Όχι, για να καταλάβεις που κυμαίνονται τα πλάσματα,
όταν ο Μουσμουλοκτόνιαν,δεκατρείς μέρες πριν,
είπε στον αρχηγό των μυστικών υπηρεσιών
οτι η μπίζνα ηρθε εις πέρας,
κι οτι επιτέλους,
απο αύριο θα ξανατρώνε πρωινό,
εκείνος, αφού πρώτα του δωσε ενα ρουφηχτό φιλί
α λα μπαγκς μπάνυ,
του είπε:
"Ωραία!!!Για πες, τι ώρα είναι; Προλαβαίνουμε να το στήσουμε;"

κι αυτός απήντησε:
"Μμμμ...είναι μιάμιση....χλωμούς μας κόβω αφεντικό...."

κι εκείνος επανήλθε:
"Μμμμ....μήπως τοτε να το καθυστερούσαμε κανα-δυο μέρες;;;"

κι αυτός απήντησε:
"Πως; Θα τη βάλουμε να τρέχει σε διάδρομο ρε αρχηγέ;"

και τότε εκείνος:
"Μμμ...και τι ώρα είναι;"

"Μία και τριάντα δύο"

"Μμμμ...."

"Αχμμμμμμ...."

"......."

".........."

"Και τριαντατρία ε;"

"Μμμμ..."

"Εντάξει.Γάμησε το , καλύτερα έτσι! Όσο πιο λίγοι , τόσο πιο καλά!"

"Ε;Τι δηλαδή;"

"Δηλαδή τράβα και φέρε τσάγια και μαλακίες,
μαρμελάδες,
κεικάκια,
αυγά,
μπέικα,
βούτυρα,
ξέρεις τώρα εσύ..."

"Αααα...μάλιστα....ξέρω εγώ....
....Ρε αρχηγέ....δηλαδή τωρα, να...
Αλήθεια συγγνώμη που ρωτάω, αλλά να...
μήπως πριν έρθω ξερω γω...να....
μήπως δηλαδή πριν....Κούμπωσες κάνα κυκλάμινο;"

"Τιιι;;;Χάαααχαχαχα!!!Πήγαινε και μη λες βλακείες!!!
Κάνε γρήγορα, δεν έχουμε χρόνο!!! Άιντε,άιντε ντεε!!!
.
..
...
Μια και σαρανταδύο
ο Μουσμουλοκτονιαν έψαχνε
απορημένος να βρει ανοικτό μίνι μάρκετ.
Την ίδια ώρα δε, ο αρχηγός, μόνος του στο γραφείο,
τηλεφωνούσε στη γυναικα του.....

Ντριιιινννν...Ντριιιινννννν.....Ντριιινννννν....

"....Ναι;"

".....Έλα αγάπη μου...."

Φωνή σμπαραλιασμένη,
τρεις οκτάβες κάτω,
βραχνή,
μονόχνωτη...

"Τι έγινε;Είσαι καλά;"

"Καλά; Ναι, ναι... μια χαρά μην ανησυχείς...
Να σου πω, θα αργήσω να έρθω σπίτι ....
Α...ναι....Κι αν δεις τίποτα στις ειδήσεις μην ανησυχήσεις....
Εντάξει παξιμαδάκι μου;"

"Τι;Τι ειναι αυτά που μου λες;Τι μην ανησυχήσω ρε;;;Θέλεις να με τρελάνεις;;;"

"Συγγνώμη...πρέπει να κλείσω τώρα...Φιλιά..."

Χίχιχιχιχι!!!!Της την έσκασα!!!Χίχιχιχιχι!!!!

Σάββατο, 7 Δεκεμβρίου 2013

Εμ τι νόμιζες, έτσι απλά γίνεσαι δήμαρχος? Άντε, πάμε να γίνουμε όλοι δήμαρχοι?Κούνια που σε κούναγε κακομοίρη μούυυ!!!

"Συγγνώμη κύριε! Σας έπεσε αυτό το χαρτάκι!"
Είπε και του έδωσε βιαστικά το χαρτί
και μετά την κοπάνισε με έντονο βάδην
παριστάνοντας οτι κοιτάζει τους πίνακες.
...
...
...
"Αν δε βρέξεις κώλο,ψάρι δεν τρως"
είχε πει μπροστά απ'τον καθρέφτη λίγο νωρίτερα.
Έβαλε λοιπόν ένα ζευγάρι γυαλιά,
ζωγράφισε και μια ελίτσα στο πηγούνι
και βουαλά!Αγνώριστος ο δήμαρχος!
Πήρε λοιπόν το χαρτί στο οποίο είχε γράψει τις συντεταγμένες
και τράβηξε κατα το αρχηγείο.

Το σκέφτηκε πρώτα.
Το άλλο σενάριο ήταν να πάει και να τους πει:
"Μήπως να κοιτάγαμε κατά εκεί;
Ναι,ναι, για κάνε λίγο ζουμ..
Κάνε τώρα πιο αριστερά...
Κάνε λίγο ζουμ,
κατέβα τώρα λίγο κάτω,
κάνε λίγο ζουμ,
εμμ...λιγάκι δεξιά?Ωραίος.Λίγο ζουμ τώρα.
Τώρα λίιιιγο πιο πάνω.Εκεί.Ζουμ.
Δεξιά...ζουμ??Ευχαριστώ.
Τώρα κατέβα...ζουμ....
Μπράβο! Τη βλέπεις αυτήν την κουκίδα;
Σα να μου φαίνεται οτι είναι το υπερσμήνος γαλαξιών Ζγκρονγκ.
Για πάμε ζουμ τώρα..."
Θα έπαιρνε ώρες.
Κι άσε που,ποιος ξέρει,
ο διάολος έχει πολλά ποδάρια,
μπορεί να τον υποψιαζόταν κανείς...

Όταν ο Ντρέυφους μπήκε στο γραφείο του αρχηγάρα,
εκείνος κρατούσε στα χέρια του ένα χαρτί
και με προβληματισμένο ύφος του είπε:

"Σήμερα το πρωί, ένας περίεργος άντρας
που δεν έχω ξαναδεί ποτέ στη ζωή μου
μου έδωσε αυτό το χαρτί..." 

Παρασκευή, 6 Δεκεμβρίου 2013

Good wines...

Όποτε ακούω τη φράση
"πιο επίκαιρος απο ποτέ"
σκέφτομαι φυσικά
πόσες φράσεις πιο χαζές απο αυτή υπάρχουν.
Δύο;
Μία;
Καμμία;
Πνευματικά μεγαθήρια
που αυτά που είπαν κάποτε,
σήμερα,
Σήμερα,
ΣΗΜΕΡΑ!
είναι πιο επίκαιρα απο ποτέ.
Καλά κρασιά...

Τηγάνια.

Τέλοσπάντων, για να προχωρήσουμε στην ιστορία μας!
Λοιπόν, η κατάσταση έχει ως εξής:
Ο Ντρέυφους ψάχνει τη Μελίνα,
έχει γαμηθεί να διαβάζει χάρτες
να στρέφει τηλεσκόπια
και να στέλνει ειδικές ομάδες εξερεύνησης
(μπράβους δηλαδή)
απο δω κι απο κει στους γύρω πλανήτες
μήπως και αποσπάσουν καμμιά πληροφορία.
Ο στρατηγός Κέλεφ, ανίκανο τον ανεβάζει
κουραμπιέ τον κατεβάζει
και κοκκινίζει και φουσκώνει και ξεφουσκώνει
και καπνίζει.
Ο Ραμίνιορρ η λέρα βάφεται
και φορά τις ψεύτικες βλεφαρίδες του
και έχει αγχωθεί τα μάλα
γιατί αν τους πει "Ει παιδιά!Γεια χαρά!Ξέρω εγώ που έιναι!"
όλοι θα απορήσουν,
και θα αρχίσουν να ρωτάνε
και άντε να τους πει μετά
οτι τετρακόσια χρόνια τώρα ζουν ενα ψέμα.
Που να τους πει κιόλας
οτι αυτός είναι τετρακοσίων τριαντα έξι (σε δυο μήνες τριάντα εφτά)..
Απ΄την άλλη, αν δεν κάνει κάτι,σύντομα θα τους αποχαιρετήσει.
Είχαν κάνει τα κόλπα τους οι Παλαιοί.
Τρεις ήλιοι για να χουμε πιο πολλά μούσμουλα;
Πφφ...μόνο ένας λαός τόσο χαζός όσο οι μους-μους θα πίστευε κάτι τετοιο.
Σκότωσε όσους ήξεραν το μυστικό κι έμεινε μόνο αυτός.
Μετέφερε στη βιλάρα του το ειδικό μηχάνημα Νεοσγιαπαντ και κούκου.Ζωάρα.
Στον κόσμο τότε είχαν πει κάτι ασαφές, του στυλ
"Βρήκαμε έναν ηλιούλη που ήταν μοναχούλης και κρύωνε και φοβόταν
και τον φέραμε εδώ και γιούπι ετοιμαστείτε για σούπερ μαύρισμα!!!"
και φυσικά δεν ασχολήθηκε κανείς περαιτέρω.
Ποιος να ασχοληθεί;
Φαντάσου μόνο
οτι τετρακόσια χρόνια τώρα έιναι δήμαρχος της Κλώντια,
ίδιος κι απαράλλαχτος
και μόνο πέντε μους-μους σκέφτηκαν
"Μμμμ...μοιάζει λίγο με τον προηγούμενο μας δήμαρχο ε;"
Αλλά μετά συνήλθαν.Καμμία σχέση ρε! Εκείνον τον έλεγαν Ραμινόρε.

Τι να πεις γι'αυτούς τους τύπους;

α.)Σνιάουρχ?
β.)Δεν ξέρω-Δεν απαντώ, εγώ για τα παγωτά ήρθα?
γ.)Τα σνιάουρχ μου δεν είναι αρκετά?
δ.)Μήπως σνιάουρχ?



Είχε όνομα, δεν ήταν ο Κανένας πια!

Πως είναι όταν γυρνάς σπίτι και έχει το αγαπημένο σου φαγητό;
Όταν σου έρχεται μήνυμα απο τον έρωτα της ζωής σου
και σου λέει πως είσαι ο έρωτας της ζωής του;
Πως είναι όταν η βραδιά εξελίσσεται τόσο μοναδικά
που ξέρεις πως θα τη θυμάσαι για πάντα;
Τι σημαίνει αυτό το για πάντα;

Ο Μουσμουλοκτονιάκος μας ας πούμε, είναι και γαμώ τα παιδιά.
Όμως ένας μακρινός του προοοο-προπροπάππους δε συνήθιζε να είναι.
Ήταν ο καημένος λίγο γκαγκά, ξέρεις τώρα
είχε τον ποθο της εξουσίας,
είχε βέβαιως-βεβαίως ένα όνομα με πολλά σύμφωνα και δύο φωνήεντα,
άρα σιγά μη μπω στον κόπο να σας το πω,
είχε πολλά λεφτά και ήθελε κι άλλα,
και το κυριότερο, ηταν ο χαφιές των μους-μους.

Αυτός κανόνισε τα κολπα,
και μίαν ωραίαν πρωίαν η μανδάμ
έριξε έναν ολόκληρο πλανήτη ομορφιάς στο σκοτάδι...

Μέχρι που ένα άλλο βράδυ,
μετά απο χρόνια που έκανε την πάπια
και πως δε γνώριζε τίποτα
και "δε θα τον βρώ τον πούστη που το έκανε;" κτλ.
συνέβη ένα περιστατικό....
.
.
.
.
Γκντουν-γκντουν-γκντουν-γκντουν....
(μουσική ανάκλησης παρελθοντικών στιγμών)
.
.
.
Το περιστατικό!:
.
.
.
Πέντε λεπτά πριν είχε βγεί απο τη βιλάρα του Ραμίνιορρ
(Ναι, του σημερινού δήμαρχου της Κλώντια ντε! Τη μούμιας!)
μετά απο μια μυστική συνάντηση
και τώρα, απο το πίσω κάθισμα του υπερπολυτελούς του ιπτάμενου οχήματος,
καθισμένος σα ράπερ σε βίντεοκλίπ,
κοιτούσε προς τα αστέρια,
ενώ με το αριστερό μεσαίο του χέρι χάιδευε
ένα ψυγειάκι με αρίστης ποιότητος γρανίτα μούσμουλο (πόσο πολύ του άρεσε...)
και με το δεξί μεσαίο του χέρι,
μία βαλίτσα με λεφτά. Πολλά λεφτά....( μα πόσο πολύ του άρεσαν...)

Και σκεφτότανε.

Και οι σκέψεις ήρθαν με την κάτωθι σειρά:

α.) "Τι ωραία, σήμερα πραγματοποιήθηκε το όνειρο της ζωής μου!
Απέκτησα επιτέλους το πρώτο μου δισεκατομμύριο!Γιούπιιιι!!!"

β.)"Ωραία, σήμερα απέκτησα το πρώτο μου δισεκατομμύριο!Γιούπιιιιι!!!"

γ.) "Ενα δισεκατομμύριο...Γιούπιιιιιι!!!"

Τέλοσπάντων, για πολλή ώρα αυτό πάνω κάτω έλεγε στον εαυτό του,
είχε επιτέλους πετύχει το σκοπό όλης του της ζωής
και τι να λέμε τώρα, γαμώ , είχε ένα δισεκατομμύριο!(Σνιάααουρχ!!!)

Το ταξίδι όμως ήταν μακρινό,πολύ μακρινό...
Θέλω να πω, ειδάλλως όλοι οι κάμπιαλ θα ξέραν που βρίσκεται η Μελίνα τους...
Αλλά η μόνη λύση ήταν να ξέρεις που να ψάξεις.Κι αυτοί δεν ήξεραν..
Πρόκειται για ένα αχανές δίκτυο γαλαξιών και μπλαμπλαμπλα
και τελοσπάντων πυρηνικές αστροδιαγαλαξιακές φυσικές τώρα και άστα,
που να σου εξηγω...

Σημασία έχει πως το ταξίδι ήταν μακρινό.

Έτσι λοιπόν, οι σκέψεις συνεχίζονταν με την άνωθι σειρά,
όταν ξαφνικά, το όχημα έκανε μια στροφή προς τα δεξιά
και καθώς διέσχιζε την ατμόσφαιρα του Μούσμουλτρον, την είδε ξανα...
Και του ξέφυγε ένας λυγμός.Και πήγε να κατουρηθεί.
Πάντα φρόντιζε να φεύγει
όταν αυτή βρισκόταν απο ώρα στη δύση της,
τι στο καλό είχε συμβεί;
Τι πήγε λάθος;
Γιατί,γιατί έπρεπε να τη δει τώρα,
σήμερα,
αυτή την τελευταία φορά
που επισκεπτόταν αυτόν τον ηλίθιο κωλοπλανήτη με τους ντιντήδες;
Γιατί, γιατί ήταν τόσο όμορφη η ρουφιάνα;
Γιατί ρε πούστη του;
Και το χειρότερο,
όλη αυτήν την ώρα που εκείνος φρίκαρε,
αυτή είχε αρκεστεί στο να του ζεσταίνει το αριστερό μαγουλάκι
που χωρίς να το καταλάβει το είχε κολλλήσει στο τζάμι
και την κοίταγε
καθώς
απομακρυνότανε,
απομακρυνότανε,
απομακρυνότανε
...

Και το ταξίδι να ξέρετε, ήταν πολύ μακρινό.
Μέχρι να φτάσει, όπως καταλαβαίνετε, στ'αρχίδια του πλέον τα λεφτά.
Μηδεν.
Τίποτα.
Στάχτη και μπούρμπερη όλα.
Ήταν γελοίος.Και ηλίθιος.Και χαφιές.
Μα αυτό δεν τον πλήγωνε καν.
Μόνο η ανάμνηση στο αριστερό του μάγουλο..
Αυτή, αυτή η πιο ιερή αίσθηση που είχε σε όλη του τη ζωή
μόνο αυτή μέτραγε
και μόνο αυτή τελικά τον έσωσε.
Αμέσως μόλις γύρισε πίσω,όλα τούμπα!
Είχε καταλάβει φίλε μου,
τη θέση του
και τη θέση της,
δεν αρκούσε να πεθάνει,
δεν αρκούσε να μετανοήσει,
να βγει και να τα ξεράσει όλα!
Όχι!
Η αίσθηση στο μπουμπουκωτό του μαγουλάκι
τα κατέλυε όλα αυτά.
Έπρεπε απλά να τη φέρει πίσω.
Και μετά ας τον παίρναν απο παντού
μια στρατιά ιπτάμενοι γορίλες. Δεν τον ένοιαζε.
Αλλά πως;
Καλά, τα λεφτά εννοείται τα δώρισε όλα.
Έφτιαξε ένα πανεπιστήμιο
πυρηνικής αστροδιαγαλαξιακής φυσικής,με ειδίκευση στην
"εύρεση κλεμμένων ήλιων σε ένα αχανές δίκτυο γαλαξιών,και επαναφορά τους"
ένα εργαστήριο
πυρηνικής αστροδιαγαλαξιακής φυσικής,με ειδίκευση στην
"εύρεση κλεμμένων ήλιων σε ένα αχανές δίκτυο γαλαξιών,και επαναφορά τους"
κι ένα σούπερ ειδικό τηλεσκόπιο 
για εύρεση κλεμμένων ήλιων σε ένα αχανές δίκτυο γαλαξιών,
(που πρέπει βεβαίως να φροντισθεί η επαναφορά τους).
Τέλος,έγραψε ένα εγχειρίδιο με πορτοκαλί εξώφυλλο και με τίτλο
"Οι Μους-μους γαμιούνται."
Στο οποίο έγραψε ότι ήξερε γι'αυτούς και
για το οποίο όλοι απορούσαν ,
μα ποιοι στο διάολο είναι αυτοί οι μους-μους,
και τι μας νοιάζει δηλαδή εμάς τι κάνουν στα κρεβάτια τους???

Μέχρι που τους είπε.
Ποιοι είναι
και τί έκαναν
και ποιος μαλάκας τους βοήθησε
και τι τα έκανε τα λεφτά και όλα...

Και ύστερα ήρθαν οι γορίλες και δεν τον ξανάδαμε πια...

Παρολα αυτά, οι κάμπιαλτρον είναι περίεργος λαός.
Του έχουν φτιάξει το λοιπόν ένα μνημείο,
που τον δείχνει να τρέχει γελώντας και κρατώντας τα βρακιά του,
καθώς τον κυνηγούν νταβραντισμένοι, εν πλήρει στύσει γορίλες.

Κι απο κάτω γράφουν:

"Το όνομά του είναι
Γκχρμτυστ'  Φτσ΄μ'χνιν.
Μη γίνετε μαλάκες σαν κι αυτόν.
Αλλά, αν γίνετε, ξεγίνετε.Όπως αυτός."

Τι σημαίνει λοιπόν αυτό το για πάντα;
Σημαίνει πως αυτό το πρωί,
ο Μουσμουλοκτόνιαν ξέρει πολύ καλά,
οτι αυτήν την περίεργη αίσθηση στο αριστερο του μαγουλάκι
την είχε πριν ακόμη κι απ'αυτόν τον ίδιο!

Τετάρτη, 4 Δεκεμβρίου 2013

Το όνειρο.

Καταρχήν, είχε να κάνει με τις σκιές.
Σα να ξαναβρήκαν το χαμένο τους νόημα,
σα να ξύπνησαν απο φαύλο όνειρο.
Στάζανε ρε παιδί μου, πως το λένε,
ήταν υγρές πλέον,
κάθονταν καλά,
ταιριάζανε.
Και όπως όλοι ξέρουμε,
δεν υπάρχει πιο όμορφη σκιά
απο αυτή που δίνουν τα μισοκατεβασμένα ρολά,
το καλοκαίρι,
όταν κοιμάσαι με την κοπέλα σου στο κρεβάτι
και όλο το δωμάτιο
μοιάζει σαν ονειρική ζέβρα.

Έτσι κι ο Ντρέυφους.
Το είχε αγκαλιά το κορίτσι και κοιμότανε,
κοιμότανε του καλού καιρού.
Στο όνειρο του,
μανιακές ακρίδες κυνηγουσαν αυτόν και την Αρήθα.
Αλλά αυτοί δε φοβόντουσαν.
Τι να φοβούνται δηλαδή, αυτοί το ξεφτίλισαν!
Ήταν καβάλα σε μια τεράστια πεταλούδα
και γελούσαν με τα αστεία που τους έλεγε,
κοροίδευε τις ακρίδες,
που πετούσαν χοροπηδηχτά ξοπίσω τους,
σα σπαστικά ντελαμπόγκος,
με τα σχιστά τους μάτια και κάτι γκριμάτσες πολέμου,
αλλά κάτι γκριμάτσες...
Η μία καλύτερη απ'την άλλη! Ποίημα!
Άσε που κάναν όλες μαζί
"Χάρχαρχαρχαρ!"
και είχαν δεμένες στο μέτωπο κάτι κίτρινες κορδέλες
με ένα έμβλημα (κάτι του θυμιζε αυτό...).
Και όσο πιο πολύ γύριζαν και τις έβλεπαν,
τόσο πιο πολύ γελούσαν και δε σταματάγανε,
δε γινόταν να σταματήσουν,
είχαν εθιστεί στο θέαμα,
σε τέτοιο βαθμό μάλιστα, που τα πλευρά τους πόνεσαν
και πραγματικά σταμάτησαν επειδή δεν άντεχαν άλλο!
Γύρισαν όλοι τους μπροστά το λοιπόν σαν καλά παιδιά
και ούτε που τολμούσαν να κοιτάξουν ξοπίσω τους,
ούτε μίλαγαν, ούτε γελούσαν...
Ήσυχα-ήσυχα.
Ώριμα!
Σα σωστοί ενήλικες....

Αλλά κι ο ήχος τελικά έκανε δουλειά...
Αυτό....
Αυτό... το χρατ-ταραράτ των φτερών...
Αυτό το μπόινγκ-μπόινγκ κάθε τρεις και λίγο....
και φυσικά αυτη η ακαταμάχητη, πολεμική ιαχή τους...
"χαρχαρχαρχαρχαρ"....

"...Τα χάρχαλα..."

Είπε ο πεταλούδος,
και πάνε όλα,
τους φύγαν οι μύξες ξανάστροφες μονομιάς
κι ο άνεμος τις πήρε
και τις κόλλησε πάνω στα φτερά του αρχηγού τους,
και άστα,
κάθε έλεγχος χάθηκε,
ο παπάρας ο αρχηγός παραπάτησε,
έπεσε,
και όλες οι ακρίδες,
ακραία θορυβημένες
σταμάτησαν αμέσως
και μαζευτήκαν απο πάνω του!
Ο αρχηγός τους!

-Χαρχαρ?!*
-Χαααααρ!!!**
-Χάρχαρχαρχαρχαρ!***
....
....
....
Απαλλαγμένοι πλέον απ'τις κομπλεξικές κακιασμένες,
συνέχισαν να πετάνε,
πάνω απο ένα τοπίο, γνώριμο τελικά,
-βασικά ήτανε η Κλώντια, η πόλη τους-
(περιεργο,πως δεν το παρατήρησε νωρίτερα?)
και να γελάνε..

Είχε κάτι αυτή η πεταλούδα,
κάτι
που σε έκανε να μπορείς να γεύεσαι
την ελευθερία της κάθε στιγμής,
ακόμα κι αυτών που περάσανε,
κι ακόμα κάτι άλλο,
απροσδιόριστο,
αλλά σίγουρα καλό,
που ερχότανε...

"Πωω ζέστη...Να'χαμε τώρα μια γρανίτα μούσμουλο.."
Είπε η Αρήθα.
"Μμμμ..ναι, μια γρανίτα μούσμουλο..."
Είπε ο Ντρέυφους.
"Ναιιιιιι......."
Είπε ο Μουσμουλοκτόνιαν,
και την ίδια στιγμή κοκκίνησε
και κοίταξε δεξιά κι αριστερά μην τυχόν τον άκουσε κάνας δικός του....
"Ναίιιιιι......"
....
...
Άρπες,
φλάουτα,
το τοπίο ξεθώριασε,
οι γραμμές απαλύνανε
καλειδοσκοπικές εικόνες
και ώπ!Ξύπνησαν ταυτόχρονα όλοι τους.
Κι αμέσως μόλις άνοιξαν τα μάτια τους,
πριν να πουν οτιδήποτε,
έτρεξαν και οι τρείς σαν υπνωτισμένοι πιγκουίνοι στο ψυγείο.
.....
....
....
(τσιομπ...-τσιομπ....)
....
....
....

"Χα...όνειρο να σου πετύχει!"
Ήταν οι πρώτες λέξεις που είπε η κάμπια γελώντας
μετά απο δύο γρανιτούλες.
(Επιτέλους είχε βάλει air condition και δε λιώνανε αμέσως.)

"Πλάκα μου κάνεις!"
Ήταν οι πρώτες λέξεις που είπε η Αρήθα,
που κατάλαβε πρώτη,
καθώς ξυπόλητη,
με το γαλάζιο σλιπάκι της,
έτρωγε τη γρανίτα της στα όρθια,
με αγουροξυπνημένα μάτια που λάμπαν απο ευτυχία
και καραντουβρουτζάτη απορία
κι έβλεπε το Ντρεύφους να τρώει τη γρανίτα του
ακουμπώντας στο νεροχύτη
και να την κοιτάει
με αγουροξυπνημένα μάτια που λάμπαν απο ετυχία
και καραντουβρουτζάτη απορία!

Αυτός δεν είχε μιλήσει ακόμα.
Αλλά όταν μίλησε είπε:
"Το έμβλημα στις κορδέλες τους!Είναι το έμβλημα μας!"
Μετά,
"Τι πλάκα σου κάνω;"
Κι όταν πια κατάλαβε κι αυτός τι παίχτηκε,
"Χάααχαχαχα!!! Πλάκα μου κάνεις!!!"


(*Αρχηγέ?!)
(**Γρήγορα, ένα ποτήρι μουσμουλογόνοδύο οξυγόνο!!!)
(***Χάρχαρχαρχαρχαρ!)