Λίγο λιγότερη μάσκα

Κάποιους σκοπούς

δε γίνεται

να τους μοιραστείς.

Άλλα κάνεις,

άλλα καταλαβαίνουν.

Πως;Αλήθεια;

Αλήθεια!

Μωρέ τι μου λες....

Α, κοίτα να δεις,

εγώ τα είπα.

Και αμαρτία ουκ έχω...

Πέτρες.

Δικό μου λάθος,
δική μου πληρωμή,
δικός μου πόνος,
δική μου γνώση,
δικός μου κόσμος,
δική μου επιλογή.

Δεν το μαθες;
Η μοναξιά δε χτίζεται
απο έναν.

Μην καίγεσαι σε μια κατσαρόλα νερό!

Λες να βράσεις μακαρόνια
Έχεις βάλει νερό να ζεσταίνει
και κάποια στιγμή βράζει.
Πιάνεις το πακέτο τα μακαρόνια,
το σπας στη μέση
για να χωράνε και να μη λασπώσουν,
τα ρίχνεις μέσα
και από μια στροφή,
από ένα τσαλίμι της μοίρας,
μαζί με τα μακαρόνια
πέφτει μέσα στο βραστό νερό
και το κειμήλιο της προ-προ-προγιαγιάς σου.
Το σούπερ
το μοναδικό
το υπεραπίθανο
φτιαγμένο
από λευκόχρυσο
δαχτυλίδι
με το τεράστιο πετράδι
που της είχε κάνει δώρο
η Βασίλισσα της Αβυσσηνίας
πριν 160 χρόνια
όταν η καλή προ-προ-προγιαγιά σου
με τη δύναμη της αγάπης
την έσωσε από ένα κοπάδι αλιγάτορες.
Και ξέρεις τώρα,
από μάνα σε κόρη
έφτασε ως τα χέρια σου
και δε μασάς
δεν το κρύβεις
το φοράς
και το δείχνεις
και βράζεις και μακαρόνια με αυτό
γιατί πως να το κάνουμε,είσαι καύλα..
Ε ωραία, κι έπεσε στο βραστό νερό.
Δηλαδή τι,
η λύση που εσύ βρήκες
είναι να
βουτήξεις τα χέρια μέσα;
Άααασε ρε παιδί μου το χρόνο
να δουλέψει λιγάκι,
να το στρώσει το πράμα...
Κάνε τη σάλτσα σου εσύ..
Θα κρυώσει το νεράκι
θα βάλεις το χέρι μέσα
και θα το πάρεις.
Κι αν έχεις κάνει κι ευχή,
μπορεί να πιάσει κιόλας!

Αυτές οι άσπρες γραμμές μου έχουν ζαλίσει τον έρωτα.Γι'αυτό θα γράψω ένα ποίημα-Τίτλο:Κάποιες εμπειρίες είναι ιερές.Παφ!Τα δέντρα!Παφ!Τα πουλιά!Όλα είναι ανίερα

 και ανιαρά!
Λέει το εν εγρηγόρσει
παράφορο
γκαζωμένο μυαλό.
Απλά νεράκι θέλει
να κουλάρει.
μη δίνεις σημασία,
δώσε μόνο νερό =;>

Σκατά

Ποιος;
Τι;
Που;
Γιατί;
Ποιος να ξέρει!
Τι να ξέρει!
Που να ξέρει!
Και γιατί!
Γιατί να ξέρει!
Μόνο μια τεράστια
τρύπα
στο
στήθος.
Μόνο αυτό,
διαρκώς.
Αδικία
ρε πούστη μου,
αδικία...

Α?

Ποιος είναι ο τρελός
και ποιος ο θεότρελος
σέξυ εβραιοπούλα μου;;;

Κι όμως, όσο κοινότυπο κι αν σου ακούγεται...

Τίποτα
δε σου απαγορεύει
να επιθυμείς
τον αφρό,
την κρέμα,
το άξιο.
Γιατί θα πεθάνεις
θυμάσαι;
Ώωω!
Οποία έκπληξις!
Δε μπαίνουν
ντροπές,
ηθικές,
παραμυθιάσματα!
Άρπα το!
Κι αν δε μπορείς,
τότε
γίνε λύκος!
Λύκος!
Γι'αυτό γίνεται όλο,
αυτό είναι όλο!
Πως ξέχασες να είσαι αγρίμι;
Να θες σαν αγρίμι;
Πότε έχασες τον εαυτό σου;

αθρωπος

Την αληθινή ουσία σου
δε θα την καταλάβει
ποτέ
κανείς.
Αναλύεις
γοητεύεσαι
μπερδεύεσαι
επιθυμείς
επιλέγεις
σκοντάφτεις
μέσα απο δρόμους
αχαρτογράφητους.
Ε, δεν είναι και για να τρελαίνεσαι.
Απαραίτητα τελοσπάντων...
Είσαι η φαγουρόσκονη
που έτριψε ο Θεός
στα μούτρα του διαβόλου
όταν ο τελευταίος του είπε:
'Ντάξει όλα αυτά,
δε λέω,
ωραία,
αλλά Θεέ μου,
Θεέ μου!
Πόσο
πόσο βαρετά...
Αούχμμμ...

Αύρα αύρα αύρα αύρα!

Δε νιώθω καμμία
παρόρμηση
να τρέξω.
Αυτό
γύρω μου
και μέσα μου
είναι το πορτοκάλι
που ξεζουμίζω.
Πως το λένε ρε φίλε,
αράζω και τρώω το πορτοκαλάκι μου!
Δύο γατούλες
τρίβονται στα πόδια μου
κάτω από την βαλανιδιά
και
ο,τι κερδίζω εδώ
το κερδίζω παντού.
 =;>

Πάνθηρας

Πάρε τ'αλμυρά μου χείλη.
Πάρε την αγκάλη μου
και την κόκκινη πνοή μου.
Στη γωνιά εκείνη
που με κρατάς αλυσοδεμένο
σου κάνω δάγκωμα
γλυκό:
"Είμαι εδώ,
εδώ,
είμαι εδώ"

Ελ τορέρο!

Μέχρι να
συμφιλιωθείς
με το κενό σου
και να καταλάβεις
πως δεν είσαι τέρας.
Όλε! 

Και να τρέχεις
προς τα κει
κάνοντας το μάγκα,
αλλά
με χεσμένα τα βρακιά!
Όλε-Όλε!!!

Ατσούμπαλα
αλλά 
ευγενικά!!!
Όλε-Όλε-Όλε!!!!!!!

Θα το χλευάσεις το γκρίζο!

Και το καλύτερο;
Χωρίς αλλά!!!!
Aρρρίμπα μουτσάτσος!!!!!
Πάω για παστα-φλώρα.

2042

Το ζήσαμε χώρια.
Βλαμμένη..

Κάνε τον το περιβάλλον του και θα τα ξεχάσει όλα.Είναι αδύναμος.

Μπροστά απο τον καθρέφτη
και είσαι εσύ.
Τόσα χρόνια
ίδιος,
παγιωμένος,
πληροφορία
που όλοι κατέχουν,
απλώνουν το χέρι
και σε αρπάνε,
χχχάπ!
Είδες πολλά,
ξέρεις πολλά,
πέρασες πολλά,
άντεξες πολλά
κι ας μην το δείχνεις,
απλά είσαι τέτοιος άνθρωπος εσύ.
Είσαι τέτοιος
και τέτοιος
και τέτοιος
και τέτοιος
και τέτοιος
και τέτοιος 
και τέτοιος
ακριβώς!
Έ;;;
(Κουνάω κεφάλι με προσμονή τώρα,
οτί το πέτυχα διάνα δηλαδή!)

Χούντα έχουμε μωρή κρυψίνοη μπουγιαμπέσα;

Χρώματα,

παρελθόντα,

λέξεις,

ράντες σκέψεων,

καταστάσεις

γαντζώνονται

σαν φιλήδονες ερμίνες

και χλούτσου-χλούτσου

με τις γλωσσίτσες τους

στα αυτιά σου

σε καθοδηγούν.

Νομίζεις δηλαδή.

Διότι

όλα αυτά 

πλατσουρίζουν

στη λίμνη του παθητικού,

είναι δοχεία κατ'ουσίαν,

όχι φαλλοί.

Και αν σπαταλούσες

πέντε δευτερόλεπτα

ώστε να ********

******,

θα καταλάβαινες

ότι το ταξίδι

***** *** ******

*******....

**** *******...

Goodnight moon...

Περνάν τα χρόνια
και κρεμάω παράσημα..
Σάπιες γυναίκες
υπέροχες γυναίκες
τρελές γυναίκες
πανέμορφες
κουρασμένες
καταθλιπτικές γυναίκες
πιράνχας
βαμπίρ
γαμιόλες
θαυμάσιες
φοβισμένες
καλές γυναίκες
20χρονες
30χρονες
40χρονες
ίδιες
απαράλλαχτες
γυναίκες
δειλές
δυνατές
στριφογυρνάτε
μέσα στο δωμάτιο
αφουγκράζομαι τις κατάρες σας
πονάω τον πόνο σας
γεύομαι την ένταση σας
νιώθω την αγάπη σας
σας διαολοστέλνω
και ξανάρχεστε
ξανάρχεστε
με καλείτε
με άλλο πρόσωπο
άλλο σχήμα
κάθε φορά
σας αγαπώ
και με διαλύετε
αδιαφορώ
και με λατρεύετε
κάθε φορά
με καλείτε
κι εγώ ο μαλάκας
απαντώ
και σας έρχομαι
μέχρι πάλι να χαθώ
και να κατοικώ
μες τις σκιές σας
αλλά και κάτω απ' το φως
της κουζίνας σας,
ενώ χαζομιλάτε με φίλους
με τον εραστή σας
με τον εαυτούλη σας
το ίδιο και το ίδιο
κωλοπαίχνιδο
που δεν τελειώνει ποτέ.
Να, ορίστε πάλι...
Μόλις με πήρες τηλέφωνο
και ΚΑΥΛΩΣΑ ρε μανάρι μου.
Ναι μανάρι μου να έρθεις,να έρθεις, ναι...

η τσούχτρα του εαυτού

3 φορείς
3 κόσμοι
3 κολάσεις
ένταση
στην ένταση
τρέλα
και μίσος
το μέσο ξεχύνεται
στα άκρα
αδειάζει
πληρώνει
παραληρεί.
Τι φλέγει;
τι φλέγεται;
Το διάλεξες.
Δε θέλεις
δεν πρέπει
δε χρειάζεται.
Χάααπ!
Και σ'έκανε μια χαψιά!
Η τσούχτρα
η τσούχτρα
της άμαθης ψυχής.

Αντίο κι ευχαριστώ για τα ψάρια.

Η μαθητεία της παρόρμησης
είναι καθαρά σωματική
και πάντα σωστή
και καλοδεχούμενη.
Αφουγκράζεσαι ποτέ
το κάλεσμα του κορμιού σου;

Αντίο!

-.- Νυχτερινό

Είναι ενα ήσυχο
κίτρινο βράδυ
κουρασμένα αηδόνια
στα χείλη μου σκύβουν
πως φτάσαμε εδώ;
με ρωτούν τρομαγμένα
πως φτάσαμε εδώ;
τα ρωτώ λυπημένα.
Και με τα ράμφη
μου δίνουν φιλιά
με τα φτερά
μου χαιδεύουν το δέρμα
απο τα χέρια
απ'τα μαλλιά
με σηκώνουν
πετάμε
πάνω απ'την πόλη
σιωπηλά
προς τα εκεί
κι έγινα αηδόνι
που σκύβει στα χείλη
ρωτά τρομαγμένα
πως φτάσαμε εδώ;
πως φτάσαμε εδώ;
το ρωτάς λυπημένα.

Γλυκιά πνοή
το χάδι
που σβήνει
όλες τις λέξεις
κι απο παντού

Στην ήσυχη λήθη
φτεροκοπάνε
τρυφερά
κουρασμένα
και κίτρινα
αηδόνια.

Διακοπές για πάντα.

Είναι φρενάρισμα.
Η ζωή σου
βαδίζει
τον
ρυθμό.
..Τουμ-τουμ
τουμ-τουμ
τουμ-τουμ...
Τι ωραία
να
παριστάνεις
πως
δεν
υπάρχει
η σκιά
που
πρώτα
δημιούργησες
και
μετά
έθρεψες.

Τουμ-τουμ
τουμ-τουμ
τουμ-τουμ.

Τι φρίκη...
Σα σαπουνόπερα..
Και μάλιστα σε επανάληψη..
Και μάλιστα
του επεισοδίου
με τις ετοιμασίες
του γάμου
της Χέδερ με τον Τζον...

Αλλά είναι φρενάρισμα.
Και μάλιστα
όχι
τυχαίο
φρενάρισμα,
αλλά
φρενάρισμα
αυτόβουλο
και
κυρίως
καχύποπτο,
με σηκωμένο φρύδι,
όπως
όταν
καθώς
μιλάς
με την παρέα σου
ξαφνικα
λες:

"Όπα!
Τ'άκουσες αυτό;"

"Ποιό ρε σύ;"

"Σσσσστ!!!"

Και επιτέλους παύει...

"Ά εντάξει,
απλώς
κάτι
μου φάνηκε
πως
άκουσα
να
κινείται
απο
κεί."

Τέτοια
καταλυτική
και
άτεγκτη
παύση,
χωρίς τσαμπουκάδες
και κορδέλες.

Φυσιολογική ροή
μιας αλήθειας
εγκλωβισμένης.

Το σταματάς όλο!

Φφφφφπππ!!!

...ανάσα μία,
ανάσες δύο
και
τουμ-τουμ
τουμ-τουμ
τουμ-τουμ
πουμ-παμ (;)
πουμ-πλαρανταρλούμ...

Χάχαχα,
κάτι άλλαξε!

Αρκεί αυτό;
Αν στο φευγαλέο χάσμα
αντιλήφθηκες
το λάθος,
ναι.
Αν όχι,
τότε
απλά
έγινες πιο
αλαζόνας,
ήτοι
πιο ηλίθιος,
πιο καρακάγκουρας,
άλλη μια
πονεμένη περίπτωση
ανθρώπου
που
κατάπιε τον καθρέφτη.
Και ποιος σε συμμαζεύει
όταν αρχίσεις
να αντλείς ευχαρίστηση
απ'τη φτώχεια σου.
Θα βλέπεις το φως
και θα το λογίζεις
για εχθρό σου.
Κι άντε ξεμπέρδευε μετά
απ'το χάλι.

Αλλά λαμπερά σκουλήκια δε θα'χαμε....

Τα καθαρά κεφάλια
δεν έχουνε κουτιά.
Λένε:
Αυτό,γιατί θαρρετός,
αυτό,γιατί θνητός,
αυτό,γιατί δίκαιος,
αυτό,γιατι άσχημος,
αυτό,δεν έχω ιδέα γιατί,
αυτό,γιατί άργησα,
αυτό,γιατί ακόμα δεν είναι ώρα,
αυτό,γιατί δε γίνεται
και λοιπά και λοιπα,
ξέροντας
ακριβώς
τι λένε.
Και είναι ωραίο αυτό.
Ή μάλλον,
όχι απλά ωραίο,
αλλα
θαυμάσιο.
Λείπει όμως το κάτιτι.
=:)
Τίι;
Ρώτα τα λαμπερά σκουλήκια!
Είναι οι τεχνουργοί,
που όλο το κινούν,
δαμάζοντας την τρέλα τους
όσο
και όπως
και αν μπορούν,
τσιμπάν
το ζουμερό κώλο
του γίγνεσθαι,
διοχετεύοντας
το σπινθήρα τους
στις επιστήμες,
τις τέχνες,
τη ζωή,
χώνουν τα χέρια
μέσα στην Ψυχή
ρε παιδί μου
και ψάχνουν
τη γαμημένη
τη λαμπερή πέτρα,
το διαλύουν
και το ξαναδιαλύουν
αναζητώντας
και βιώνοντας
το ιερό.
Και ευτυχώς
να λες
που
είναι έτσι
φτιαγμένο το πράμα
να βγαίνουν
και τέτοιοι,
γιατί αλλιώς
απλά μπριζόλες θα τρώγαμε,
παιδιά θα κάναμε
και ο χορός δε θα υπήρχε.
Ούτε τα τακούνια.
Να μου πείς,
θα είχαμε
αστέρια
και ταύρους.
Ναι,δίκιο έχεις...αλλά...