Τρίτη 22 Σεπτεμβρίου 2020

Σούσι ρόμποτ 12.) Λέμε κι εννοούμε

 Λέμε κι εννοούμε τις πράξεις μας.

Την επόμενη στιγμή, 

την επόμενη ανάσα,

χρησμοδοτώντας το άπειρο

με προσμονές,προσβολές και βεβαιότητες.


Ρέει ο καπνός, ρέει η ζωή, ρέουν οι σκέψεις.

Ρέουν τα νερά και ξάφνου όλα παγώνουν.


Το τσιγάρο, ατέλιωτο.

Οι σκέψεις, ακήδευτες.

Άλλο όνειρο, άλλο σεντόνι.


Εκεί που λέγαμε κι εννοούσαμε,

τώρα λέμε και δεν εννούμε,

εννοούμε μα δε λέμε.


Κι αν κάτσεις κάτω

έχει πιο κάτω.

Αν πας πάνω, 

έχει πιο πάνω.

Αν μείνεις, όλο, πανω, κάτω και πλαγίως, άφατο.


Οι κρύσταλλοι που λέγονται στιγμές

οι κώνοι που καλούμε όνειρα

τα σχήματα που γίναν όντα, που έγιναν ιδέες,

που γινήκαν δεκανίκια,

γνωστά,

μετρημένα,

χιλιογνώριμα,

γίνονται άγνωστα.


Φιλιά στο Μύστη,

που έμοιαζε πορτοκαλής

μα που δεν είχε χρώμα.


Φιλιά και στη Μαιρούλα απ'το Λαύριο.

Ο Δημήτρης της αφιερώνει το 

''Δε μ'αγαπάς πια γιατί έγινες καλογριά''

Σούσι ρόμποτ 11.) Πιθάρι απο πλίνθο

 Έχω που λες ένα κατεβατό ιστορίες.

Ητανε κάποτε ένας τσαγκάρης.

Το πρωί ξυπνούσε, φιλούσε τη γυναίκα του,

έφτιαχνε ένα καφέ και πήγαινε κάτω στο μαγαζί του.


Ένα απόγευμα είχε έναν περίεργο πελάτη

που μπήκε μέσα κρατώντας τρία παπούτσια.


Ένα αριστερό,ένα δεξί, κι ένα άλλο.


Ο κυρ Σωτήρης απόρησε μεν , εσιώπησε δε.


Θέλω ,του λέει, να μου βάλεις τακούνια στα παπούτσια μου,

λιώσαν τα παλιά.


Το αριστερό παπούτσι δεν είχε πατηθεί πολύ.

Το δεξί ήταν τελείως λιωμένο.

Το άλλο, έτσι κι έτσι.


Πήρε λοιπόν ο Κύριος Σωτήρης τα παπούτσια ,

έκανε τη δουλειά του,

ενώ ο πελάτης καθόταν σταυροπόδι στο μικρό καναπεδάκι

μπροστά στην είσοδο.

Ήταν ξυπόλητος, αλλά δεν είχε τρία πόδια.


Εδώ που τα λέμε , ο Σωτηρης παραξενεύτηκε,

αλλά ήταν η φύση του τέτοια, δεν το άφησε να φανεί.

Όχι απο φόβο, ούτε απο συστολή.

Απλά, έκανε τη δουλειά του μηχανικά.


Του τα έφτιαξε, τον εχρέωσε μιάμιση φορά παραπάνω,

ο πελάτης τα πήρε, κάθισε, πιάνει το αριστερό , το βλέπει,

''ωραία'' , λέει , και το φοράει.


Ο κυρ Σωτήρης ήταν όλος μάτια. Έβλεπε πλέον απροκάλυπτα.

Πιάνει μετά το δεξί παπούτσι, το βλέπει , ''μια χαρα'' , λέει ,

και το φοράει.


Πιάνει μετά και το τρίτο παπούτσι, το βλέπει, ''πολύ ωραία'', λέει ,

το φοράει, σηκώνεται και φεύγει.


''Ευχαριστώ'', του λέει, καθώς έβγαινε απ'την πόρτα.


''Εγώ ευχαριστώ!'' , λέει ο Σωτήρης.Όποτε χρειαστείς να ξανάρθεις.


''Όποτε χρειαστεί'' , του είπε ο πελάτης και έφυγε.


Ένα παπούτσι αρκούσε για να αλλάξει όλο το σύμπαν που ανέπνεε

ο ''κυρ σωτήρης'' ο ''τσαγκάρης''.

Σούσι ρόμποτ 10.) Προσευχή-η-η

 Καλούμε και παρακαλούμε,

ανθρώπινο είναι.

Μα δες λίγο τον ουρανό.

Δες τα χέρια σου.

Άκου τους ήχους απο τις μηχανές,

τους τριγμούς των παραθύρων.


Απόρησε το δέος, το σφρίγος

το απλόχερο απρόσωπο Είναι που δεν έιναι κι είναι ό,τι φαίνεται.


Μου τα παν τα παιδιά.

Μου τα πανε απλά.

Θέλανε.

Είχαν μεράκι, αγάπη, τσαμπουκά, όχι αστεία.

Είναι απ'αυτά τα παιδιά

που όταν τα βλέπεις ξέρεις πως κάτι έχουμε εδώ.

Εδώ έχει μαγιά.

Εδώ έχει πράμα η ιστορία.

Εδώ και μπούφλες θα πέσουν,

και ''σ'αγαπώ'' αληθινά θα ειπωθούν,

και η αλήθεια τους θα κόβει τα βουνά σα βούτυρο.


Μα δεν υπάρχουν μόνο αυτοί.

Υπάρχουν όλοι.

Άνθρωποι και καφετέριες

και γλάροι και άνεμος.


Για να βγάλεις την καφετιέρα

πρέπει να βγάλεις και αυτόν που την έφτιαξε.


Κι αυτόν για να τον βγάλεις

πρέπει να βγάλεις τους γονείς του.


Ε, και στο τέλος δεν έμεινε κανείς

και όλοι ανταμώσαμε.


Ποιος τσαμπουκας;

Ποια αλήθεια που κόβει σα μαχαίρι;

Ποιος Τίγρης;Ποιος Ευφράτης;

Τι γλάρους μου τσαμπουνας;

Εδώ ανταμώσαμε!

Μετά απο χίλιες χιλιετίες, εκατομμύρια άθλους,

σε αντάμωσα, με αντάμωσες, κι όλα καλά.

Ποτέ δεν κουνήσαμε απ'τη θέση μας.

Σούσι ρόμποτ 9.) Nueva ejercicio

 Δε με βλέπω στον καθρέφτη

να μην ξεχνάω ποιος είμαι.


Κι όταν το κάνω είναι άσκηση.

και παντα χάνω.

Είτε εμένα, είτε το είδωλο.


Κοιτάω τα δόντια, τα μαλλιά,

την όμορφη ειδή.


Το στόμα ανοίγει, γελά

τ'αυτιά ακόυν τον ήχο,

το μυαλό απορεί.


Σαν παιδί που ανακαλύπτει τον κόσμο,

μου είναι πιο έυκολο να δω εσένα χωρίς την ιστορία σου,

παρά εμένα.


Για την ακρίβεια,

μόνο όταν σε δω χωρίς την ιστορία σου, με βλέπω.

Σούσι ρόμποτ 8.) Κοντά στο θέατρο

 Ζω πολύ κοντά στο θέατρο.

Απο τον κήπο μου μπορώ να δω τους ηθοποιούς

να προβάρουν τους ρόλους του.

Μπορώ να δω και τους θεατές.

να προβάρουν και αυτοί τους ρόλους. Του.


Έχουμε δέντρα τριγύρω εδώ.

Ελιές, πεύκους, πλατάνια.

Ετσι, το τοπίο είναι ευχάριστο.

Λοφάκια, ένα όμορφο ποταμάκι,

το θέατρο ανοιχτό,

αφού το βλέπω καθημερινά απο τον κήπο μου.


Πότε μοιάζει σα μια ανοιχτή πληγή,

πότε σα λουλούδι που ανθίζει.

Το ίδιο είναι.

Το ίδιο κάνει.


Τώρα, αν κολλήσουμε στους τύπους,

θα πούμε για την ομορφιά της παράστασης.

Αλλά έτσι θα αφήσουμε απ'έξω

την ομορφιά των καθισμάτων.

Κι αυτά το ρόλο τους παίζουν.

Το ίδιο είναι.

Το ίδιο κάνει.


Ίδιο.

Σούσι ρόμποτ 7.) Κλαίμε στα μέσα

 Κλαίμε οι άνθρωποι στα μέσα μας

κλαίμε το όνειρο που ζεί,

όχι εκείνο που χάθηκε.


Όυτε ένας από το ένα σώμα της ανθρωπότητας

δεν ξεφευγει,

αν πρώτα δεν το δει.


Το Ιερό Απάνθρωπο.


Ιδέες και ιδεάσματα

ιδεασμοί και χτυποστήθια πιστεύω.

''Κοίτα να δεις'', και ''να σου πω...''

Τι θλίψη..

Ούτε θλίψη, τόσο θλιβερό.

Ούτε καταφρόνηση, τόσο αχρείαστο.

Ούτε συμπόνοια, τόσο αθώο.

Ούτε περιφρόνηση, τόσο απλό.


Απλό κι αθώο.

Απλό κι αθώο.


Κλαίμε για να μπορούμε να γελάμε.

Ζητάμε για να χουμε να δίνουμε

παίρνουμε για να χρωστάμε.

Να επιστρέφουμε, κατάλαβες;

Να δευτερολογούμε.

''Κοίτα να δεις'', ''να σου πω...''

Σούσι ρόμποτ 6.) Κίτρινο

 Τα κάτω τρίγωνα μου ψελίζουν ψίθυρους.

Απάνω τους καλπάζω και σβήνω τους τριγμούς.


Όσα για πάντα γύρεψα μια πλάνη

κι εκείνος που τα γύρεψε,

αγέρας πλανιστός

π'ούτε ποτέ του έζησε

ούτε και θα πεθάνει.


Αφ κι αφού κι αφος κι αφετέρου


Για τράβα τώρα πέστο αυτό

σ'όλα όσα ζουν.

Και δες τα λόγια να γίνονται άμμος

και τα παλάτια όλα του νου, στάχτη


Και η αθωότητα που καταλάμπει

όλη την πλάση,

όλη να χύνεται παράδοξα

στα μάτια ενός παιδιού,

σ'ένα σκυλί

σ'ένα ζητιάνο

σ'ένα γλυκό μουνάκι.


Για τράβα τώρα πέστο αυτό,

κι ο Πάνας κι όλοι οι θεοί

ίσως σου δείξουν

ίσως κι όχι

πως στην περατάρικη ζωή ''σου''

την ''περατάρικη'' ζωή

τη ζωή,ΖΩΗ,

ΖΩΗ τιμάς.

Σούσι ρόμποτ 5.) Φάσκω κι αντιφάσκω πλάσμα μετέωρο.

 Στα τρία και στα τέσσερα

δε θα βρεις την πρώτη Αλήθεια.


Στο μηδέν και στο Ένα

όλα είναι ακίνητα.


Το Δύο ένα ασανσέρ

ζευγάρι στο ζευγάρι

αναβαπτίζει και γεννά κόσμους


Ο θεωρός, το θεωρόν.


Κι ο θυρωρός αλλοίθωρος.


Τον έχεις να σου λέει

''Πήγαινε πρώτη πόρτα αριστερά για το γκαραζ''

''Δεύτερο όροφο τρίτο διαμέρισμα στα δεξιά σου,

μένει η κυρα Νταίζη''

''Σ'αυτή να πας, που λέει τον καφέ καλά.

Θα σου πει

και θα μάθεις.''


Και πας.

Για να μάθεις.

Οτι ο κώλος έχει μια τρύπα.

Σούσι ρόμποτ 4.) Λεωρώ και ναίω.

 Άγρυπνο το μάτι του θεού

πλασμένο απο άτσαχα.


Χτυπά την πέτρα και σπιθίζει

και τρέχουν τα μουνιά των γυναικών.


Μια στιγμή μονάχα,

μοναδική,

μοναδικός.


Μια στιγμή.

Η αγκαλιά μου όλη.

Μια στιγμή.


Ααχ πατέρα

αχ μητέρα.

αχ παιδί και συμπεθέρα.


Κάποτε άλλα είχα πει.

Μα τότε δεν ήξερα.

Μα τώρα ξέρω οτι δεν ξέρω.

Σούσι ρόμποτ 3.) Καυσαλής

 Είδα τον Καυσαλή να ανεβαίνει.

Απο τη ρεματιά,

δεν ήρθε απ'το δρόμο.


"Οι δρόμοι είναι για βρωμόπουστες''

για κίβδηλους.

Ποτέ απ'το δρόμο.


Μου το'πε και κρατούσε τσεκούρι.


Και χάραξε στο μέτωπό του

για να πονεσω τον πόνο του

μα να μη φορτωθώ το τραύμα του

αυτό:


Ένα αιμάτινο λουλούδι

που το κατάπινε μια αλεπού.

Μα την αλεπού την κηνυγούσε ένας σταυραετός.

Και τον σταυραετό ο Χάρος.

Και τον Χάρο εγώ.

Κι εμένα Αυτό.


Δεν υπάρχουν πια άνθρωποι σαν κι αυτόν.

Κοιτάζω.

Ψάχνω.

Άγρυπνα.

Αδυσώπητα.

Σκληρά.

Άτεγκτα.

Ασυγχώρητα.


Μια φορά τον βλέπεις τον Καυσαλή

και δεν ξεχνάς.

Κι αν δεν τον δεις,

δε θυμάσαι.


Κι εσύ μου λες για ορτανσίες;

Εντάξει, ωραίες είναι.

Σούσι ρόμποτ 2.) Ποιά

 Λίγα τα μέλη που μειναν 

ακάλυπτα απο μέλι.


Χτυπά,γυρνά, ξαναχτυπά, γυρνά και φεύγει.


Που σ'ήβρε τέτοια ομορφιά

να δειχτείς τέρας στα τερατομούτσουνα;

Εσύ·

Εσύ·


Κι απο μέσα απλώνεις χέρι θεικό

απο κάτω απ'το πουκάμισο

απο κάτω απο το στήθως

απλώνεις μια απαλάμη όσο ο ουρανός


κιολομεμιάς με μια σου τσαλιμιά

με βγάζεις απο μάσκα    

κι ύστερα πάλι- γιατι έτσι-

με ξαναβάζεις.


Να σου δοθω δε γίνεται·

Αυτό όχι.


Κι όπως του δέντρου η φλόυδα

είναι μαζί και ο καρπός του.


Όπως του πατέρα το χάδι

είναι μαζί και του πατέρα του

το πρώτο αντάμωμα με τη γιαγιά σου


Όπως και διότι δηλαδή

ποτέ δε χωριστήκαμε,

η μάσκα που ήμουν , ήσουν.


Κι ο θεατής στο θέατρο γελά,

και κλάιει κι αναχασμάται.

Ονείρατα θυμάται.

Σούσι ρόμποτ 1.) Γυναίκα

 Τι να κάνω; Να ξεσκίσω την καρδιά μου;

Και να αφήσω το αχνό της φάντασμα 

σα μέδουσα 

που σπαρταρά κι αφρίζει

στα αγνά σου πόδια;


Να σου δωρίσω τον πόθο που γεννά

η μυρωδιά του παλμού σου

να το ζήσεις μέσα απο εμένα;

Να δεις πως είναι.


Δεν είμαστε Γυναίκες.

Δεν είμαστε Άνδρες.

Δεν είμαστε πλανήτες

Δεν είμαστε άστρα.


Ηλεκτρικά γεννιόμαστε

ηλεκτρικά σβήνουμε.

Ποιοί;

Εσύ κι εγώ;


Καστανό μαλλί,

γαλάζια κίνηση,

κάτω απ'το δέρμα σου μέλι.

Πάνω απ'το δέρμα μου παγοκρύσταλλοι.

Καθώς στο κρύο σκότος το απροσμέτρητο

και στη βουβή απέραντη σιωπή

ο Ήλιος κεντάει

με πύρινες ακίδες.


Καχ το αυγό και σπάει

λαφ και χύνεται και σπάει πάλι

μ'έναν παφλασμό.


Ο απόηχός του ακόμα και τώρα περιδινίζεται.

Ακόμα και τώρα-αν σωπάσεις-

θα δεις οτι είσαι αυτός,

θα με δεις.

Ποιητική συλλογή: Σούσι ρόμποτ


 

μαέβιους μπρονξ 2.0

Τα μόρια χορεύουν 

τα άτομα

τα κύτταρα δομούνται

σε μια συζυγή αρμονία

που αν κάνεις να κοιτάξεις καλύτερα

ξαφνιάζεσαι.

Πόσος κενός χώρος

κι όμως

κι όμως!

Πόσο γεμάτος.

Σαν όλο αυτό το φάσμα

να φτιάχτηκε για σένα

σα να φτιάχτηκε απο εσένα

σα να μην έγινε κιόλας και κάτι.

Αυτή η πληροφορία

ο Νους που διαμοιράζει

η ουσία που διαμοιράζεται

χωρίς ποτέ να έχει μοιραστεί.

Πάντα περισσεύει κάτι

με έναν παράδοξο τρόπο

μα και

κάθε τι ορίζεται καθ'ολοκληρίαν.

Τέλοσπάντων, 

καταλαβαίνω οτι δε βγάζω νόημα.

Απ'ότι φαίνεται,

και πλήρως ανορθόδοξα,

επέστρεψα!

Ας έχει!


Παρασκευή 8 Σεπτεμβρίου 2017

Η μέρα της μαρμίτας.

Εδιωξε τον έρωτα
για ένα πιάτο μπάμιες.
Το πάθος
τη λύσσα
την ειλικρίνια
ό,τι το όμορφο
το ενδιαφέρον
το τολμηρό
το μεγαλειώδες,
για να χει μπάμιες να τρώει.
Ούτε φέτα
ούτε ψωμί.
Σκέτες μπάμιες.
Πρωινό
δεκατιανό
μεσημεριανό
δείπνο
και πάλι απο την αρχή,
μόνο μπάμιες.
Καλά τα λόγια
και οι εκλογικεύσεις,
καλές οι εξηγήσεις
και οι αυτοαναλύσεις,
αλλά να φάμε και κάτι ρε παιδιά,
πεινάσαμε!
Ηρθε η ώρα
για ένα
λαχταριστό
ακαταμάχητο
λιχουδιαστό
ανεπανάληπτο
γκουρμέ!

Μπάμιες!
Γιαμ γιαμ!!

Πέμπτη 10 Αυγούστου 2017

Του κρονου τα πετραδια

Κάποτε με κουραζε καμια φορά
η παπαρολογια.
Τωρα με κουραζει ολες.
Να συζητας θεσεις και θεασεις
με καποιον που τουλαχιστον
σε σεβεται,ναι.
Απόψεις και μεγαλοστομίες
απολυτοτητες
φανφαρες ανυποστατες
την ιδια στιγμη
που υπαρχουν εκει εξω
ανθρωποι καθαροι
σαν το γαργαρο νερο,
σεμνοι
που δεν εχουν τιποτα να αποδειξουν
και σε κανεναν.
Κανουν τη δουλεια τους
και σε αφηνουν να κανεις τη δικια σου.
Θα σε διδαξουν μαεστρια
σιωπη
σεβασμο
ειλικρινια
μεγαλειο.
Αλλα και επιτυχια
υπερβαση
επιμονη
μερακι
φιλοτιμο.
Και ασε τους ασκους να κλανουν.

Τετάρτη 28 Ιουνίου 2017

αντάμωμα

Του φιλούσε και του έγλυφε τα δάχτυλα.
Δεν τον αγαπούσε,
τον ήθελε.
Αλλά αυτός ήταν στον κόσμο του.
Ποιος ξέρει τι σκεφτόταν
που αρμένιζε
τι βίωνε αυτό το πλάσμα
το ξωτικό;
Ξαφνικά θα γύριζε απότομα
θα την έπαιρνε αγκαλιά
θα της γελούσε
και θα τη φιλούσε
και όλα θα εξαφανίζονταν
σα να μην υπήρξαν ποτέ
σαν τη σκόνη που τινάζεται
όταν πέφτει ένα τσουβάλι με λίρες.
Στο τέλος της ημέρας,
αυτό είναι ο έρωτας.
Ένα τσουβάλι με λίρες
που πέφτει και τινάζει
τη σκόνη του επίγειου.
Ενα πουλί
που όταν το κοιτάς
σου παίρνει λίγο
να καταλάβεις
οτι εδώ μιλάμε για μαγεία.
Πάντοτε η μαγεία
πρώτα έρχεται
και μετά τη συνειδητοποιείς
και ξαφνιάζεσαι
και αφήνεσαι
στο αδιανόητο.
Ήτανε νύχτα προς χαράματα,
απ'έξω στο δρόμο
μεθυσμένα παιδιά
ο ήχος απ'τα κύματα
τα αυτοκίνητα
κι ένα αεράκι απαλό
πολύ απαλό.
Μέσα,
τα ζεστά κορμιά
απλώνονταν το ένα πάνω στ'άλλο
αγκαλιάζονταν
ξεκουράζονταν.
Το νόημα φανερωνόταν
μέσα στα όνειρα
τις ανάσες
τα φιλιά τους.
Δυο όμορφα παιδιά
δυο όμορφες ιστορίες
δυο όμορφες ιδέες
η ίδια η φαντασία
χωρισμένη απο τον εαυτό της
για να τον ξαναγνωρίσει.

Δευτέρα 19 Ιουνίου 2017

8

Ροη.
Ποιο ενα με τη ροη;
Το παρον ανηκει στους ερωτευμενους
ερωτευμενους με ολο αυτο
το απειροπλεχτο γιγνεσθαι
που ολο ειναι
και ολο ξεγινεται
ποιο ενα και κανενα;
αυτα ειναι διπολα,
ραβδοι,
παιχνιδια
παιχνιδισματα
το βορειο
το νοτιο
το λαμπος
το σκοτος
μνιααχ..
Και που συμβαίνουν ολα αυτα;
Ολα αυτα τα οποια 'επιλεγεις'
που συναγελαζουν;
Ποια ειναι η πηγη;
Ποιο ειναι δηλαδή το τωρα;
Η ροη.
Οχτω οχταρια σκοραρουν στα δοκαρια
;)

Απάνω στην κορφή

Το να εισαι ενα με το κυμα
σημαινει να εισαι κυμα.
Η εμπιστοσυνη
φερνει χαμογελο
και αγκαλια
κουβεντες
και γεγονοτα
που καπως γινεται
και δενουν
σαν ολοκληρος ο κοσμος
να τραγουδαει μαζι σου
το ιδιο τραγουδι
και ο ενας να σιγονταρει το σκοπο του αλλου
σε μια χορωδια κοινη
που γεννά κάτι τρίτο\κάτι μεγαλύτερο απο σενα
και τους άλλους
μια αρμονία
μια κίνηση συγχρονισμένη
μια τελετή
που φέρνει τα πάντα στη θέση τους.
Ο ρυθμός δηλαδή ο κοσμικός
σε καλει να χορέψεις
κι αν χορέψεις
πετυχαίνεις.
Τώρα πήγαινε και χόρεψε
και να σαι βέβαιος
πως όλα χορεύουν μαζί σου
;)

Παρασκευή 2 Ιουνίου 2017

Απλά τα πράματα

Όσο ζαβή και να ταν
άλλο τόσο τον αγαπούσε.
Όσο μπουνταλάς και να ταν
την αγαπούσε αληθινά.
Αρα τι να πούμε εμείς;
Υπόγεια η ζωή
υπόγεια η αγάπη
χωρίς κανέναν λόγο.
Αλλά αν υπάρχει αγάπη,
εμείς κάνουμε ησυχία
και απολαμβάνουμε
αυτή την υπέροχη κατάσταση.
Αυτό το φιλί
που αργεί
αργείιιι
αργείι
και είναι πάντα εκεί
στο μέτωπο
ανάμεσα στα φρύδια.
Να ξελιγώνονται οι βραδιές
να φουσκώνουν οι στεναγμοί
και να ομορφαίνουν οι άνθρωποι.