Δευτέρα, 20 Ιουνίου 2016

Φάσμα στον καθρέφτη

Απληστα
απληστα
αχόρταγα κι αθώα
δώσε
και πάρε και κλεψε
και κλάψε
γελα και βρωμισου
τσουλα
και σταματα
απληστα
αυθάδικα
αγαπα γλυκα
πικρά
ζεστα
με πόνο
σα μέλι
που στάζει αργά κι αβάσταχτα
στο κρύσταλλο της ψυχής σου
άνοιξε τα μάτια στη ράχη
τις ώμοπλάτες
το κούτελο
τα δάχτυλα
άνοιξε
άνοιξε
άνοιξε κι άλλο
κι άλλο
κι ανατρίχιασε
ριγησε
με ρογχο
και με γδουπο
το πλασμα
που υποφέρει
αγαπάει
λαχταρα
κι ανησυχεί
σα δόρυ στον πολεμο
που βουτά στη φρέσκια σάρκα
σαν το μουλιασμένο
δίχτυ του ουρανού
που φορτωμένο στάζει
και σ'αγγίζει
σε σβήνει
και λιγοθυμας
χωρίς μυαλό
χωρίς ψυχή
αψυχος
ανύπαρκτος
θεικος
σα φίδι που το γδαραν
και σαν το λεπι δράκου
σαν ήλιος απυρπολητος
και λαίλαπα φερολβια.
Άνοιξε τα δόντια
τα φρύδια
τα μαλλιά
τους αρμούς του λάρυγγά σου
και ρούφα το
ρούφα το άπληστα
άγρια
μανικά
και πεινασμένα
με λύσσα
και μαύρη κακία
σα λύκαινα που της πειράξαν τα μικρά της
να σαι μια ύπαρξη ηλεκτρισμένη
που τα λουλούδια αγαπούν

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου